σκέψεις

All posts tagged σκέψεις

Φορτωμενοι ονειρα

Published August 21, 2016 by elipep2001

πεπρωμενο

Τίποτα δεν είναι σταθερό στη ζωή μας.. 
Ενα ποτάμι που κυλάει ήρεμο άλλες φορές άγριο με περιοδικούς ανέμους που τα συμπαρασύρει όλα και άλλοτε γεμίζει κίτρινα  ξερά φύλλα και σπασμένα κλαδιά απο το δένδρο της καρδιάς μας, γεμίζοντας τις όχθες του με άχρηστα αντικείμενα κι άλλοτε πλέει καθάριο με ήρεμους παφλασμούς καθρεπτίζοντας τον ήλιο με τις χρυσες ακτίνες του στα νερά του, χρωματίζοντας με παλ αποχρώσεις το ουράνιο τόξο και το καθαρό μπλέ του ουρανού.

Έτσι ειναι και οι στενοχώριες , τα βάσανα, οι απελπισίες, οι χαρές και οι ευτυχισμένες στιγμές που βαραίνουν ή ευφραίνουν την ψυχή μας.. Τίποτε δεν μένει σταθερό.. όπως έρχονται έτσι φεύγουν .. 
Η διαρκειά τους μπορεί να είναι περισσοτερη απο όσο περιμένουμε αλλά κυλάνε.. όπως το νερό απο το ρυάκι που τρέχει ακαταπαυστο συμπαρασύροντας τα πάντα μέχρι να βρει διέξοδο στο ποτάμι ή στη θαλασσα.
Τα συναισθηματα μας αλλάζουν.. Η κακία διαδέχεται την καλοσύνη, η μιζέρια την ευημερία, η λύπη τη χαρά και πάει λέγοντας και έτσι η κάθε μέρα μας παίρνει άλλο χρώμα, δεν μοιάζει καθόλου με την προηγούμενη.
Τι μένει λοιπόν?? 
Τι αντέχει σε όλη αυτή τη διαδικασία μέσα μας, δίπλα μας???

Η αγάπη.. ΝΑΙ η αγάπη..

Η αγάπη, αυτή που νοιώσαμε για ανθρώπους, που θα αντέξουν στο πέρασμα των εποχών, που έκοψαν ένα λουλούδι απο το δέντρο της καρδιάς τους και μας το προσέφεραν απλόχερα, γενναιόδωρα, ταπεινά..

Αυτή η αγάπη και αυτά τα δώρα δεν χάνονται, δεν παρασύρονται απο το ρεύμα, απλώνουν ρίζες, βαθαίνουν στο χώμα, γίνονται αξεδιάλυτα κομμάτια αυτού που είμαστε, αλλάζουν και εξελίσσονται μαζί μας, χτίζουν ένα ”εμείς”.. 
Ο άνεμος της νύχτας φυσάει πάνω σ’ αυτόν που κάνει όνειρα, σκυφτός .Πάνω σε λέξεις που είναι ο φλύαρος ήχος της ζωής.
Ό,τι άλλο κυλά και φεύγει, άνθρωπος, σχέση, συναίσθημα, είναι μία προσπάθεια για τούτο το όνειρο του ”εμείς”.. Μια προσπάθεια που δεν βρήκε γόνιμο έδαφος, δεν έφτιαξε γερές ρίζες, και παρασύρθηκε απο τα ορμητικά νερά… 
Ίσως άφησε πίσω της μία άδεια, σκαμμένη γη, ένα κενό να μαρτυρά πως κάποτε εκεί υπήρξε ένα ομορφο μικρό λουλούδι.. Αυτή η ανάμνηση όμως, αυτό το κενό, θα γίνει το λίπασμα για ένα νέο λουλούδι, πιο γερό, πιο ανθεκτικό, πιο πλούσιο σε καρπούς… 
Μέχρι να ανθίσει ένα πανέμορφο ”εμείς”..

Κάθε ενας , Φορτωμένος όνειρα, βιώματα και προσευχές, παίρνει το δρόμο, το δρομάκι το παλιό, που πάει προς το γεφύρι…
Κουβαλά στους ωμους του ένα μπόγο βαρυ που απο τις άκρες του ξεχυνονται οι προσδοκιες.
Ο δρόμος που βαδίζει είναι τραχύς, γεμάτος απο αγκάθια και πέτρες.. όμως είναι αποφασισμένος να περάσει στην απέναντι όχθη.
Θέλει να περάσει το γεφύρι να βρεθεί σε άλλους κόσμους εκεί που έχουν στήσει χορό τα όνειρά του και τον περιμένουν να χορέψει στους ξέφρενους ρυθμούς τους..
Εκεί που η φύση έχει υφάνει ένα χαλί χρυσοποίκιλτο, με όνειρα και προσδοκίες σε δρόμους και ορίζοντες  ανθισμενους  με τα πιο σπάνια φυτά και χρώματα της ελπίδας.
Γύρω του παρότι οι δρόμοι είναι δύσβατοι υπάρχουν χρώματα και εικόνες όμορφες.. μοσκοβολιες απο ανθη λεμονιάς, πορτοκαλιάς..,  ακούσματα πουλιών με κελάηδημα αηδονιών και καρδερίνων.. που του χαϊδεύον γλυκά τ’αυτιά και του δινουν ελπίδα και κουραγιο για να συνεχίσει τον δύσκολο δρόμο..
…… ” Αν ο χρόνος μου είναι η σκέψη, 
Ο τόπος μου είναι το νόημα. 
Τα μέσα μου είναι τα φτερά 
Και ασαφής ο σκοπός μου.Αν ο σκοπός είναι ο χρόνος μου,
Η σκέψη μου είναι τα φτερά.
Το νόημα είναι τα μέσα μου
Και ακαθόριστος ο τόπος.

Αν τρέμει το νερό στην πηγή του,
Το κλάμα εκείνου που διψά δεν ακούγεται.
Κάποιος πέταξε και του ‘φερε να πιει,
Για να ‘χει η σκέψη του νόημα…….” ( ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ)

γεφυρα ελπιδας

Απάνω στο γεφύρι που περπατά, ρουφά ξανά την ομορφιά της ζωής αυτη που τον γέννησε και τον έπλασε να είναι αγρίμι και να ορμά να αρπάξει τα θέλω του, τα πάντα που έχει ονειρευτεί για ένα όμορφο αύριο..
Κάποιες σιγμές γυρνώντας το κεφάλι του προς τα πίσω αναζητα τα παλιά του χνάρια ξέρει ομως ότι δεν υπάρχουν πια ο χρόνος ο άνεμος και το ρυάκι απο κάτω του τα έχουν εξαφανίσει και κάποια απομεινάρια που άφησαν είναι πληγές που ακόμα ματώνουν.

Ο μπόγος που έχει στην πλάτη του  ο γεμάτος όνειρα, βιώματα και προσευχές, τον κτυπά διακριτικά απαλά με φιλική διάθεση και του θυμίζει ότι το γεφύρι τελειώνει και σε λίγο θα βρεθεί στην άλλη όχθη. Παρηγοριά??? Υπενθύμιση??? Ριζικό.???
Μια είναι η αλήθεια..

Το καινούριο ξεκίνημα..

Το γοργό βήμα είναι αυτό που θα προλάβει τις σταγόνες της βροχής που πίσω του αργά – αργά θα σβήσουν όλα τα απομεινάρια της λασπωμένης πληγής του.

……. Οπως στο όνειρο που επιμένει  στο απίθανο και διαρκεί το ένα δευτερόλεπτο μετά το άλλο,
Και γίνεται ολοένα πιο απίστευτο —
Σαν να γύρισες αργά το πρόσωπό σου και το φως του ήλιου αγκάλιασε τις αισθήσεις σου.. και φώτισε με τις λαμπερές του ακτίνες τα όνειρά σου, τις προσδοκίες σου……
Ελισάβετ Πεπ.

 

 

Advertisements

ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙ

Published November 13, 2015 by elipep2001

“….. Ἤμασταν ὅλοι μαζὶ καὶ ξεδιπλώναμε ἀκούραστα τὶς ὧρες μας. Τραγουδούσαμε σιγὰ γιὰ τὶς μέρες ποὺ θὰ ῾ρχόντανε φορτωμένες πολύχρωμα ὁράματα Αὐτὸς τραγουδοῦσε, σωπαίναμε, ἡ φωνή του  ξυπνοῦσε Χιλιάδες μικρὲς πυρκαγιὲς ποὺ πυρπολοῦσαν τὴ νιότη μας.  Μερόνυχτα ἔπαιζε τὸ κρυφτὸ μὲ τὸ θάνατο Σὲ κάθε γωνιὰ καὶ σοκάκι
Λαχταροῦσε ξεχνώντας τὸ δικό του κορμὶ νὰ χαρίσει στοὺς ἄλλους μίαν Ἄνοιξη. Ἤμασταν ὅλοι μαζὶ μὰ θαρρεῖς πῶς αὐτὸς ἦταν ὅλοι.

Μιὰ μέρα μᾶς σφύριξε κάποιος στ᾿ ἀφτί: «Πέθανε ὁ Χάρης»«Σκοτώθηκε» ἢ κάτι τέτοιο. Λέξεις ποὺ τὶς ἀκοῦμε κάθε μέρα. Κανεὶς δὲν τὸν εἶδε. Ἦταν σούρουπο. Θά ῾χε σφιγμένα τὰ χέρια ὅπως πάντα Στὰ μάτια του χαράχτηκεν ἄσβηστα ἡ χαρὰ τῆς καινούριας ζωῆς μας. Μὰ ὅλα αὐτὰ ἦταν ἁπλὰ κι ὁ καιρὸς εἶναι λίγος. Κανεὶς δὲν προφταίνει.

…Δὲν εἴμαστε ὅλοι μαζί. Δυὸ τρεῖς ξενιτεύτηκαν Τράβηξεν ὁ ἄλλος μακριὰ μ᾿ ἕνα φέρσιμο ἀόριστο             κι ὁ Χάρης σκοτώθηκε. Φύγανε κι ἄλλοι, μᾶς ἦρθαν καινούριοι, γεμίσαν οἱ δρόμοι Τὸ πλῆθος ξεχύνεται ἀβάσταχτο, ἀνεμίζουνε πάλι σημαῖες Μαστιγώνει ὁ ἀγέρας τὰ λάβαρα. Μὲς στὸ χάος κυματίζουν τραγούδια.

Ἂν μὲς στὶς φωνὲς ποὺ τὰ βράδια τρυποῦνε ἀνελέητα τὰ τείχη Ξεχώρισες μία: Εἶν᾿ ἡ δική του. Ἀνάβει μικρὲς πυρκαγιὲς Χιλιάδες μικρὲς πυρκαγιὲς ποὺ πυρπολοῦν τὴν ἀτίθαση νιότη μας. Εἶν᾿ ἡ δική του φωνὴ ποὺ βουίζει στὸ πλῆθος τριγύρω σὰν ἥλιος Π᾿ ἀγκαλιάζει τὸν κόσμο σὰν ἥλιος ποὺ σπαθίζει τὶς πίκρες σὰν ἥλιος Ποὺ μᾶς δείχνει σὰν ἥλιος λαμπρὸς τὶς χρυσὲς πολιτεῖες Ποὺ ξανοίγονται μπρός μας λουσμένες στὴν Ἀλήθεια καὶ στὸ αἴθριο τὸ φῶς……”

Σήμερα καθώς έπινα τον καφέ μου το βλέμμα μου έπεσε σε μια ανάρτηση στο Google μιας κυρίας που έγραψε ένα κείμενο αληθινό και συνάμα πολύ συγκινητικό θυμίζοντας σε όλους μας την αληθινή όψη της ζωής, μιας ζωής που ζήσαμε και ζούμε ο καθένας με τα δικά του βιώματα.

Στο νού μου αμέσως πέρασε ένα ποίημα του Μανόλη αναγνωστάκη και έδεσε με την αληθινή ιστοριούλα της κας που ανέφερα προηγουμένως . το κείμενο αυτό που διάβασα μεάγγιξε με πολύ συγκίνηση και τρυφερότητα και θέλησα να σας το μεταφέρω θαυμάζοντας τη γλαφυρότητα και την αληθινή προσέγγιση αυτης της ανάρτησης.

“…….Θέλω να σας μιλήσω για τον Βασίλη……

Ένα παιδί, που παρά τα 40 και κάτι χρόνια του, δεν μεγαλώνει…., δεν μεγαλώνει στο μυαλό. Η καρδιά και το μυαλό του παραμένουν αθώα και άδολα, όπως μας θυμόμαστε κι εμάς στην ηλικία των 5 ετών, πολύ πριν προλάβουμε να νιώσουμε αυτά τα μικρά ύπουλα κρακ που γίνονται μέσα μας από τα όσα παθαίνουμε μεγαλώνοντας, από αυτά που ονομάζουμε εμπειρίες…….
Όσοι παρακολουθούν τις συναυλίες στο Βεάκειο στον Πειραιά, σίγουρα τον έχουν δει, άλλοι τον έχουν περιγελάσει, άλλοι έχουν συγκινηθεί….
Βλέπετε, ο Βασίλης είναι φαν της μουσικής, κάθε είδους μουσικής, ακούει τα πάντα, τζαζ, έντεχνο, ροκ, λαικό, και την απολαμβάνει με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο…… στέκεται σε μια άκρη κάτω από την υπερυψωμένη σκηνή, μία φιγούρα, μόνος αυτός, ορθός, ανάμεσα σ’εμάς, τους καθήμενους και στατικούς θεατές και στο φυσικό σκηνικό που εκτυλίσσεται αργά πίσω του, τότε που ο ήλιος βασιλεύει στη θάλασσα και σκοτεινιάζει σε αργά καρέ….… παραμένει σιωπηλός, κλείνει τα μάτια και ανοίγει τα χέρια, ψηλά, τόσο ψηλά, που νιώθεις ότι αγγίζει το σημείο  του ορίζοντα, εκεί που ο ουρανός ακουμπάει τη θάλασσα, κι είναι σα να βλέπεις ένα πουλί να ανοίγει τις φτερούγες του να πετάξει ψηλά για προορισμούς μελωδικούς και ταξιδιάρικους μέσα στη νύχτα……… κι εκεί σαν περισπούδαστος μαέστρος, κουνάει τα χέρια-φτερά ρυθμικά, πάντα σιωπηλά και πάντα με κλειστά μάτια, καθοδηγώντας τους μουσικούς στην ερμηνεία του κάθε κομματιού…. στο τέλος, ανοίγει και πάλι τα μάτια, κατεβάζει τα χέρια και υποκλίνεται, χαμογελώντας.
Αυτού του σκηνικού υπήρξα μάρτυρας και πάλι φέτος το καλοκαίρι, στη συναυλία του Μάριου Φραγκούλη στο Βεάκειο, όταν ο Μάριος του αφιέρωσε το «Όταν ήμουν παιδί». Κάτι παρόμοιο συνέβη και τις προηγούμενες χρονιές.
Μόνο που φέτος ήμουν έτοιμη να τον «δω» πιο καθαρά.
Τον ζηλεύω λίγο τον Βασίλη…. μην βιαστείτε να με πείτε αχάριστη για όσα γενναιόδωρα μου χαρίστηκαν…. τον ζηλεύω γιατί αυτός κατορθώνει, για όσο διαρκεί ένα μουσικό κομμάτι, να είναι εκεί που εγώ δεν μπορώ να ξαναυπάρξω, στο χρόνο του «όταν ήμουν παιδί». Βλέπετε, εμείς που έχουμε περάσει από θρανία σχολείων και πανεπιστημίων, κι έχουμε εν τω μεταξύ φάει και τις ήττες μας από φίλους ή συντρόφους, εκτός του ότι έχουμε φορτωθεί με γνώσεις, άλλοτε εξυπηρετικές για την καθημερινότητά μας και άλλοτε απολύτως περιττές, έχουμε αποκτήσει και το κακό συνήθειο να διαβάζουμε πίσω από λέξεις και συμπεριφορές και να τις ερμηνεύουμε αναλόγως, με τον κίνδυνο πολλές φορές να παρερμηνεύουμε  και να αδικούμε…….

Ενώ ο Βασίλης και τα γιούχα ακόμη τα δέχεται με χαμόγελο.

(αφιερωμένο στον Φάνη, έναν δικό μου άνθρωπο των παιδικών μου χρόνων, ένα παιδί κι αυτός, στην ηλικία των 56 ετών, που έφυγε φέτος το καλοκαίρι)  …….. “

Fanny Gortsila

Βοτσαλάκι μου και κύμα

Published July 26, 2014 by elipep2001

karavaki

Κι η θάλασσα έχει καημό κι είν’ ο αφρός το δάκρυ
που ‘χει το κύμα όντε ξεσπά στης αμμουδιάς την άκρη

Σιγοψιθύριζα  ένα ρεφρέν, περπατώντας στην παραλία ξυπόλυτη πάνω στην άμμο τη βρεγμένη με τα μικρά βοτσαλάκια να τρυπούν τα πόδια μου.
Ημουν βυθισμένη στις σκέψεις ενός μακρινού ταξιδιού της φαντασίας μου..
Σε τούτη την ονειρεμένη παραλία, τα βότσαλα γλιστράγανε σα φίδια που σέρνονται στο χορτάρι και μπλέκονται στα πόδια σου και σε ρίχνουν κάτω.

Κάποιος είχε πεί “ Ειτε κοκκος αμμου,ειτε πετρα, στο νερο βυθιζονται το ιδιο”... έτσι και οι δικές μου σκέψεις είχαν βυθιστεί στο βάθος του μυαλού μου και σχημάτιζαν εικόνες σπάνιες με πολλά χρώματα και απεικονίσεις που έδεναν με της ψυχής μου τα ανείπωτα.

Τα πόδια μου έβρεχαν τα απαλά αφρισμένα κύματα και τα βοτσαλάκια πηγαινοέρχονταν καθώς το νερό τα ρούφαγε και τα ξερνούσε πάνω – κάτω.  Ο ήλιος  χρωμάτιζε το νερό με τις ακτίνες του και αυτά φαίνονταν να ντύνονται, μια με χρυσή επίστρωση, μια με φιλτισένια και να λαμπυρίζουν σαν μικρά μαργαριταράκια.
Ο παφλασμός του νερού με ταξίδευε σε νοερά μακρινά ταξίδια σε κοραλλένια νησιά όπου ο ήλιος φωτίζει τα ψηλά δένδρα της ζούγκλας και οι ακτίνες του σαν πολύχρωμες ξυλομπογιές χρωματίζουν το τοπίο και δίνουν μια απαλότητα στην  άγρια φύση..

“Οταν ξυπνάω για πρωί… με βρίσκει μεσημέρι, όταν στου νου τη σκοτεινιά…την βρίσκει καλοκαίρι…”
Κι είναι τόσο όμορφα σήμερα, καλοκαιρινά… με έναν ουρανό καταγάλανο .. έναν ήλιο υπέρλαμπρο.. και μια διάθεση ανεβασμένη αφού οι σκέψεις είναι νοσταλγικά όμορφες και οι εικόνες μέσα στο μυαλό μου φαντάζουν τόσο ζωντανές.. όσο τις έζησα και ακόμα πιο όμορφα αποθηκευμένες στο γραμματοκιβώτιο του μυαλού μου..

Το θέμα είναι να βγαίνεις από το τέλμα της καθημερινότητας..!

Να ζεις ,να αγαπάς ,να μαθαίνεις, να ελπιζεις , να χαμογελάς , να κλαις ,να θυμώνεις,να χαίρεσαι, να πικραίνεσαι , να θαυμάζεις.

Να πιάνεσαι από το πιο μικρο για να ελπίζεις για το πιο μεγάλο και να χαμογελάς..

Αυτο ειναι ζωη.. να βρίσκεις ένα όμορφο σκαρί της προτίμησής σου να επιβιβάζεσαι και να ταξιδεύεις σε γαλάζια νερά με μπονάτσα και γαλήνη.. ν’αγαπάς εσένα πρώτα.. και να διασκεδάζεις τη μοναξιά σου με δημιουργικές περιπλανήσεις στα άγνωστα μονοπάτια του νου.. μέχρι να βρείς ένα λιμάνι ν’αράξεις.. να πιεις το καφεδάκι σου .. και να συνεχίσεις με κέφι και ζωντάνεια την υπόλοιπη μέρα σου.. ζωή σου.. και πάει λέγοντας…

Κάποια στιγμή κάποια αναζήτηση θα γίνει πραγματικότητα και τότε όλα θα πάρουν τη μορφη που εσύ επέλεξες..

Αυτές είναι οι σημερινές μου σκέψεις δίπλα στο κύμα και στα πολύχρωμα βοτσαλάκια μιας παραλίας της ψυχής μου..!

 Εύχομαι σε όλους μας θετική ενέργεια, θετικές σκέψεις και ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ..!