ταξιδια του νου

All posts in the ταξιδια του νου category

ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ

Published May 8, 2017 by elipep2001

Κάθε φορά που τον συλλογιέται τρέμει γλυκά, μήπως φανεί. Γεμίζει στάχτες κάθε γραπτό της, φιλιά, που καήκανε εντός της.
Λέξεις δε βρίσκει να του γράψει έχουν σε αιώνες μοναξιάς ταφεί.
Σκέψεις τσαλακωμένες, πεταμένες, στην πυρκαγιά της σιωπής.
Βγαίνουν καράβια τα όνειρά της για τη δική της Αμερική. Ένα να φτάσει, η καρδιά της, κι ο στόλος της ας βυθιστεί..
Θα ήταν όμορφη η ζωή της αν την ένιωθε μια στιγμή. Θα ήταν αρκετό για να υπάρξει σ΄ένα του όνειρο, νύχτας φιλί..!

Και ξημερώνει μέρα άγρια,  βορά στον βόρειο άνεμο..
Με τα μάτια κλαμένα αποχαιρέτησε τον εαυτό της, και συστήθηκε άλλη μια φορά στον καθρέφτη.
Συστήθηκε, όχι για να το πιστέψει.. Μα για να το πιστέψουνε, εκείνοι, που σιωπηλά παρακολουθούσαν, κάθε της κίνηση.
Όμως Γελάστηκαν!
Το είδωλό της, περάσανε για κείνη.
Εκείνη που τον ήξερε, στον ουρανό κοιτούσε, τις νύχτες που άθελά της ονειρευότανε και δραπέτευε,  μήπως κάπου τον συναντούσε..
Θα γνώριζε το φως του . 
Γιατί μόνο αυτό μπορούσε να φωτίσει τις ώρες που σεργιανούσε η μοναξιά της..!

… Εκεί, στην άκρη της ερήμου υπάρχουν κάποια όρια. Κανείς δεν τα ξέρει πριν τα διαβεί, κανείς δεν γνωρίζει πριν τα φτάσει, αν έχει το κουράγιο να τα περάσει ή όχι. Αόρατα σύνορα, που χωρίζουν τον κόσμο στα δυο.
Τον κόσμο σου.
Στον πριν και το μετά, που δεν αντέχει το ένα το άλλο. Και συνήθως, το πριν νικά τις ανατροπές.
Βολική είναι η άμμος, για να σβήνουν τα ίχνη βημάτων που δεν οδήγησαν πουθενά.. κάπως έτσι θα έπρεπε να σβήνουν κι οι μνήμες.
Και δεν είναι κατανοητό, γιατί αυτό δεν συμβαίνει, σε ένα κόσμο πλασμένο από αμνησία…!

“……Σ΄ έχει τάξει η μοίρα στης καρδιάς την αλμύρα, όσα νιώθεις πλημμύρα στων ματιών σου το φως.
Μ΄ ένα πέπλο σιωπής το πρόσωπό σου σκεπάζεις το τσιγάρο πληγή που στα χείλη ανάβεις.
Ραγισμένα καράβια σε καλούνε ξανά,με σχισμένα πανιά σε ταξίδια μεγάλα.
Κι η ψυχή σου σκορπά στους ανέμους, το κύμα, την αγάπη ζητά σε δυο μάτια γαλήνια.
Στό΄χω πει, σ΄αγαπώ, όπου είσαι και γω, θα με βρεις στον βυθό στα πιο μαύρα κοράλλια……”
Στα αστέρια, αγκαλιά σα να φοβάσαι στη γη και κοιτάς στα ψηλά, και ελπίδα γυρεύεις.
(Νικολας Νικολοπουλος)


Η νύχτα γλυκιά με την απουσία του. Γλυκιά, σε αυτά που την κάνουν να θυμάται,
…. μα και σκληρή…
…..Κρύα…..
Τις ώρες εκείνες που μέσα στη θολή της θλίψη, πίστευε πως είναι κάπου εκεί και χαμογελά..
Του μιλά, μα  δεν απαντά.
Και τότε ξυπνάει.. στην πραγματικότητα που δε γράφει το όνομά του.

Μερικές φορές σκέφτεται, πως αν είχε μια δεύτερη ευκαιρία, ίσως έκανε πάλι τα ίδια λάθη.. Ίσως  να περίμενε εκείνον να καταλάβει πιο πολλά από όσα του έδειχνε, να διάβαζε τις σκέψεις της … τις ανάγκες της.
Όμως αυτή έτσι ήταν…
Μπορούσε να αλλάξει μόνο για λίγο, επειδή ο χρόνος ξαναφέρνει στο φως όλες τις κακές μας συνήθειες.
Έπειτα, ούτε εκείνη μπόρεσε  να  διαβάσει εκείνον..  Φορούσε στολή παραλλαγής.. 
Ακόμη και αυτη την μέρα της έκρηξης, την μέρα που εκείνη έχανε κάτω από τα πόδια της ό,τι  σαν τυφλή θεωρούσε δεδομένο.
Εκείνον.. ,,,
… την ζωή της κοντά του.

 

Το έμαθε πια, τίποτα δεν είναι δεδομένο. Όλα πρέπει να κερδίζονται ξανά και ξανά… να χτίζονται διαρκώς καινούργια γεφύρια.
Κι όμως , ακόμη δεν γνώριζε αν μπορούσε να την ωφελήσει αυτή η γνώση. Αν της  έκανε καλό. …
Είχε τη δυνατότητα να προσπαθήσει, μα αληθινά δεν γνώριζε  πόσο .. το χειρότερο, τρύπωσε μέσα της ο φόβος.
….. Η αμφιβολία….
Και αν ακόμα κάποια στιγμή υπήρχε περίπτωση να πραγματοποιηθει η επιθυμία της να τον ξαναδεί  και να αρχίσει ότι έμεινε μισό, το δηλητήριο του φόβου θα μετρίαζε την χαρά της.
Και δεν θα ήταν χαρά, ούτε ο θάνατος που ένοιωσε με την άδικη απόρριψή του ..

Θα ήθελε ακόμα να του πει, πως για τα πιο μεγάλα ταξίδια, φτάνει μια αγκαλιά, μόνο.
Πως, κάθε φορά που γυρνάς την πλάτη, ότι και να σε ανάγκασε, χάνεις ένα κομμάτι από τον καλύτερο εαυτό σου, Και βάζεις υποθήκη την ζωή σου στην μοναξιά…
Πως πάντα δεν φταίει ο ένας.. το φταίξιμο ανήκει και στους δυο.. Μόνο που η ζυγαριά γέρνει σε κάποιον κάπως περισσότερο…
Ίσως να ήτανε αλλιως  αν της φανέρωνε,  πόσο πολύ πάλεψε με τον εαυτό του για αυτη του την απόφαση..  χωρις  να αφήσει να γεννηθεί και να μεγαλώσει ένα ποτάμι υπόγειο, που στο τέλος θα σάρωνε τα πάντα.

“Είν΄η αγάπη σα νερό που τη ζωή ποτίζει γλυκά κυλά στο μάγουλο τον πόνο σα χαρίζει.
Άλλους τους κάνει άγγελους και άλλους τους κολάζει άλλους τους πάει στον ουρανό κι άλλους στη γη τους βάζει…!
Σα θα το βρεις το σ΄αγαπώ, φως των ματιών σου βάλτο σήμαντρο μέσα στην καρδιά στην αγκαλιά σου πάρτο.
Να το προσέχεις σα παιδί να το φιλάς σαν κόρη, σα βασιλιά να το ακούς και σα θεό, να τό΄χεις.
Γιατί Θεού είναι πνοή και στέμμα στη καρδιά σου, μα όταν μείνει ορφανό θα γίνει συμφορά σου….!”
(Νικόλας Νικολόπουλος)

“Σμίξανε μέλλον, παρελθόν και γέννησαν το τώρα.
Και γω που πάντα έψαχνα χώρο για να υπάρξω στην αγκαλιά τους τρύπωσα
θανάτους να ξεχάσω.
Συνάντησα όσα έζησα και όλα όσα ποθούσα,
με ένα φιλί ερωτικό κοντά σου να τα ζούσα!
Ένα φιλί όπου κανείς ποτέ δε θα το πάρει
δε θα υμνήσουν ποιητές, δε θα το δει φεγγάρι.
Γιατί ποτέ δε δόθηκε στο μέλλον μας ταμένο
μα και θαμμένο από καιρό, σε χάρτες ξεχασμένο..”
(Νικόλας Νικολόπουλος)


Η σιωπή, ήρθε σαν επακόλουθο της  πικρης χαράς…
Μιας πικρής ανάμνησης που το σώμα ως πιο σοφό δέχθηκε, μα η ψυχή αρνιότανε πεισματικά να λησμονήσει.
Άραγε τι θα ήταν η ψυχή χωρίς σώμα;
Πως θα μάθαινε να υμνεί τον έρωτα, τον πόνο, πως θα ήταν δυνατό να νιώσει τον πόθο;
Μια Ανάσα βαθιά…
Σκέψεις που ενώ φαντάζουν λαμπερές και υπέροχες καταλήγουν σε μια ουτοπία…
Το μόνο που μένει είναι μια γλυκόπικρη γεύση .. ένα γκρέμισμα ονείρων ένα ταπείνωμα μιας ερωτευμένης ψυχής που γεύεται την παράλογη όψη της ζωής..

Ο νους ονειροβατει και ξυπνά σκέψεις που ο αέρας δυνητικά επαναφέρει στο νού.. Πρέπει να ξεχάσει… 
Οτι φεύγει δεν ξανάρχεται .. κι αν έρθει πάλι… τίποτα δεν θα θυμίζει εκείνο που έφυγε.. Το ήξερε πολύ καλά αυτό..

Η μέρα έρχεται σιγά σιγά.. ο ήλιος αρχίζει να τρεμοπαίζει με τις ακτίνες του δίνοντας ένα μήνυμα ότι σε λίγο θα φωτίζει υπέρλαμπρα τη γη.
Κοιτάζει το νερό της μικρής λίμνης έξω απο το παράθυρό της που παιχνιδίζει με χίλιες αποχρώσεις παίζοντας κυνηγητό με τις ατίθασες ακτίνες του  άρχοντα ήλιου.
Το πρωινό φως , θα σκεπάσει απαλά τα όνειρά της… τις σκέψεις που την ενοχλούν.. Μια καινούρια μέρα ανατέλλει…

Η νύχτα πέρασε, και το πάθος έγινε άσπρο μελαγχολικό καράβι. Ο νους, σιωπηλά έστεκε στην προκυμαία.. περίμενε….
Τα όνειρα που έβλεπε  με τα μάτια ανοιχτά, έγιναν αχνά .. σχεδόν θολά από δάκρυα αγάπης.
Από τα πιο όμορφα δάκρυα της ζωής της…
Νέφη τα μάτια σκοτεινιασμένα, η μέρα κρύφτηκε πίσω από τα σφαλισμένα βλέφαρα.Τι να βαστήξουν δυο μάτια κλειστά σαν είδαν τη θάλασσα, κι ακόμα ταξιδεύουν; Δεν ήτανε το πλοίο δικό της, κι ας το αγάπησε… Ας μέρωσε το τραχύ ξύλο του με της αγάπης τα “θέλω”, η δύναμή της  ήταν μικρότερη από τη δύναμη που έχουν τα κύματα.
Από τον πόθο της ψυχής  να ταξιδέψει πιο πολύ…

Λιμάνι μικρό η αγκαλιά της, δε τον χωράει πια. Τα πανιά ορθάνοιχτα και φουσκωμένα παρά τον “αναποδιάρη” καιρό.
Η καρδιά της δεν  έμαθε ακόμα, πως για τα πιο μεγάλα ταξίδια φτάνει μία αγκαλιά…..
Κι η νύχτα ήταν όλη βάρος δικό της. Δεν ήθελε να τον δει να φεύγει … Μόνος,,, χωρις εκείνη….

“Ξημέρωσε” είπε στις σκέψεις της,…. “φύγετε πιά….” 

Βάστηξε όλα τα άγρια κύματα, έκανε σιωπή στο μουγκρητό τους έκανε σιωπή να ακούει μόνο τους κτύπους της καρδιάς της.
Τίποτε άλλο. ” Είμαι μαζί σου, πάντα..” ήταν τα λόγια που ψέλλισε άθελά της..
Μα το ταξίδι είχε αρχίσει, προτού βάψει το αντίο της κόκκινο, σαν την Ανατολή. Άνοιξε τα μάτια, κι η Ανατολή ήταν μόνο για κείνη…
Η θάλασσα λευτερώθηκε, κι αθόρυβα, όχι καθώς περίμενε, την τράβηξε μέχρι τον μαύρο βυθό της. Της έδωσε την αγκαλιά που εκείνος πια δε μπορούσε….την έπιασε βίαια ο ήλιος από το χέρι, και την έσυρε μαζί του, πάνω από την θάλασσα.
Άφησε πληγές στο χέρι.
Κοιτάζει τις πληγές, μα ο πόνος ξεκινά από της ψυχής το ρίζωμα . Κι είναι όνειρο κακό, να ζει και να μη μπορει να ξυπνήσει. Χωρίς εκείνον, να υπάρχει….

Γρήγορα οι σκέψεις αφήνουν την πραγματικότητα να ανατείλει ..
Η βόλτα του ΠΡΙΝ άρχισε να περπατά με γρήγορα βήματα να προλάβει το ΤΩΡΑ..

Ευτυχώς τα όνειρα της νύχτας τα παίρνει το φώς και τα διαλύει…
Η ζωή καθώς προχωράει διώχνει όλα τα σύννεφα και ανοίγει καινούριους προορισμούς με οδηγό την ελπίδα.. την αισιοδοξία και την ευτυχία…

(Elipep απο το blog μου nostalgikos anemos  “ταξιδια του νου” )

ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙ

Published November 13, 2015 by elipep2001

“….. Ἤμασταν ὅλοι μαζὶ καὶ ξεδιπλώναμε ἀκούραστα τὶς ὧρες μας. Τραγουδούσαμε σιγὰ γιὰ τὶς μέρες ποὺ θὰ ῾ρχόντανε φορτωμένες πολύχρωμα ὁράματα Αὐτὸς τραγουδοῦσε, σωπαίναμε, ἡ φωνή του  ξυπνοῦσε Χιλιάδες μικρὲς πυρκαγιὲς ποὺ πυρπολοῦσαν τὴ νιότη μας.  Μερόνυχτα ἔπαιζε τὸ κρυφτὸ μὲ τὸ θάνατο Σὲ κάθε γωνιὰ καὶ σοκάκι
Λαχταροῦσε ξεχνώντας τὸ δικό του κορμὶ νὰ χαρίσει στοὺς ἄλλους μίαν Ἄνοιξη. Ἤμασταν ὅλοι μαζὶ μὰ θαρρεῖς πῶς αὐτὸς ἦταν ὅλοι.

Μιὰ μέρα μᾶς σφύριξε κάποιος στ᾿ ἀφτί: «Πέθανε ὁ Χάρης»«Σκοτώθηκε» ἢ κάτι τέτοιο. Λέξεις ποὺ τὶς ἀκοῦμε κάθε μέρα. Κανεὶς δὲν τὸν εἶδε. Ἦταν σούρουπο. Θά ῾χε σφιγμένα τὰ χέρια ὅπως πάντα Στὰ μάτια του χαράχτηκεν ἄσβηστα ἡ χαρὰ τῆς καινούριας ζωῆς μας. Μὰ ὅλα αὐτὰ ἦταν ἁπλὰ κι ὁ καιρὸς εἶναι λίγος. Κανεὶς δὲν προφταίνει.

…Δὲν εἴμαστε ὅλοι μαζί. Δυὸ τρεῖς ξενιτεύτηκαν Τράβηξεν ὁ ἄλλος μακριὰ μ᾿ ἕνα φέρσιμο ἀόριστο             κι ὁ Χάρης σκοτώθηκε. Φύγανε κι ἄλλοι, μᾶς ἦρθαν καινούριοι, γεμίσαν οἱ δρόμοι Τὸ πλῆθος ξεχύνεται ἀβάσταχτο, ἀνεμίζουνε πάλι σημαῖες Μαστιγώνει ὁ ἀγέρας τὰ λάβαρα. Μὲς στὸ χάος κυματίζουν τραγούδια.

Ἂν μὲς στὶς φωνὲς ποὺ τὰ βράδια τρυποῦνε ἀνελέητα τὰ τείχη Ξεχώρισες μία: Εἶν᾿ ἡ δική του. Ἀνάβει μικρὲς πυρκαγιὲς Χιλιάδες μικρὲς πυρκαγιὲς ποὺ πυρπολοῦν τὴν ἀτίθαση νιότη μας. Εἶν᾿ ἡ δική του φωνὴ ποὺ βουίζει στὸ πλῆθος τριγύρω σὰν ἥλιος Π᾿ ἀγκαλιάζει τὸν κόσμο σὰν ἥλιος ποὺ σπαθίζει τὶς πίκρες σὰν ἥλιος Ποὺ μᾶς δείχνει σὰν ἥλιος λαμπρὸς τὶς χρυσὲς πολιτεῖες Ποὺ ξανοίγονται μπρός μας λουσμένες στὴν Ἀλήθεια καὶ στὸ αἴθριο τὸ φῶς……”

Σήμερα καθώς έπινα τον καφέ μου το βλέμμα μου έπεσε σε μια ανάρτηση στο Google μιας κυρίας που έγραψε ένα κείμενο αληθινό και συνάμα πολύ συγκινητικό θυμίζοντας σε όλους μας την αληθινή όψη της ζωής, μιας ζωής που ζήσαμε και ζούμε ο καθένας με τα δικά του βιώματα.

Στο νού μου αμέσως πέρασε ένα ποίημα του Μανόλη αναγνωστάκη και έδεσε με την αληθινή ιστοριούλα της κας που ανέφερα προηγουμένως . το κείμενο αυτό που διάβασα μεάγγιξε με πολύ συγκίνηση και τρυφερότητα και θέλησα να σας το μεταφέρω θαυμάζοντας τη γλαφυρότητα και την αληθινή προσέγγιση αυτης της ανάρτησης.

“…….Θέλω να σας μιλήσω για τον Βασίλη……

Ένα παιδί, που παρά τα 40 και κάτι χρόνια του, δεν μεγαλώνει…., δεν μεγαλώνει στο μυαλό. Η καρδιά και το μυαλό του παραμένουν αθώα και άδολα, όπως μας θυμόμαστε κι εμάς στην ηλικία των 5 ετών, πολύ πριν προλάβουμε να νιώσουμε αυτά τα μικρά ύπουλα κρακ που γίνονται μέσα μας από τα όσα παθαίνουμε μεγαλώνοντας, από αυτά που ονομάζουμε εμπειρίες…….
Όσοι παρακολουθούν τις συναυλίες στο Βεάκειο στον Πειραιά, σίγουρα τον έχουν δει, άλλοι τον έχουν περιγελάσει, άλλοι έχουν συγκινηθεί….
Βλέπετε, ο Βασίλης είναι φαν της μουσικής, κάθε είδους μουσικής, ακούει τα πάντα, τζαζ, έντεχνο, ροκ, λαικό, και την απολαμβάνει με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο…… στέκεται σε μια άκρη κάτω από την υπερυψωμένη σκηνή, μία φιγούρα, μόνος αυτός, ορθός, ανάμεσα σ’εμάς, τους καθήμενους και στατικούς θεατές και στο φυσικό σκηνικό που εκτυλίσσεται αργά πίσω του, τότε που ο ήλιος βασιλεύει στη θάλασσα και σκοτεινιάζει σε αργά καρέ….… παραμένει σιωπηλός, κλείνει τα μάτια και ανοίγει τα χέρια, ψηλά, τόσο ψηλά, που νιώθεις ότι αγγίζει το σημείο  του ορίζοντα, εκεί που ο ουρανός ακουμπάει τη θάλασσα, κι είναι σα να βλέπεις ένα πουλί να ανοίγει τις φτερούγες του να πετάξει ψηλά για προορισμούς μελωδικούς και ταξιδιάρικους μέσα στη νύχτα……… κι εκεί σαν περισπούδαστος μαέστρος, κουνάει τα χέρια-φτερά ρυθμικά, πάντα σιωπηλά και πάντα με κλειστά μάτια, καθοδηγώντας τους μουσικούς στην ερμηνεία του κάθε κομματιού…. στο τέλος, ανοίγει και πάλι τα μάτια, κατεβάζει τα χέρια και υποκλίνεται, χαμογελώντας.
Αυτού του σκηνικού υπήρξα μάρτυρας και πάλι φέτος το καλοκαίρι, στη συναυλία του Μάριου Φραγκούλη στο Βεάκειο, όταν ο Μάριος του αφιέρωσε το «Όταν ήμουν παιδί». Κάτι παρόμοιο συνέβη και τις προηγούμενες χρονιές.
Μόνο που φέτος ήμουν έτοιμη να τον «δω» πιο καθαρά.
Τον ζηλεύω λίγο τον Βασίλη…. μην βιαστείτε να με πείτε αχάριστη για όσα γενναιόδωρα μου χαρίστηκαν…. τον ζηλεύω γιατί αυτός κατορθώνει, για όσο διαρκεί ένα μουσικό κομμάτι, να είναι εκεί που εγώ δεν μπορώ να ξαναυπάρξω, στο χρόνο του «όταν ήμουν παιδί». Βλέπετε, εμείς που έχουμε περάσει από θρανία σχολείων και πανεπιστημίων, κι έχουμε εν τω μεταξύ φάει και τις ήττες μας από φίλους ή συντρόφους, εκτός του ότι έχουμε φορτωθεί με γνώσεις, άλλοτε εξυπηρετικές για την καθημερινότητά μας και άλλοτε απολύτως περιττές, έχουμε αποκτήσει και το κακό συνήθειο να διαβάζουμε πίσω από λέξεις και συμπεριφορές και να τις ερμηνεύουμε αναλόγως, με τον κίνδυνο πολλές φορές να παρερμηνεύουμε  και να αδικούμε…….

Ενώ ο Βασίλης και τα γιούχα ακόμη τα δέχεται με χαμόγελο.

(αφιερωμένο στον Φάνη, έναν δικό μου άνθρωπο των παιδικών μου χρόνων, ένα παιδί κι αυτός, στην ηλικία των 56 ετών, που έφυγε φέτος το καλοκαίρι)  …….. “

Fanny Gortsila

“ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΤΑΞΙΔΙ ΨΥΧΗΣ”

Published July 4, 2015 by elipep2001

Κλείνω τα μάτια…  αλλά τα όνειρα δεν μας ανήκουν … βράδια  θλιμμένα .. κι όμως εσύ είσαι εδώ..με κοιτάς με αγάπη..

 Το βλέμμα σου με διαπερνά και ριγώ  μου λες να μην σκέπτομαι το που..πότε…το αύριο ..

Άλλη μια νύχτα που θα κλέψουμε τα αστέρια..το όνειρό καθρεπτίζεται στο ολόγιομο φεγγάρι..Θα κρατήσει άραγε.. πόσο θα κρατήσει..όσο μια ανάσα..όσο ένα παραμύθι?? Θα ξημερώσει και θα χαθεί..και μαζί με αυτό και σύ..!!

Η νύχτα σβήνει σιγά σιγά..η αυγούλα προβάλλει με το ρόδινο πέπλο της..να το πρώτο φώς…αρχίζει να χαράζει..!! 

Άλλη μια ανατολή..κι εσύ μαζί της φεύγεις αγκαλιάζοντας την πρώτη ακτίδα του φωτός..

Το φεγγάρι και τα αστέρια φέρνουν τον ερχομό σου..Εκεί θα περιμένω..θα περιμένω πάλι να μου χαμογελάσει η νύχτα με το κεντημένο φόρεμά της απο άστρα και δαντέλες απο σύννεφα και πέπλα απο κοχύλια…!! 

Έρχεσαι απο παντού..σβήνεις τα ίχνη σου να μην τα βρώ..Στο φώς του φεγγαριού μοιράζεις χαμόγελα..η ματιά σου φωτεινή αστροφεγγιά..! 

Αφήνεις μόνο την αύρα σου κι ένα απαλό χάδι που πέφτουν σαν φύλλα και σκεπάζουν το κορμί μου..!

Δροσοσταλίδες τα δάκρυα της ψυχής..ραίνουν με ροδόσταμο τα άνθη του παραδείσου..!

Χυμούς απο καρπούς σου κλέβω.. κρατώ τη μυρωδιά σου..δάκρυα στα μάτια κυλούν και καίνε τα μάγουλά μου..!

Με παρασέρνεις σ’ένα μοναδικό βυθό ωκεανού.. χάνομαι στης ψυχής σου τα άδυτα αυτή την ψυχή που τόσο πασχίζω να δώ τη μορφή της .. να γνωρίσω τις πτυχές της.. 

Ανασαιμιά μου…!!! Άνεμος η ανάσα σου ζεστός άνεμος που με στολίζει κάθε δειλινό με χρώματα ανεξίτηλα..με αποχρώσεις ζωντανές..και φωτεινές..κι έτσι η ζωή  μου παίρνει χρώμα.. λίγο ακόμα..τόσο λίγο ώστε.. να μπορεί να υπάρξει..!

Μια δροσοσταλίδα ψυχής στα χείλη απόμεινε ….

…..Ξημέρωσε…

Προσμονή.. μια λέξη κοινή.. αλλά τόσο αναγκαία.. ένα ηλιοβασίλεμα ακόμα…για μια δροσοσταλιά..για μια ρανίδα φωτός.. για μια στάλα..βροχής.. για λίγο οξυγόνο.. για μια ανασαιμιά.. 

Ψυχή αφέσου… στο ταξίδι των ονείρων..άνοιξε  τα φτερά σου… πέταξε  ψηλά, μην φοβάσαι τις ροζ νεφέλες… είναι του ήλιου οι σκιές..σχήματα όμορφα με  ουράνιες μορφές..πέτα … πέτα..πάρε μαζί σου όσες θες..!!! 

Σε αυτό το ταξίδι σου το μοναχικό… έχεις απέραντο γαλάζιο .. έχεις ουρανό…στολίδια απο χρυσάφι που σου χαρίζει ο ήλιος.. πέτα… πέτα πιο ψηλά απο τα σύννεφα…. άκου τους γλάρους.. σιγοτραγουδούν στο λευκό θόλο.. στο απέραντο γαλάζιο.. σε ταξιδεύουν με ένα απαλό δικό τους πέταγμα..έχουν οδηγό τον άνεμο κάνουν θαλασσινό περίπατο πάνω απο τα αφρισμένα κύματα..αγγίζουν τη θάλασσα με ορμή..κάνοντας συντροφιά στα παιχνιδιάρικα δελφίνια..που τραγουδούν , χαίρονται και στήνουν χορό στο πέρασμά σου ψυχή μου..

Να..λίγες σταγόνες βροχής..μη φοβάσαι που σε ραίνουν..δεν είναι δάκρυα της φύσης..είναι δροοσταλίδες και σε ξεπλένουν ψυχή.. 

Εσύ πέτα.. πέτα.. μέχρι το ουράνιο τόξο να φανεί…

Ψυχή μου… μονοπάτι ανοίγω παράδεισο ετοιμάζω.. τον στολίζω.. τον φροντίζω και με αστέρια τον γεμίζω..σκορπίζω ασημόσκονη κι ελπίζω να αγαλλιάσεις  οταν όλα τα μαύρα σύννεφα ο ανεμος τα διώξει και φανεί η πανέμορφη παλέτα των δικών σου χρωμάτων..των πραγματικών χρωμάτων..και τότε δεν θα ζεις στο όνειρο..θα ανθίσει η φύση και θα ζωντανέψεις σε μια ζωή χαρούμενη.. όπως την ονειρεύτηκες χωρίς σιωπές..με ήχους και εικόνες..εικόνες πραγματικες..και αληθινές σαν εσένα…!!!    

(Απο τη συλλογή μου..”Το πιο όμορφο ταξίδι ψυχής” ) Ε.Π.402705-anasa1950

“ΜΟΝΑΧΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ”

Published February 10, 2015 by elipep2001

“ΜΟΝΑΧΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ”

Εγώ μιλάω, εγώ γράφω, εγώ σβήνω, εσύ ακούς, εσύ σωπαίνεις… κάθε λέξη είναι χίλιες εικόνες, αν ο αφηγητής και ο ακροατής δε φοβούνται τη φαντασία. Εμεις θα την κάνουμε την επανάσταση. “Και αν είναι το σήμερα νωρίς, το αύριο μπορεί και να μην είναι αργά…”

 Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο ξεχνιέμαι παρατηρώντας το τοπίο που ξεδιπλώνεται σιγά σιγά σαν σλάιτς μπρος στα  δικά μου μάτια , θαυμάζοντας τις εικόνες που εναλλάσονται και οριοθετούν ένα πλαίσιο.

Απαλλαγμένη από το μονότονο σύνολο η ομορφιά αυτή με τυλίγει και με οδηγεί σε ένα θαυμαστό κόσμο. Τον κόσμο των χρωμάτων της φύσης και την απαλή αίσθηση ότι αποτελώ κι εγώ ένα αναποσπαστο κομμάτι της..!
Αυτή η εικόνα φαντάζει μοναδική..σα  να την βλέπω μέσα από γυαλί…!!
Είναι η αντίθεση με το αδιέξοδο του τοίχου.
Είναι το αίσθημα της ελευθερίας που γεννάει η φυγή..!
Είναι ένας τυχαίος ήχος που λείπει και ξαφνικά σε ωθεί να ψάξεις ένα τραγούδι..μια μουσική..να σπάσει αυτή η σιωπή..αυτή η παράξενη σιωπή που δεν δένει με το περιβάλλον..!

Κοιτώντας  από το παράθυρο απομονώνεις την ελπίδα.
Δε βλέπεις το καλύτερο, ούτε το πραγματικά κακό.
Καθετί αποτελεί μία νέα άγραφη σελίδα..Ενα προσωπικό ονειρολόγιο που το κρύβεις σε μέρος μυστικό..

Ξάφνου διακρίνεις μία παρουσία ξεχωριστή.
Διασχίζει της ψυχής σου το πλατώ με μια αίσθηση μοναδικότητας  με χάρη με φινέτσα.., τι όμορφα που δένει με του ονείρου σου τη σκηνή.
Πόσο θες να φωνάξεις: «μη χαθείς, μείνε εδώ…»..

Στέκεσαι εκεί στην άκρη του παραθύρου και κοιτάς το ολόγιομο φεγγάρι..μπροστά σου καθρεφτίζεται μέσα στο ήρεμο νερό και φωτίζει το σκοτεινό κουφάρι της ψυχής σου απειλώντας τη νύχτα μ’ένα αχνό φώς..

Οι σκιές χορεύουν σα φιγούρες που λικνίζονται μεσα  στη θάλασσα, τα σύννεφα…παντού..και ξυπνούν τη σκέψη τη φαντασία παρασέρνοντάς σε μακριά από την πόλη τις λεωφόρους..

Φωνές δεν ακούγονται.. μόνο το κελάρυσμα από το χαμηλό κύμα που χαιδεύει απαλά την ακρογιαλιά και παιχνιδίζει χαρούμενα με τα βότσαλα τα κοχύλια τους αστερίες και την αμέτρητη αμμουδιά.

Απολαμβάνεις με τις αισθήσεις χαλαρές και προσπαθείς να σκεφτείς το σκοπό της μοναξιάς του ολόγιομου φεγγαριού.. Και αναρωτιέσαι γιατί άραγε η τόση αρμονία να χαράζει την τροχιά του?

Μήπως ελεύθερο θα φανέρωνε κάτι διαφορετικό;

Απόψε θα νοσταλγούσες μια μαγεμένη νύχτα με έναστρο ουρανό να σ’εχει στην αγκαλιά της η θάλασσα να  σκέφτεσαι με γλύκα την ομορφιά και τη γαλήνη της και άθελά της η ηρεμία της να σε αναγκάζει να ξαγρυπνάς.

Να θέλεις να ξεχάσεις το απέραντο μαύρο πέπλο του βραδυνού ουρανού, κι ένα ελαφρό αεράκι να σκορπάει ότι θέλεις να προσπεράσεις, να έχεις σύμμαχο μια αρμονία και το ανήσυχο μυαλό σου να βρίσκει απάγγειο…!

Νοσταλγείς απόψε μία νύχτα μαγική.. να βρεθείς μέσα σε όρμους ενός νησιού , ενός πελάγους.. εκεί που ένα συναίσθημα αμφισβήτησε τη λογική κάτω από το φως του φεγγαριού, κάποια βραδιά του Ιουλίου…!!

Αυτές οι όμορφες εικόνες σε οδηγουν σε αδιέξοδο..μα σου ανοίγουν αδιάβατους, κρυφούς ορίζοντες και σε προτρέπουν να σκεφτείς χωρίς κανονες τι ήσουν.. και τι θάσαι σε μέλλοντες καιρούς..

Η πάλη ενάντια στο ΕΓΩ σου όμως σε κουράζει ..σε βασανίζει μια φωνουλα μέσα σου.. η φωνή της αλήθειας, της πραγματικότητας και όπως γίνεσαι ανήμπορος πια να αφουγκραστείς τα βάθη της ψυχής σου..περιμένεις καρτερικά τη χαραυγή..να δείς τον λαμπερό ήλιο να ανατέλλει..την προσχαρη αυγουλα να χαρίζει την ομορφιά της στη φύση..!

Και συνειδητοποιείς ότι η ώρα είναι πια περασμένη..το φεγγαράκι πάλι σιώπησε..δεν είπε κουβέντα απλά έσκυψε το κεφαλι και χαμογέλασε..

Παρ’όλα αυτά περιμενεις..ίσως θελήσει να προδώσει το κρυφό του μυστικό κι επιμένεις..γιατι γυρεύεις τη λύτρωση..ζητάς το τέλος ενός στίχου  για να αποκοιμηθείς…! 

(Ελισάβετ Πεπ.)

ΜΟΝΑΧΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

“” Σήμερα δε θα σε κουράσω πολύ˙

για ένα ταξίδι θα μιλήσω,

μία περιπλάνηση σε κόσμους μακριά απ’ τη λογική

που όταν ήμουν μοναχός, θέλησα να γνωρίσω.

Για μέσο θα έχουμε το νου,

σαν αποσκευή ένα τραγούδι˙

βάση ο αχός ενός γνώριμου σκοπού

και δύναμη της νιότης το λουλούδι.

ενώ το όνειρο, του φεγγαριού η λάμψη. 

Η φαντασία θα’ ναι ο οδηγός

και μία ανάμνηση η στάση,

οι σκέψεις μας απύθμενος βυθός

ενώ το όνειρο, του φεγγαριού η λάμψη.

Αγκάλιασέ με κι’ άκουσε τον ήχο των κυμάτων

πιάσε με και ζήσε την εμπειρία αυτή˙

ξέφυγε απ’ τα δεσμά των έμμεσων θανάτων,

συνταξιδιώτη άγγιξε για λίγο τη γιορτή. 

Μα αν με νομίζεις για τρελό,

σε προκαλώ τα μάτια σου να κλείσεις

και αν για ένα ταξίδι δεν κινήσεις

τότε μάλλον πήρες τον δρόμο τον “σωστό”… 

 gorgones

SOFA LOGIA9pg

(ΠΟΙΗΜΑ: ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ)

λισ.ΠΕΠ.)