ονειρα

All posts tagged ονειρα

Φορτωμενοι ονειρα

Published August 21, 2016 by elipep2001

πεπρωμενο

Τίποτα δεν είναι σταθερό στη ζωή μας.. 
Ενα ποτάμι που κυλάει ήρεμο άλλες φορές άγριο με περιοδικούς ανέμους που τα συμπαρασύρει όλα και άλλοτε γεμίζει κίτρινα  ξερά φύλλα και σπασμένα κλαδιά απο το δένδρο της καρδιάς μας, γεμίζοντας τις όχθες του με άχρηστα αντικείμενα κι άλλοτε πλέει καθάριο με ήρεμους παφλασμούς καθρεπτίζοντας τον ήλιο με τις χρυσες ακτίνες του στα νερά του, χρωματίζοντας με παλ αποχρώσεις το ουράνιο τόξο και το καθαρό μπλέ του ουρανού.

Έτσι ειναι και οι στενοχώριες , τα βάσανα, οι απελπισίες, οι χαρές και οι ευτυχισμένες στιγμές που βαραίνουν ή ευφραίνουν την ψυχή μας.. Τίποτε δεν μένει σταθερό.. όπως έρχονται έτσι φεύγουν .. 
Η διαρκειά τους μπορεί να είναι περισσοτερη απο όσο περιμένουμε αλλά κυλάνε.. όπως το νερό απο το ρυάκι που τρέχει ακαταπαυστο συμπαρασύροντας τα πάντα μέχρι να βρει διέξοδο στο ποτάμι ή στη θαλασσα.
Τα συναισθηματα μας αλλάζουν.. Η κακία διαδέχεται την καλοσύνη, η μιζέρια την ευημερία, η λύπη τη χαρά και πάει λέγοντας και έτσι η κάθε μέρα μας παίρνει άλλο χρώμα, δεν μοιάζει καθόλου με την προηγούμενη.
Τι μένει λοιπόν?? 
Τι αντέχει σε όλη αυτή τη διαδικασία μέσα μας, δίπλα μας???

Η αγάπη.. ΝΑΙ η αγάπη..

Η αγάπη, αυτή που νοιώσαμε για ανθρώπους, που θα αντέξουν στο πέρασμα των εποχών, που έκοψαν ένα λουλούδι απο το δέντρο της καρδιάς τους και μας το προσέφεραν απλόχερα, γενναιόδωρα, ταπεινά..

Αυτή η αγάπη και αυτά τα δώρα δεν χάνονται, δεν παρασύρονται απο το ρεύμα, απλώνουν ρίζες, βαθαίνουν στο χώμα, γίνονται αξεδιάλυτα κομμάτια αυτού που είμαστε, αλλάζουν και εξελίσσονται μαζί μας, χτίζουν ένα ”εμείς”.. 
Ο άνεμος της νύχτας φυσάει πάνω σ’ αυτόν που κάνει όνειρα, σκυφτός .Πάνω σε λέξεις που είναι ο φλύαρος ήχος της ζωής.
Ό,τι άλλο κυλά και φεύγει, άνθρωπος, σχέση, συναίσθημα, είναι μία προσπάθεια για τούτο το όνειρο του ”εμείς”.. Μια προσπάθεια που δεν βρήκε γόνιμο έδαφος, δεν έφτιαξε γερές ρίζες, και παρασύρθηκε απο τα ορμητικά νερά… 
Ίσως άφησε πίσω της μία άδεια, σκαμμένη γη, ένα κενό να μαρτυρά πως κάποτε εκεί υπήρξε ένα ομορφο μικρό λουλούδι.. Αυτή η ανάμνηση όμως, αυτό το κενό, θα γίνει το λίπασμα για ένα νέο λουλούδι, πιο γερό, πιο ανθεκτικό, πιο πλούσιο σε καρπούς… 
Μέχρι να ανθίσει ένα πανέμορφο ”εμείς”..

Κάθε ενας , Φορτωμένος όνειρα, βιώματα και προσευχές, παίρνει το δρόμο, το δρομάκι το παλιό, που πάει προς το γεφύρι…
Κουβαλά στους ωμους του ένα μπόγο βαρυ που απο τις άκρες του ξεχυνονται οι προσδοκιες.
Ο δρόμος που βαδίζει είναι τραχύς, γεμάτος απο αγκάθια και πέτρες.. όμως είναι αποφασισμένος να περάσει στην απέναντι όχθη.
Θέλει να περάσει το γεφύρι να βρεθεί σε άλλους κόσμους εκεί που έχουν στήσει χορό τα όνειρά του και τον περιμένουν να χορέψει στους ξέφρενους ρυθμούς τους..
Εκεί που η φύση έχει υφάνει ένα χαλί χρυσοποίκιλτο, με όνειρα και προσδοκίες σε δρόμους και ορίζοντες  ανθισμενους  με τα πιο σπάνια φυτά και χρώματα της ελπίδας.
Γύρω του παρότι οι δρόμοι είναι δύσβατοι υπάρχουν χρώματα και εικόνες όμορφες.. μοσκοβολιες απο ανθη λεμονιάς, πορτοκαλιάς..,  ακούσματα πουλιών με κελάηδημα αηδονιών και καρδερίνων.. που του χαϊδεύον γλυκά τ’αυτιά και του δινουν ελπίδα και κουραγιο για να συνεχίσει τον δύσκολο δρόμο..
…… ” Αν ο χρόνος μου είναι η σκέψη, 
Ο τόπος μου είναι το νόημα. 
Τα μέσα μου είναι τα φτερά 
Και ασαφής ο σκοπός μου.Αν ο σκοπός είναι ο χρόνος μου,
Η σκέψη μου είναι τα φτερά.
Το νόημα είναι τα μέσα μου
Και ακαθόριστος ο τόπος.

Αν τρέμει το νερό στην πηγή του,
Το κλάμα εκείνου που διψά δεν ακούγεται.
Κάποιος πέταξε και του ‘φερε να πιει,
Για να ‘χει η σκέψη του νόημα…….” ( ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ)

γεφυρα ελπιδας

Απάνω στο γεφύρι που περπατά, ρουφά ξανά την ομορφιά της ζωής αυτη που τον γέννησε και τον έπλασε να είναι αγρίμι και να ορμά να αρπάξει τα θέλω του, τα πάντα που έχει ονειρευτεί για ένα όμορφο αύριο..
Κάποιες σιγμές γυρνώντας το κεφάλι του προς τα πίσω αναζητα τα παλιά του χνάρια ξέρει ομως ότι δεν υπάρχουν πια ο χρόνος ο άνεμος και το ρυάκι απο κάτω του τα έχουν εξαφανίσει και κάποια απομεινάρια που άφησαν είναι πληγές που ακόμα ματώνουν.

Ο μπόγος που έχει στην πλάτη του  ο γεμάτος όνειρα, βιώματα και προσευχές, τον κτυπά διακριτικά απαλά με φιλική διάθεση και του θυμίζει ότι το γεφύρι τελειώνει και σε λίγο θα βρεθεί στην άλλη όχθη. Παρηγοριά??? Υπενθύμιση??? Ριζικό.???
Μια είναι η αλήθεια..

Το καινούριο ξεκίνημα..

Το γοργό βήμα είναι αυτό που θα προλάβει τις σταγόνες της βροχής που πίσω του αργά – αργά θα σβήσουν όλα τα απομεινάρια της λασπωμένης πληγής του.

……. Οπως στο όνειρο που επιμένει  στο απίθανο και διαρκεί το ένα δευτερόλεπτο μετά το άλλο,
Και γίνεται ολοένα πιο απίστευτο —
Σαν να γύρισες αργά το πρόσωπό σου και το φως του ήλιου αγκάλιασε τις αισθήσεις σου.. και φώτισε με τις λαμπερές του ακτίνες τα όνειρά σου, τις προσδοκίες σου……
Ελισάβετ Πεπ.

 

 

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Published November 15, 2015 by elipep2001

Μια φορά και ένα καιρό ,έτσι δεν ξεκινούν όλα τα παραμύθια…?

Γιατί και η ζωή μας ένα παραμύθι είναι ,άλλο μικρό άλλο μεγάλο ,άλλο με όμορφο και άλλο με αναπάντεχο τέλος .
Ωστόσο όλα έχουν την μοναδικότητα τους.
Όπως και η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι τόσο μοναδική ,όσο η ψυχή του , η καρδιά του και τα όνειρα του.

Γιατί τι νομίζετε τα όνειρα είναι προσχέδια, μιας πραγματικότητας που επιθυμούμε και θέλουμε να βιώσουμε.
Και είναι τόσο ξεχωριστά και μοναδικά για τον καθένα από εμάς γιατί το κάθε ένα από αυτά δείχνει και ένα κομμάτι από την ψυχή μας.

Γι αυτό θα σας δώσω μια συμβουλή, που αν θέλετε την ακούτε… μην σταματήσετε να διαβάζετε και να λέτε παραμύθια και να μην πάψετε ποτέ να πιστεύετε στα όνειρά σας.
Αν το κάνετε θα χάσετε το πιο σημαντικό κομμάτι του εαυτού σας.
Γιατί θα έρθει η στιγμή που το παιδί σας θα σας ζητήσει να πλέξετε με ασημοκλωστή, σκάλα, για να ανέβει στο φεγγάρι ,και εσείς δεν θα μπορέσετε γιατί ενώ όλα τα υλικά θα είναι μπροστά σας ,εσείς δεν θα μπορείτε να τα πιάσετε,γιατί το παραμύθι είναι αυτό που κρατάει ζωντανά τα όνειρα και τις ελπίδες.
Αν η ελπίδα ειναι χαμένη….τότε και η ασημοκλωστή θα ξεφτίσει.
Μην σταματήσετε να ονειρεύεστε…μην αφήσετε την ψυχή σας να πεθάνει…
Ας ξεκινήσει λοιπόν το κοινό μας παραμύθι στον κόσμο των ονείρων….

Ο Ανδρας στο φεγγάρι …(Παραμύθι απο την Αργεντινή)

 Κάποτε ήταν ένα πολύ όμορφο κορίτσι, που το έλεγαν Αμάτα και ζούσε σ’ ένα μικρό χωριό, περικυκλωμένο από δάση, στους πρόποδες ενός ψηλού βουνού. Η Αμάτα ήταν ονειροπαρμένη και είχε όλο παράξενες ιδέες. Φανταζόταν πως υπήρχε κάποιος άντρας στο φεγγάρι που της χαμογελούσε από ψηλά κάθε βράδυ.

     “Θέλω να τον παντρευτώ, μαμά”, έλεγε πεισματάρικα. “Είναι ο ομορφότερος άντρας που έχω δει ποτέ”.

     “Δεν υπάρχει κανένας άντρας στο φεγγάρι”, ανταπαντούσε απότομα η μητέρα της. “Καιρός να βάλεις στην άκρη τα παιδιάστικα ονειροπολήματά σου. Πολλά παληκάρια του χωριού, ζήτησαν το χέρι σου. Ξέχνα το φεγγάρι και διάλεξε ένα από αυτά”.

     Όμως, η Αμάτα, αν δεν μπορούσε να έχει τον άντρα από το φεγγάρι, δεν ήθελε κανέναν άλλον. Εκείνο το βράδυ, έβαλε τα υπάρχοντά της σε μια τσάντα και το έσκασε από το χωριό. Θα πήγαινε να βρει τον άντρα των ονείρων της και θα του έλεγε πόσο τον αγαπούσε. Εκείνος όμως, θα της απαντούσε?

     Η Αμάτα περιπλανήθηκε στο δάσος, κρυφοκοιτάζοντας μέσα από τα δέντρα. Το φεγγάρι ήταν τόσο ψηλά στον νυχτερινό ουρανό…πως θα έφτανε τον αγαπημένο της? Προσπάθησε να τον φωνάξει, αλλά η φωνή της πνιγόταν από τους ήχους των πλασμάτων της νύχτας. Προσπαθώντας να τον αγγίξει, σκαρφάλωσε στο ψηλότερο δέντρο του δάσους, σκίζοντας το φουστάνι της στα κοφτερά κλαδιά. Και πάλι όμως το φεγγάρι ήταν πολύ μακρυά.

     Η Αμάτα κατέβηκε από το δέντρο και προσπάθησε να σκεφτεί. Στο τέλος αποφάσισε να σκαρφαλώσει στο βουνό. Θα έφτανε το φεγγάρι από την κορυφή του?

    Ξεκίνησε να ανεβαίνει το μονοπάτι, ακολουθώντας τα πανάρχαια περάσματα που είχαν ανοίξει οι βοσκοί, αφήνοντας πίσω της το φιλόξενο δάσος. Το χιόνι στο βουνό, μελάνιασε τα γυμνά πόδια της και οι αιχμηρές πέτρες, ξέσκισαν τις μικρές πατούσες της, αλλά εκείνη δεν έδινε σημασία. Έφτανε πιο κοντά στον άντρα που αγαπούσε. Τίποτα άλλο δεν είχε σημασία. Όταν έφτασε στην κορυφή του βουνού, σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της και φώναξε: “Γειά σου..γειά σου..”

     Και πάλι όμως ο άντρας στο φεγγάρι, ήταν πολύ μακρυά. Βαριά σύννεφα φορτωμένα βροχή, σχημάτισαν μια κουρτίνα ολόγυρά του και εξαφανίστηκε από τα μάτια της. Το καημένο το κορίτσι, πήρε με δυσκολία το δρόμο του γυρισμού, κλαίγοντας με λυγμούς από την απελπισία. Ήταν αποφασισμένη να μην επιστρέψει στο χωριό της. Αν δεν μπορούσε να έχει τον άντρα στο φεγγάρι, δεν ήθελε κανέναν…

     Στο δάσος σταμάτησε για να πλύνει τα κουρασμένα και πληγιασμένα πόδια της σε μια λίμνη. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, το φεγγάρι ήταν εκεί, φανερωμένο πια από τα σύννεφα και επέπλεε στο νερό της λίμνης.  Η Αμάτα, είχε ανεβεί στην κορυφή του βουνού για να τον φτάσει, όμως αυτός ήταν εκεί, μπροστά στα πόδια της. Τι όμορφος που ήταν και πόσο χαρούμενος φαινόταν που την έβλεπε! Άπλωσε το χέρι για να του χαϊδέψει το πρόσωπο και έπεσε με το κεφάλι μέσα στη λίμνη. Το τελευταίο πράγμα που είδε, ήταν το χαμόγελό του…

     Ψηλά, ανάμεσα στ’ αστέρια, ο θεός Τούπα, που παρακολουθούσε όλο αυτό τον καιρό την Αμάτα, δεν άντεξε τόσο πόνο. Ένα τόσο γενναίο κορίτσι, άξιζε καλύτερη μοίρα, ένα πιο ευτυχισμένο τέλος. Ο θεός, ανοιγόκλεισε τα μάτια και η Αμάτα, επέπλευσε και πάλι στην επιφάνεια του νερού, μεταμορφωμένη σ’ ένα πανέμορφο νούφαρο.

     Ακόμη και σήμερα, το νούφαρο και ο άντρας στο φεγγάρι συναντιούνται κάθε βράδυ στη λίμνη και θαυμάζει ο ένας, την αιώνια ομορφιά του άλλου...

φεγγαρι- νουφαρο

Θυμαμαι, Θυμασαι…???

Published March 14, 2015 by elipep2001

Σε μια ξένη πόλη ούτε δική μου , ούτε δική σου, εκεί σε πρωτοείδα … 
Μπορεί και να μ’ ήξερες από παλιά.. κι απλά με ξαναβρήκες…. 

Το θυμάσαι; Και την άλλη κιόλας μέρα φτιάξαμε ένα τρένο
κίτρινο. κόκκινο, μπλε το βάψαμε… και ταξιδεύαμε τη γη… 
νύχτες ταξιδεύαμε.. στον ουρανό… αστέρι και σταθμός. 
Θυμάσαι;

Βρήκες το πιο μακρινό αστέρι, κι είπες να το γυαλίσουμε να του φυτέψουμε μια λεύκα 
να μείνουμε για πάντα εκεί.
Θυμάσαι;

Κι έτρεχα κάθε άνοιξη σ’ όλη τη γη να βρω το πρώτο πρώτο λουλούδι
για σένα βέβαια…
Κατέβαινες στα βάθη του ωκεανού εσύ και μου ‘φερνες ένα κοχύλι
Θυμάσαι;

Άμα στο ζήταγα γινόσουνα ποτάμι λίμνη θάλασσα ωκεανός…
Κι όταν το ζήταγες γινόμουνα κι εγώ
Θυμάσαι;

Μου έστελνες στον ύπνο μου όνειρα, καλοπλυμένα, καλοχτενισμένα
και τα δικά σου όνειρα εγώ τα ετοίμαζα…
Θυμάσαι;

θυμάσαι τότε που κατέβηκα στον ύπνο σου μ’ ένα τεράστιο ροζ αερόστατο;
και σου μάθα να ζωγραφίζεις με το νού
κάμπους και ποτάμια..
Μια αγκαλιά ψυχές το τοπίο κι οι ψυχές δεν έχουν περίγραμμα
Θυμάσαι;

Και μου μάθες να φτιάχνω χάρτινα καράβια
Και χάρτινα κινέζικα πουλιά
Μια μέρα είπαμε καιρός πια να εφεύρουμε την δική μας γραφή
να μην την ξέρει άλλος
Τη ζωγραφίσαμε στο πι και φι
κοντά σ’ ένα ποτάμι, πάντα ένα ποτάμι
τη θυμάσαι ακόμη εκείνη τη γραφή;

Κι εφεύραμε ένα σωρό πράγματα από τότε..
τον ήλιο
τις αυπνίες
την παλίρροια
το σκούρο μπλε
τα θυμάσαι όλα; Ότι δεν χώραγε στις λέξεις το κάναμε μικρές μικρές σημαιούλες πολύχρωμες
Θυμάσαι πως τις ανεμίζαμε;

Μαζί διαβάζαμε τα πιο ωραία παραμύθια
Κι όταν μας τέλειωσαν.. αρχίσαμε να παίζουμε δικά μας παραμύθια
Μια φορά και έναν καιρό ήτανε δυο…
Ήτανε δυο κι ήτανε σαν ένας, ένας και πολλοί μαζί
Χωρίζαμε για λίγο μόνο ..γιατί αλλιώς πως θ’ ανταμώναμε ξανά;
Και σου ‘γραφα κάθε στιγμή
κάτι τεράστια γράμματα…
Μου ‘γραφες και συ ακόμη πιο τεράστια .. 

Μια φορά όμως που άργησες, πρόλαβε κι ήρθε ο χειμώνας που κράτησε όσο πέντε..
Κι όταν τέλειωσε…
ήρθε πάλι χειμώνας ακόμη πιο βαρύς… 
Και δεν μπορούσες να γυρίσεις…
Έμεινες μακριά…
Και μου ‘γραψες…
Η πιο μεγάλη απόσταση είναι ο χρόνος…
Μπορεί…
όμως…
τα πιο ωραία μας ταξίδια
δεν τα ταξιδέψαμε ακόμη
Σε περιμένω…
πηγή: (Χρήστος Μπουλώτης, Ελληνικά Γράμματα)

Όταν θα ακούσεις το τραγούδι αυτό να παίζει
Μη δακρύζεις, μή λυπάσαι
ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ, να με θυμάσαι
γιατί σ’ αγαπούσα πιο πολύ
κι απ’ τη δική μου τη ζωή…

Γι’ αυτό σου εύχομαι πολλά.. Γιατί απλά κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο ξεχωριστοί, 
που αξίζει να ζεις μόνο και μόνο για να τους συναντήσεις κάποτε…….

Για σένα να ‘ναι όλα καλά μες στη ζωή σου,
Για σένα να ‘ναι όλα καλά μες στην ψυχή σου
(ΟΛΑ ΚΑΛΑ), όπου κι αν πας, όπου κι αν εισαι..

 

“……..Από μικροί μαθαίνουμε να χάνουμε, η απώλεια θα μπορούσε να `ναι κούνια μας
δεν μπορείς να τα ’χεις όλα, πρώτη φράση που μαθαίνουμε…
Και τα χρόνια περνάνε και ό,τι τρώμε κερνάμε, δίνουμε ό,τι αποκτάμε, ώσπου κάτι τελειώνει…
Και οι άνθρωποι φεύγουν και εμείς δεν αντιδράμε, μάθαμε να ξεχνάμε και να μένουμε μόνοι…
Μα η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει, να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει πάντα…”

Το παραπάνω τραγούδι μας δίνει μία πολύ ενδιαφέρουσα οπτική της αγάπης.
Μαθήματα αγάπης παίρνουμε από την παιδική μας ηλικία.
Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα, η φράση που μας συνοδεύει. Κι αυτό είναι υγιές.
Γιατί μόνο όταν δεν τα έχεις όλα, μπορείς να εκτιμάς και την ίδια στιγμή να αγαπάς αληθινά και ό,τι έχεις και αυτόν που σε βοήθησε να το αποκτήσεις, αλλά και τον εαυτό σου που παλεύει γι’ αυτό. 
αγάπη είναι να μπορούμε να μοιραζόμαστε ό,τι μας δίνουνε, να μην το κρατάμε για τον εαυτό μας.
Κι αυτό είναι πολύ σπουδαίο.
Ό,τι μοιραζόμαστε δείχνει την δυνατότητά μας να το χαιρόμαστε αληθινά, γιατί θέλουμε και οι άλλοι να χαρούν μαζί μας γι’ αυτό που έχουμε.
Το να το κρατάμε μόνο για τον εαυτό μας είναι εγωισμός και δείχνει τελικά ότι δεν έχουμε την αγάπη ως το το πιο ουσιαστικό στοιχείο της ζωής μας. 

ώσπου κάτι τελειώνει: δεν είναι βέβαιο ότι οι άλλοι θα ανταποκρίνονται στην αγάπη μας. Ίσως πληγωθούμε στη ζωή και μπορεί και πολλοί, γιατί οι άλλοι δεν είναι έτοιμοι να αποδεχθούν την αγάπη που τους προσφέρουμε.
Ίσως κι εμείς να μην είμαστε έτοιμοι σε κάποιες περιπτώσεις να αποδεχθούμε την αγάπη που κι εκείνοι μας προσφέρουν, με αποτέλεσμα να τους πληγώνουμε με τη σειρά μας.
Και το τέλος μιας σχέσης μέσα στη ζωή είναι. Αρκεί να μην αποκαρδιωνόμαστε και να νιώθουμε ότι εμείς πράξαμε αυτό που μπορούσαμε, δείξαμε την αγάπη που μπορούσαμε. Τότε η απάντηση είναι ότι συγχωρούμε και προχωρούμε. 
Η αγάπη κρύβει και μοναξιά πολλές φορές.
Μέσα από τον τερματισμό των σχέσεων με τους άλλους, που μπορεί να έρχεται και προς όφελός μας, γιατί υπάρχουν σχέσεις τοξικές, που μας κάνουν κακό, όταν δεν μας αφήνουν να βγάλουμε τον καλό μας εαυτό, όταν αμφισβητούμε και τους άλλους και εμάς, όταν δεν μπορούμε να νιώσουμε αληθινή χαρά.
Η καλύτερη λύση είναι να ξεχνάμε και να προχωρούμε, ακόμη κι αν μείνουμε μόνοι.  
καθώς προχωρούμε, η καρδιά πονάει. Γιατί το κέντρο της αγάπης είναι η καρδιά.
Η αγάπη είναι συναίσθημα, είναι σκέψη, είναι επιθυμία, είναι τρόπος ζωής, είναι τα πάντα στον άνθρωπο και η καρδιά είναι το κέντρο της ύπαρξης, άρα η αγάπη εκεί βρίσκεται.
Θέλει όμως κόπο η αγάπη για να ωριμάσει.
Και ο κόπος φέρνει πόνο, γιατί κάποτε ο άνθρωπος που αγαπά νιώθει την μοναξιά, ίσως και την προδοσία, αλλά σίγουρα ότι ο άλλος δεν είναι όπως τον θέλει, ίσως γιατί κι αυτός που αγαπά, δεν είναι όπως τον θέλει ο άλλος.
Μόνο όμως έτσι ωριμάζουμε στην αγάπη.
Μέσα στον κόπο, αλλά και στην ήττα, στην αποτυχία.
Γι’ αυτό και χρειάζεται υπομονή στην αγάπη και όχι βιασύνη. Η αγάπη είναι άσκηση, θέλει προσοχή και να βλέπουμε τα λάθη μας.
Αγάπη σημαίνει να μην κάνουμε πίσω καθώς περνάνε τα χρόνια, ακόμη κι αν οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρεφόμαστε, εκείνοι τους οποίους αγαπάμε, μας αφήνουν γιατί δεν μπορούν να μας καταλάβουν ή επειδή βρίσκουν άλλες παρέες ή επειδή και η ζωή μας και η δική τους αλλάζει
Και δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε απόλυτα τους άλλους, όπως δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε απόλυτα τον εαυτό μας.

 

0019_thumb

diary

” Mε μικρες πινελιες…χρωματιστες ζωγραφιζω τα ονειρα..το αρωμα ψυχης”

Published January 3, 2015 by elipep2001

agapa th zoi 2

Οσες φορες κοιταζω τη ζωη καταματα  πάντα δακρυζω..
Μα δυστυχως….. δε ξερω άλλο τροπο να κοιτώ!!!!

Σ’ άγονη γη σπέρνω αγάπες και το κορμί με κόπο που σέρνω τόσα χρόνια ήλιος-μαρτύριο, το πλάθει διάφανο φλόγα λευκή. Αδυναμίες και όνειρα πετιούνται απ’ την ψυχή, σα σβήσει το φως σ’ ένα κόσμο που αιώνες μ’ αγνοεί.

Ονειρα…φτιαγμενα απο χρυσαφενιες σκεψεις ..
Σμιλεμένα από φιλντισενιες αναμνησεις.. Που δε διαρκουν πολύ…Που ειναι σαν σταγονα σε ωκεανο…!!!  

Ενας άνεμος δίνει φτερά στη σκέψη μου..Ενα σκοτάδι με τυλίγει , πυκνό και κρύο…Ενα κερί το μόνο φώς στη νύχτα της ψυχής μου..! Καλπάζει η σκέψη μου, χάνεται μακριά στον απέραντο ουρανό…
Είμαι τόσο κοντά…Είμαι τόσο μακριά σου..!. Διακρίνω μια σκιά στο τρεμάμενο φώς του κεριού…Η καρδιά μου λάμπει , είναι η σκιά σου… Ξεχνιέμαι για λίγο , αναδύομαι από έναν ωκεανό … Ο άνεμος γελάει.. φυσάει δυνατά.. Το κερί σβήνει….
Χάθηκε κι η σκιά σου.. Κι η σκέψη μου καλπάζει…!!! 

Πάντα έτρεχες σα δαιμονισμένος στη λεωφόρο της ζωής…. Ούτε τα κόκκινα έβλεπες , ούτε τα στόπ…!
Αλλωστε με τέτοια ταχύτητα τι μπορείς να δεις… Ούτε τα γάργαρα νερά, ούτε τον χρυσαφένιο ήλιο που έδυε, ούτε τα λουλουδοστόλιστα μοσχοβολιστά λιβάδια πλάι σου. Μόνο την αδρεναλίνη σου σκορπούσες δεξιά κι αριστερά κι ετρεχες. κι έτρεχες…. Κι ακόμα πουθενά δεν έχεις φτάσει…ή μπορεί να έφτασες… Ίσως…! 
Εγω πάντα πίσω σου, να τρώω τη σκόνη σου περπατώντας σιγά σιγά δίπλα στα γάργαρα νερά και οδηγό μου το χρυσοκεντημένο ήλιο και τα λιβάδια συντροφιά μου. 

Μια φευγαλέα αχτιδα στη συννεφιά..Ενα αναπαντεχο ουράνιο τόξο μετα τη καταιγιδα.. Μια χουφτα νερό στη διψασμενη έρημο..Και οι μνήμες να αναδύονται απο το βυθό της ψυχής πασχίζοντας να ζωντανέψουν το παρόν μας..!!
Μετέωροι… 
Ανυπεράσπιστα ονειροπόλα ανθρωπάκια, κουκιδες στην απεραντοσυνη του συμπαντος..
Κουρασμενοι ταξιδιώτες ακουμπούσαμε  την αύρα μας σε σωματα άδεια, σε σωματα γεμάτα. Δε βρισκαμε στρώμα να ησυχάσουμε, δε βρισκαμε σωμα να κατοικησουμε . Ακριβό το ενοικιο και οι εγγυησεις ανυπαρκτες… Δυστυχώς..
Απιαστο το κορμι του ερωτα. Μονο οι θυμησες ειναι χειροπιαστες. Μια φαντασιωση και μόνο.
Ενα συντομο ταξιδι στο χτες..
Ναυαγοι στο ιδιο ξερονησι…
Βρεγμενοι ως το κοκκαλο και πιο μεσα ακομα στο μεδουλι της πρόσκαιρης ευτυχιας μας…
Θαλασσα απέραντη οι επιθυμίες μας… Με ή χωρίς πραγματοποίηση..
Ολες βυθίζονταν..στον απύθμενο βυθό της…! 
Κι εκει πιο κατω..
Να….!….  Κατω απ το φως του φεγγαριου….
Αγγιγματα ψυχης… Βλέμματα γεμάτο πόθο.. Σκέψεις ζωγραφισμένες με χρωματιστά φύκια πάνω σε κοχύλια που χρύσιζαν απο τις ανταύγειες του φωτός.. Προσδοκίες.. που ήταν απο χέρι κομμένες.. αφανισμένες στο σύμπαν .. 
Ανασες υγρες.. Δάκρυα χαράς και ευτυχίας.. χαμόγελα γλυκά, ζεστά,που όμως ήταν φανερό ότι θα πάγωναν λίγες στιγμές μετά…
Όψεις που λουζονται απο το φως της σεληνης κι ο εφιαλτης ξεθωριαζει.. η ελπίδα αντριώνεται..
Και όλα αυτα  με μιας ωχριούν μπροστα στη λαμψη του ονειρου…
Εξαϋλώνονται….! 

Ετσι λοιπον…. 
Σαν εκεινο το παλιο ονειρο..
Που το κλεινεις κατω απο το υγρο των βλεφαρων σου.. όταν οι θύμησες το φέρνουν μπρός σου..
Στα μισανοιχτα χειλη σου.. που φωνάζου Σ’ΑΓΑΠΩ αλλα η φωνή σου δεν ακούγεται..
Στις χουφτες της απογνωσης σου.. που νεκρώνουν ότι ζεις χειροπιαστό…
Στη σκια του φόβου σου…. που γίνεται ένα πελώριο θεριο και σκιάζει τις ελπίδες σου..
Στη μοναξια της αισιοδοξίας σου..
Στα μισοτελειωμενα παραμυθια της Χαλιμας…
Σε μια χαραμαδα ουρανου.. που θέλουν να χαρίσουν το φως της αλήθειας αλλά τα μαύρα σύννεφα το καλύπτουν
Σε μια σταγονα βροχης…
Στην αντηλια της ψυχης σου..
Σε ενα  καταλευκο μυρωδάτο τριαντάφυλλο απο τον κήπο της ψυχής σου.. που χάρισες απλόχερα
Σε εκεινο το τρεμάμενο βημα που εκανες οταν ανεβηκες το σκαλοπατι…..
Στο σεντουκι της ευτυχιας σου…
Στο τελευταιο τσιγαρο της μερας… που κάηκε χωρίς να το καπνίσεις..
Στην τελευταια σκεψη πριν αποκοιμηθεις… Και που ξυπνωντας ηθελες να την κρατησεις … Κι αυτη γινοταν συννεφο…αερας…και χανοταν…!
…. Ό ν ε ι ρ ο …!!! … Μόνο ό ν ε ι ρ ο…
Η νύχτα θα το πάρει και θα το κάνει ξημέρωμα.. ουράνιο τόξο..απέραντο ορίζοντα, δαντελωτά ακρογιάλια, ανοιχτή θάλασσα , μοναχικό νησί . Κι όταν ξημερώσει όλος ο κόσμος … θα έιναι δικός σου…
Ετσι απλά…!!!
Γιατί τα όνειρα τα σκαρώνεις μοναχός σου κι έχεις μετά δικιά σου όλη τη θλίψη..
Όσοι τη ρότα του ονείρου ακολουθήσανε … βούλιαξαν στη σκληρή πραγματικότητα.!! 

Ονειρό μου… Μη φευγεις ..
Δε ξημέρωσε ακόμα ..!!

(Ελισ..Πεπ. Νοστος ονειρων)

images