αγάπη

All posts tagged αγάπη

Φορτωμενοι ονειρα

Published August 21, 2016 by elipep2001

πεπρωμενο

Τίποτα δεν είναι σταθερό στη ζωή μας.. 
Ενα ποτάμι που κυλάει ήρεμο άλλες φορές άγριο με περιοδικούς ανέμους που τα συμπαρασύρει όλα και άλλοτε γεμίζει κίτρινα  ξερά φύλλα και σπασμένα κλαδιά απο το δένδρο της καρδιάς μας, γεμίζοντας τις όχθες του με άχρηστα αντικείμενα κι άλλοτε πλέει καθάριο με ήρεμους παφλασμούς καθρεπτίζοντας τον ήλιο με τις χρυσες ακτίνες του στα νερά του, χρωματίζοντας με παλ αποχρώσεις το ουράνιο τόξο και το καθαρό μπλέ του ουρανού.

Έτσι ειναι και οι στενοχώριες , τα βάσανα, οι απελπισίες, οι χαρές και οι ευτυχισμένες στιγμές που βαραίνουν ή ευφραίνουν την ψυχή μας.. Τίποτε δεν μένει σταθερό.. όπως έρχονται έτσι φεύγουν .. 
Η διαρκειά τους μπορεί να είναι περισσοτερη απο όσο περιμένουμε αλλά κυλάνε.. όπως το νερό απο το ρυάκι που τρέχει ακαταπαυστο συμπαρασύροντας τα πάντα μέχρι να βρει διέξοδο στο ποτάμι ή στη θαλασσα.
Τα συναισθηματα μας αλλάζουν.. Η κακία διαδέχεται την καλοσύνη, η μιζέρια την ευημερία, η λύπη τη χαρά και πάει λέγοντας και έτσι η κάθε μέρα μας παίρνει άλλο χρώμα, δεν μοιάζει καθόλου με την προηγούμενη.
Τι μένει λοιπόν?? 
Τι αντέχει σε όλη αυτή τη διαδικασία μέσα μας, δίπλα μας???

Η αγάπη.. ΝΑΙ η αγάπη..

Η αγάπη, αυτή που νοιώσαμε για ανθρώπους, που θα αντέξουν στο πέρασμα των εποχών, που έκοψαν ένα λουλούδι απο το δέντρο της καρδιάς τους και μας το προσέφεραν απλόχερα, γενναιόδωρα, ταπεινά..

Αυτή η αγάπη και αυτά τα δώρα δεν χάνονται, δεν παρασύρονται απο το ρεύμα, απλώνουν ρίζες, βαθαίνουν στο χώμα, γίνονται αξεδιάλυτα κομμάτια αυτού που είμαστε, αλλάζουν και εξελίσσονται μαζί μας, χτίζουν ένα ”εμείς”.. 
Ο άνεμος της νύχτας φυσάει πάνω σ’ αυτόν που κάνει όνειρα, σκυφτός .Πάνω σε λέξεις που είναι ο φλύαρος ήχος της ζωής.
Ό,τι άλλο κυλά και φεύγει, άνθρωπος, σχέση, συναίσθημα, είναι μία προσπάθεια για τούτο το όνειρο του ”εμείς”.. Μια προσπάθεια που δεν βρήκε γόνιμο έδαφος, δεν έφτιαξε γερές ρίζες, και παρασύρθηκε απο τα ορμητικά νερά… 
Ίσως άφησε πίσω της μία άδεια, σκαμμένη γη, ένα κενό να μαρτυρά πως κάποτε εκεί υπήρξε ένα ομορφο μικρό λουλούδι.. Αυτή η ανάμνηση όμως, αυτό το κενό, θα γίνει το λίπασμα για ένα νέο λουλούδι, πιο γερό, πιο ανθεκτικό, πιο πλούσιο σε καρπούς… 
Μέχρι να ανθίσει ένα πανέμορφο ”εμείς”..

Κάθε ενας , Φορτωμένος όνειρα, βιώματα και προσευχές, παίρνει το δρόμο, το δρομάκι το παλιό, που πάει προς το γεφύρι…
Κουβαλά στους ωμους του ένα μπόγο βαρυ που απο τις άκρες του ξεχυνονται οι προσδοκιες.
Ο δρόμος που βαδίζει είναι τραχύς, γεμάτος απο αγκάθια και πέτρες.. όμως είναι αποφασισμένος να περάσει στην απέναντι όχθη.
Θέλει να περάσει το γεφύρι να βρεθεί σε άλλους κόσμους εκεί που έχουν στήσει χορό τα όνειρά του και τον περιμένουν να χορέψει στους ξέφρενους ρυθμούς τους..
Εκεί που η φύση έχει υφάνει ένα χαλί χρυσοποίκιλτο, με όνειρα και προσδοκίες σε δρόμους και ορίζοντες  ανθισμενους  με τα πιο σπάνια φυτά και χρώματα της ελπίδας.
Γύρω του παρότι οι δρόμοι είναι δύσβατοι υπάρχουν χρώματα και εικόνες όμορφες.. μοσκοβολιες απο ανθη λεμονιάς, πορτοκαλιάς..,  ακούσματα πουλιών με κελάηδημα αηδονιών και καρδερίνων.. που του χαϊδεύον γλυκά τ’αυτιά και του δινουν ελπίδα και κουραγιο για να συνεχίσει τον δύσκολο δρόμο..
…… ” Αν ο χρόνος μου είναι η σκέψη, 
Ο τόπος μου είναι το νόημα. 
Τα μέσα μου είναι τα φτερά 
Και ασαφής ο σκοπός μου.Αν ο σκοπός είναι ο χρόνος μου,
Η σκέψη μου είναι τα φτερά.
Το νόημα είναι τα μέσα μου
Και ακαθόριστος ο τόπος.

Αν τρέμει το νερό στην πηγή του,
Το κλάμα εκείνου που διψά δεν ακούγεται.
Κάποιος πέταξε και του ‘φερε να πιει,
Για να ‘χει η σκέψη του νόημα…….” ( ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ)

γεφυρα ελπιδας

Απάνω στο γεφύρι που περπατά, ρουφά ξανά την ομορφιά της ζωής αυτη που τον γέννησε και τον έπλασε να είναι αγρίμι και να ορμά να αρπάξει τα θέλω του, τα πάντα που έχει ονειρευτεί για ένα όμορφο αύριο..
Κάποιες σιγμές γυρνώντας το κεφάλι του προς τα πίσω αναζητα τα παλιά του χνάρια ξέρει ομως ότι δεν υπάρχουν πια ο χρόνος ο άνεμος και το ρυάκι απο κάτω του τα έχουν εξαφανίσει και κάποια απομεινάρια που άφησαν είναι πληγές που ακόμα ματώνουν.

Ο μπόγος που έχει στην πλάτη του  ο γεμάτος όνειρα, βιώματα και προσευχές, τον κτυπά διακριτικά απαλά με φιλική διάθεση και του θυμίζει ότι το γεφύρι τελειώνει και σε λίγο θα βρεθεί στην άλλη όχθη. Παρηγοριά??? Υπενθύμιση??? Ριζικό.???
Μια είναι η αλήθεια..

Το καινούριο ξεκίνημα..

Το γοργό βήμα είναι αυτό που θα προλάβει τις σταγόνες της βροχής που πίσω του αργά – αργά θα σβήσουν όλα τα απομεινάρια της λασπωμένης πληγής του.

……. Οπως στο όνειρο που επιμένει  στο απίθανο και διαρκεί το ένα δευτερόλεπτο μετά το άλλο,
Και γίνεται ολοένα πιο απίστευτο —
Σαν να γύρισες αργά το πρόσωπό σου και το φως του ήλιου αγκάλιασε τις αισθήσεις σου.. και φώτισε με τις λαμπερές του ακτίνες τα όνειρά σου, τις προσδοκίες σου……
Ελισάβετ Πεπ.

 

 

ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ Η ΜΗΤΕΡΑ (10 ΜΑΙΟΥ 2015)

Published May 10, 2015 by elipep2001

μανουλα

Το να είσαι μαμά είναι η πιο καλοπληρωμένη δουλειά του κόσμου. Γιατί η αμοιβή της είναι αγνή, καθαρή αγάπη..!

Όταν είσαι μητέρα ποτέ δεν είσαι μόνη με τις σκέψεις σου… 
Πάντα σκέπτεσαι δυο φορές , τη μια για τον εαυτό σου και την άλλη για το παιδί σου..!

μανουλα1

Περισσότερο απ’ότι συμβαίνει σε κάθε άλλη ανθρώπινη σχέση – μα πολύ περισσότερο – το να είσαι μητέρα σημαίνει να είσαι διαρκώς, και αδιαλείπτως, ανταποδοτική και υπεύθυνη..!

«Ξέρει να σου διαβάζει τις σκέψεις, μέσα στο χάος.
Ξέρει να σου μιλάει σε δύσκολες στιγμές, μέσα σου να κοιτάζει.
Και όσο και αν δείχνεις πράος, να βλέπει τις κρυμμένες φουρτούνες και αστραπές.

Η μάνα είναι μιά σε ολόκληρη την πλάση, σε ανθρώπους, ζώα και πουλιά, σε γη και ουρανό. Και άμα πληγώνεται πολύ, ποτέ δεν έχει χάσει, εκείνη την αγάπη της όπου κινεί βουνό. Σαν ήλιος την ανατολή και σαν ουράνιο τόξο, ζεσταίνει την καρδιά μας, φωτίζει την ψυχή. Ήθελα να σου φώναζα πως σ’ αγαπάω τόσο, όσα αστέρια έχει ο ουρανός, σταγόνες οι βροχή. Αλήθεια αν θα σε έχανα δεν ξέρω αν θα αντέξω, νομίζω πως θα πέθαινα σύντομα μια βραδιά. Σαν το παιδί λαχτάρισα, στα χέρια σου να παίξω να σου χαρίσω την μικρή, αθώα μου καρδιά!»
( Λιάνα Tελειώνη)

Ένα τραγούδι ύμνος για τη Μάνα..By Chris Demian
http://www.youtube.com/watch?v=8eur4ZVVI14

“Άβυσσος βαθιά η καρδιά της μάνας. Στα βάθη της πάντα η συγχώρεση” (Μπαλζάκ)

“Αν δεν είσαι μητέρα, δεν πρέπει να πιάνεις στο στόμα σου την υπέροχη λέξη που λέγεται Αγάπη.”
“Εάν ακόμα και στην παλάμη σου τηγανίζεις μια ομελέτα για την μητέρα σου, ακόμα και τότε παραμένεις καταχρεωμένος μπροστά της ” (Αρμένικη παροιμία)

Όταν γερνά η μάνα και άλλο δε μπορεί τότε θέλει βοήθεια, τότε θέλει ζωή κι όταν θα έρθει η ώρα και άλλο δε θα ζει άμα δεν έχεις κάνει το χρέος σου θα καίγεται η ψυχή σου

Η μάνα είναι κρύο νερό και στο ποτήρι δε μπαίνει η μάνα να μη γίνεται, η μάνα να μη γίνει
Η μάνα είναι βράχος, η μάνα είναι βουνό στη δύσκολη την ώρα, μάνα, μάνα, μανούλα μου θα φωνάζεις η μάνα είναι το στήριγμα, της χαράς το κλαδί της μάνας η αγάπη δε βρίσκεται στη γη

Η μάνα είναι κρύο νερό και στο ποτήρι δε μπαίνει η μάνα να μη γίνεται, η μάνα να μη γίνει θα περάσουνε τα χρόνια, θα γεράσουμε και μείς αυτά είναι με τη σειρά και δε θα γλιτώσει κανείς και όλοι πρέπει να ξέρουμε σ’ αυτή τη ζωή χωρίς της μάνας την ευχή κανείς δε βλέπει χαΐρι
Η μάνα είναι κρύο νερό και στο ποτήρι δε μπαίνει η μάνα να μη γίνεται, η μάνα να μη γίνει

“Τίποτε το προσφιλέστερο στα παιδιά από την μητέρα. Αγαπάτε την μητέρα σας, παιδιά, διότι δεν υπάρχει άλλος έρωτας αγνότερος και γλυκύτερος” (Ευριπίδης)

Έβγα μάνα μου να δεις το ήλιο κι αν εβράδιασε
πες μου να φύγω.
Σήμερα εδώ, αύριο στα ξένα, στα αντραδέλφια μου 
τ`αγαπημένα.

Μοιάζει της μάνας η ευχή Σαν μαγικό βοτάνι,
Μοιάζει σαν τιμιόξυλο, Που σφαίρα δεν το πιάνει.

Μοιάζει της μάνας η ευχή Σαν των πιστών τη προσευχή,
Με την ευχή της γίνεται , Ο πόλεμος ειρήνη,  

Μες στις φουρτούνες της ζωής
Σου φέρνει τη γαλήνη

Πάρε της μάνας την ευχή, Ποτε να μην πεθάνεις,
Χρυσάφι να σου γίνεται , Το χώμα σαν θα πιάνεις.

«Η μάνα ειναι πάντοτε
φύλακας αγγελό σου
κι ηντα ζητά για πληρομή
ενα χαμόγελό σου»

«Γερνα το σώμα μα η ψυχή
του ανθρώπου δεν αλλάζει
γιαυτο φωνάζει μάνα μου
οταν αναστενάζει.»

μανουλα5

Δίχως την ευχή σου
Είμαι πολύ αδύναμος για να σταθώ
Μεγάλωσα πολύ
Δώσε μου πίσω τους χάρτες των αστεριών που είχα παιδί
Για να βρω με τα χελιδόνια
Το δρόμο πίσω
Στην άδεια σου αγκαλιά. 
(“Το ψωμί της μάνας μου”, του Παλαιστίνιου ποιητή Mαχμούτ Νταρουίς)

«Μάνα θα πει ανάσταση
μάνα θα πει τραγούδι
κι εμεις πρέπει τον πόνο τζη
να κάνουμε τραγούδι.»

Πόσα τραγούδια είναι αφιερωμένα στη μητέρα! Αυτό το ιερό πρόσωπο, που είναι τόσο καθοριστικό για τη διαμόρφωση της ψυχοσύνθεσης και της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου… Η μητέρα εμπνέει και το χώρο της μουσικής !!!!!

“Μάνα γλυκιά, φτωχιά μου μάνα,
στον κόσμο μόνη με παιδιά,
αντί να κάνεις τη ζητιάνα
τα χέρια σου έκανες σπαθιά.

Καταχείμωνο στα τρίστρατα εκίναγες
και αλίμονο για το ψωμί μας πείναγες.
Ποιος βοριάς και ποια καμπάνα
θα σε τραγουδήσει, μάνα!

Ήσουνα φως μες στο κονάκι
κι ανάσα της παρηγοριάς,
εσύ κατάπινες φαρμάκι
και μέλι πότιζες εμάς.

Καταχείμωνο στα τρίστρατα εκίναγες
και αλίμονο για το ψωμί μας πείναγες.
Ποιος βοριάς και ποια καμπάνα
θα σε τραγουδήσει, μάνα!”

Με ευχές βγαλμένες μέσα απο τα βάθη της ψυχής μου για όλες τις μανούλες του κόσμου, κλείνω εδώ το αφιέρωμα στο πρόσωπό της αξιολάτρευτης γυναίκας της ΜΑΝΑΣ , που σήμερα γιορτάζει παγκόσμια για την προσφορά της σε όλους εμάς τη φροντίδα της την αμέριστη υπομονή της την γλυκειά λέξη που βρίσκει και μας λέει πάντα δίνοντάς μας αισιοδοξία αγάπη και ανάσα παρηγοριάς στα προβλήματά μας. 

….Μέσα στις δυσκολίες των καιρών μας, κάθε γυναίκα που γίνεται μητέρα αξίζει την εκτίμηση και την στήριξη όλων.
Γιατί και χάρη σε αυτήν, που τολμάει να φέρει έναν ακόμα Έλληνα στον κόσμο και τον μεγαλώνει σύμφωνα με τα ιδανικά της πίστεως και της πατρίδας μας,  συνεχίζεται η ιστορία μας…

kardia1

triantafyllo

 

Θυμαμαι, Θυμασαι…???

Published March 14, 2015 by elipep2001

Σε μια ξένη πόλη ούτε δική μου , ούτε δική σου, εκεί σε πρωτοείδα … 
Μπορεί και να μ’ ήξερες από παλιά.. κι απλά με ξαναβρήκες…. 

Το θυμάσαι; Και την άλλη κιόλας μέρα φτιάξαμε ένα τρένο
κίτρινο. κόκκινο, μπλε το βάψαμε… και ταξιδεύαμε τη γη… 
νύχτες ταξιδεύαμε.. στον ουρανό… αστέρι και σταθμός. 
Θυμάσαι;

Βρήκες το πιο μακρινό αστέρι, κι είπες να το γυαλίσουμε να του φυτέψουμε μια λεύκα 
να μείνουμε για πάντα εκεί.
Θυμάσαι;

Κι έτρεχα κάθε άνοιξη σ’ όλη τη γη να βρω το πρώτο πρώτο λουλούδι
για σένα βέβαια…
Κατέβαινες στα βάθη του ωκεανού εσύ και μου ‘φερνες ένα κοχύλι
Θυμάσαι;

Άμα στο ζήταγα γινόσουνα ποτάμι λίμνη θάλασσα ωκεανός…
Κι όταν το ζήταγες γινόμουνα κι εγώ
Θυμάσαι;

Μου έστελνες στον ύπνο μου όνειρα, καλοπλυμένα, καλοχτενισμένα
και τα δικά σου όνειρα εγώ τα ετοίμαζα…
Θυμάσαι;

θυμάσαι τότε που κατέβηκα στον ύπνο σου μ’ ένα τεράστιο ροζ αερόστατο;
και σου μάθα να ζωγραφίζεις με το νού
κάμπους και ποτάμια..
Μια αγκαλιά ψυχές το τοπίο κι οι ψυχές δεν έχουν περίγραμμα
Θυμάσαι;

Και μου μάθες να φτιάχνω χάρτινα καράβια
Και χάρτινα κινέζικα πουλιά
Μια μέρα είπαμε καιρός πια να εφεύρουμε την δική μας γραφή
να μην την ξέρει άλλος
Τη ζωγραφίσαμε στο πι και φι
κοντά σ’ ένα ποτάμι, πάντα ένα ποτάμι
τη θυμάσαι ακόμη εκείνη τη γραφή;

Κι εφεύραμε ένα σωρό πράγματα από τότε..
τον ήλιο
τις αυπνίες
την παλίρροια
το σκούρο μπλε
τα θυμάσαι όλα; Ότι δεν χώραγε στις λέξεις το κάναμε μικρές μικρές σημαιούλες πολύχρωμες
Θυμάσαι πως τις ανεμίζαμε;

Μαζί διαβάζαμε τα πιο ωραία παραμύθια
Κι όταν μας τέλειωσαν.. αρχίσαμε να παίζουμε δικά μας παραμύθια
Μια φορά και έναν καιρό ήτανε δυο…
Ήτανε δυο κι ήτανε σαν ένας, ένας και πολλοί μαζί
Χωρίζαμε για λίγο μόνο ..γιατί αλλιώς πως θ’ ανταμώναμε ξανά;
Και σου ‘γραφα κάθε στιγμή
κάτι τεράστια γράμματα…
Μου ‘γραφες και συ ακόμη πιο τεράστια .. 

Μια φορά όμως που άργησες, πρόλαβε κι ήρθε ο χειμώνας που κράτησε όσο πέντε..
Κι όταν τέλειωσε…
ήρθε πάλι χειμώνας ακόμη πιο βαρύς… 
Και δεν μπορούσες να γυρίσεις…
Έμεινες μακριά…
Και μου ‘γραψες…
Η πιο μεγάλη απόσταση είναι ο χρόνος…
Μπορεί…
όμως…
τα πιο ωραία μας ταξίδια
δεν τα ταξιδέψαμε ακόμη
Σε περιμένω…
πηγή: (Χρήστος Μπουλώτης, Ελληνικά Γράμματα)

Όταν θα ακούσεις το τραγούδι αυτό να παίζει
Μη δακρύζεις, μή λυπάσαι
ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ, να με θυμάσαι
γιατί σ’ αγαπούσα πιο πολύ
κι απ’ τη δική μου τη ζωή…

Γι’ αυτό σου εύχομαι πολλά.. Γιατί απλά κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο ξεχωριστοί, 
που αξίζει να ζεις μόνο και μόνο για να τους συναντήσεις κάποτε…….

Για σένα να ‘ναι όλα καλά μες στη ζωή σου,
Για σένα να ‘ναι όλα καλά μες στην ψυχή σου
(ΟΛΑ ΚΑΛΑ), όπου κι αν πας, όπου κι αν εισαι..

 

“……..Από μικροί μαθαίνουμε να χάνουμε, η απώλεια θα μπορούσε να `ναι κούνια μας
δεν μπορείς να τα ’χεις όλα, πρώτη φράση που μαθαίνουμε…
Και τα χρόνια περνάνε και ό,τι τρώμε κερνάμε, δίνουμε ό,τι αποκτάμε, ώσπου κάτι τελειώνει…
Και οι άνθρωποι φεύγουν και εμείς δεν αντιδράμε, μάθαμε να ξεχνάμε και να μένουμε μόνοι…
Μα η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει, να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει πάντα…”

Το παραπάνω τραγούδι μας δίνει μία πολύ ενδιαφέρουσα οπτική της αγάπης.
Μαθήματα αγάπης παίρνουμε από την παιδική μας ηλικία.
Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα, η φράση που μας συνοδεύει. Κι αυτό είναι υγιές.
Γιατί μόνο όταν δεν τα έχεις όλα, μπορείς να εκτιμάς και την ίδια στιγμή να αγαπάς αληθινά και ό,τι έχεις και αυτόν που σε βοήθησε να το αποκτήσεις, αλλά και τον εαυτό σου που παλεύει γι’ αυτό. 
αγάπη είναι να μπορούμε να μοιραζόμαστε ό,τι μας δίνουνε, να μην το κρατάμε για τον εαυτό μας.
Κι αυτό είναι πολύ σπουδαίο.
Ό,τι μοιραζόμαστε δείχνει την δυνατότητά μας να το χαιρόμαστε αληθινά, γιατί θέλουμε και οι άλλοι να χαρούν μαζί μας γι’ αυτό που έχουμε.
Το να το κρατάμε μόνο για τον εαυτό μας είναι εγωισμός και δείχνει τελικά ότι δεν έχουμε την αγάπη ως το το πιο ουσιαστικό στοιχείο της ζωής μας. 

ώσπου κάτι τελειώνει: δεν είναι βέβαιο ότι οι άλλοι θα ανταποκρίνονται στην αγάπη μας. Ίσως πληγωθούμε στη ζωή και μπορεί και πολλοί, γιατί οι άλλοι δεν είναι έτοιμοι να αποδεχθούν την αγάπη που τους προσφέρουμε.
Ίσως κι εμείς να μην είμαστε έτοιμοι σε κάποιες περιπτώσεις να αποδεχθούμε την αγάπη που κι εκείνοι μας προσφέρουν, με αποτέλεσμα να τους πληγώνουμε με τη σειρά μας.
Και το τέλος μιας σχέσης μέσα στη ζωή είναι. Αρκεί να μην αποκαρδιωνόμαστε και να νιώθουμε ότι εμείς πράξαμε αυτό που μπορούσαμε, δείξαμε την αγάπη που μπορούσαμε. Τότε η απάντηση είναι ότι συγχωρούμε και προχωρούμε. 
Η αγάπη κρύβει και μοναξιά πολλές φορές.
Μέσα από τον τερματισμό των σχέσεων με τους άλλους, που μπορεί να έρχεται και προς όφελός μας, γιατί υπάρχουν σχέσεις τοξικές, που μας κάνουν κακό, όταν δεν μας αφήνουν να βγάλουμε τον καλό μας εαυτό, όταν αμφισβητούμε και τους άλλους και εμάς, όταν δεν μπορούμε να νιώσουμε αληθινή χαρά.
Η καλύτερη λύση είναι να ξεχνάμε και να προχωρούμε, ακόμη κι αν μείνουμε μόνοι.  
καθώς προχωρούμε, η καρδιά πονάει. Γιατί το κέντρο της αγάπης είναι η καρδιά.
Η αγάπη είναι συναίσθημα, είναι σκέψη, είναι επιθυμία, είναι τρόπος ζωής, είναι τα πάντα στον άνθρωπο και η καρδιά είναι το κέντρο της ύπαρξης, άρα η αγάπη εκεί βρίσκεται.
Θέλει όμως κόπο η αγάπη για να ωριμάσει.
Και ο κόπος φέρνει πόνο, γιατί κάποτε ο άνθρωπος που αγαπά νιώθει την μοναξιά, ίσως και την προδοσία, αλλά σίγουρα ότι ο άλλος δεν είναι όπως τον θέλει, ίσως γιατί κι αυτός που αγαπά, δεν είναι όπως τον θέλει ο άλλος.
Μόνο όμως έτσι ωριμάζουμε στην αγάπη.
Μέσα στον κόπο, αλλά και στην ήττα, στην αποτυχία.
Γι’ αυτό και χρειάζεται υπομονή στην αγάπη και όχι βιασύνη. Η αγάπη είναι άσκηση, θέλει προσοχή και να βλέπουμε τα λάθη μας.
Αγάπη σημαίνει να μην κάνουμε πίσω καθώς περνάνε τα χρόνια, ακόμη κι αν οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρεφόμαστε, εκείνοι τους οποίους αγαπάμε, μας αφήνουν γιατί δεν μπορούν να μας καταλάβουν ή επειδή βρίσκουν άλλες παρέες ή επειδή και η ζωή μας και η δική τους αλλάζει
Και δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε απόλυτα τους άλλους, όπως δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε απόλυτα τον εαυτό μας.

 

0019_thumb

diary

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Published December 23, 2014 by elipep2001

stoixeionei
“Ό,τι μας στοιχειώνει” είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου του Γιώργου Καββαδία. Μετά από τρία χρόνια “βιβλικής” σιωπής, επιστρέφει στο χώρο που αγαπά με 58 νέα ποιήματα.
Ο καθένας μας μπορεί να βρει μέσα σε αυτό ένα δικό του κομμάτι, μια δική του ιστορία, συναισθηματική, κοινωνική ακόμα και πολιτική. Λέξεις που δε φοβούνται να δείξουν την ταυτότητά τους στον αναγνώστη, αλλά δεν προσπαθούν να τον περιορίσουν κιόλας. Άλλωστε ποιο το νόημα της ποίησης αν δεν μπορείς να ταξιδέψεις μέσα από αυτήν, να θέσεις τον εαυτό σου στη θέση του ήρωα ή της ηρωίδας και με τον καιρό να ανακαλύπτεις νέες έννοιες, νέα μονοπάτια;
Μια έντονα συνειρμική δουλειά, ευαίσθητη και ειλικρινής.
Ένα βιβλίο λοιπόν που για τρία συνεχόμενα χρόνια άλλαζε, ωρίμαζε, έκανε βήματα μπροστά αλλά και πίσω, είναι πλέον διαθέσιμο σε όλους.
Την έκδοσή του έχει αναλάβει εξ’ ολοκλήρου ο ίδιος ο συγγραφέας, με σκοπό να αποφύγει τους μεσάζοντες και να επιτύχει τιμές κόστους στη διάθεσή του.
Δε θα το βρείτε σε κανένα βιβλιοπωλείο, γι’ αυτό όσοι ενδιαφέρονται να το αποκτήσουν, δεν έχουν να κάνουν τίποτα παραπάνω από το να στείλουν ένα email στο info@nyxteridas.gr ή στο georgekavvadias@gmail.com.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα και συγκεκριμένα στον Κορυδαλλό. Σπούδασε Πληροφορική στο Αλεξάνδρειο Τ.Ε.Ι Θεσσαλονίκης, ένα επάγγελμα που ακολουθεί μέχρι και σήμερα ως προγραμματιστής. Την κλίση του στην ποίηση, και γενικότερα στην συγγραφή, ανακάλυψε στα 16 του, όταν κατάλαβε πως αυτό που είχε ξεκινήσει σαν παιχνίδι στο Γυμνάσιο συνέχιζε να βγαίνει από μέσα του σε διάφορες φάσεις της ζωής του. Γράφει στίχους, ποιήματα, πεζά και άρθρα, και κατά καιρούς κείμενά του έχουν φιλοξενηθεί σε διάφορα ηλεκτρονικά περιοδικά, ιστοσελίδες και forums. Επίσης, από τον Οκτώβρη του 2010 μέχρι και το καλοκαίρι του 2011, διετέλεσε αρχισυντάκτης της στήλης που σχετιζόταν με το Ελληνικό Ροκ στο ηλεκτρονικό περιοδικό SouthernRock.gr του Σάββα Συνοδινού.

Ταυτόχρονα με την συγγραφή ωστόσο, ασχολείται και με το ραδιόφωνο από το 2009. Ξεκίνησε από έναν ερασιτεχνικό διαδικτυακό σταθμό που φιλοξενούσε στο σπίτι του σαν φοιτητής, και συνέχισε σε μεγάλους, κυρίως διαδικτυακούς, σταθμούς (DriverFM, RadioMora, XorisOria, RockJukeBox) αλλά και στα FM στα οποία παραμένει μέχρι και σήμερα μέσω του Atlantis FM.

Μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει δύο ποιητικές συλλογές. Το 2007, κυκλοφόρησε η συλλογή με τίτλο “Περπάτησα Στο Δρόμο Που Σκέπασε Η Στάχτη”, και το 2009, η συλλογή με τίτλο “…Από Τις Ερινύες Στις Κήρες…”, σε επιμέλεια Ελευθερίας Κόκκοβα. Όλα τα εξώφυλλα των μέχρι στιγμής συλλογών του, έχει αναλάβει η φωτογράφος Μαριέττα Τούτση.

Επικοινωνία
Website: http://www.nyxteridas.gr
Email: info@nyxteridas.gr, georgekavvadias@gmail.com
Facebook: http://www.facebook.com/gkavvadias

Read the rest of this entry →