Μονοπατια της ζωης μας

All posts in the Μονοπατια της ζωης μας category

Φορτωμενοι ονειρα

Published August 21, 2016 by elipep2001

πεπρωμενο

Τίποτα δεν είναι σταθερό στη ζωή μας.. 
Ενα ποτάμι που κυλάει ήρεμο άλλες φορές άγριο με περιοδικούς ανέμους που τα συμπαρασύρει όλα και άλλοτε γεμίζει κίτρινα  ξερά φύλλα και σπασμένα κλαδιά απο το δένδρο της καρδιάς μας, γεμίζοντας τις όχθες του με άχρηστα αντικείμενα κι άλλοτε πλέει καθάριο με ήρεμους παφλασμούς καθρεπτίζοντας τον ήλιο με τις χρυσες ακτίνες του στα νερά του, χρωματίζοντας με παλ αποχρώσεις το ουράνιο τόξο και το καθαρό μπλέ του ουρανού.

Έτσι ειναι και οι στενοχώριες , τα βάσανα, οι απελπισίες, οι χαρές και οι ευτυχισμένες στιγμές που βαραίνουν ή ευφραίνουν την ψυχή μας.. Τίποτε δεν μένει σταθερό.. όπως έρχονται έτσι φεύγουν .. 
Η διαρκειά τους μπορεί να είναι περισσοτερη απο όσο περιμένουμε αλλά κυλάνε.. όπως το νερό απο το ρυάκι που τρέχει ακαταπαυστο συμπαρασύροντας τα πάντα μέχρι να βρει διέξοδο στο ποτάμι ή στη θαλασσα.
Τα συναισθηματα μας αλλάζουν.. Η κακία διαδέχεται την καλοσύνη, η μιζέρια την ευημερία, η λύπη τη χαρά και πάει λέγοντας και έτσι η κάθε μέρα μας παίρνει άλλο χρώμα, δεν μοιάζει καθόλου με την προηγούμενη.
Τι μένει λοιπόν?? 
Τι αντέχει σε όλη αυτή τη διαδικασία μέσα μας, δίπλα μας???

Η αγάπη.. ΝΑΙ η αγάπη..

Η αγάπη, αυτή που νοιώσαμε για ανθρώπους, που θα αντέξουν στο πέρασμα των εποχών, που έκοψαν ένα λουλούδι απο το δέντρο της καρδιάς τους και μας το προσέφεραν απλόχερα, γενναιόδωρα, ταπεινά..

Αυτή η αγάπη και αυτά τα δώρα δεν χάνονται, δεν παρασύρονται απο το ρεύμα, απλώνουν ρίζες, βαθαίνουν στο χώμα, γίνονται αξεδιάλυτα κομμάτια αυτού που είμαστε, αλλάζουν και εξελίσσονται μαζί μας, χτίζουν ένα ”εμείς”.. 
Ο άνεμος της νύχτας φυσάει πάνω σ’ αυτόν που κάνει όνειρα, σκυφτός .Πάνω σε λέξεις που είναι ο φλύαρος ήχος της ζωής.
Ό,τι άλλο κυλά και φεύγει, άνθρωπος, σχέση, συναίσθημα, είναι μία προσπάθεια για τούτο το όνειρο του ”εμείς”.. Μια προσπάθεια που δεν βρήκε γόνιμο έδαφος, δεν έφτιαξε γερές ρίζες, και παρασύρθηκε απο τα ορμητικά νερά… 
Ίσως άφησε πίσω της μία άδεια, σκαμμένη γη, ένα κενό να μαρτυρά πως κάποτε εκεί υπήρξε ένα ομορφο μικρό λουλούδι.. Αυτή η ανάμνηση όμως, αυτό το κενό, θα γίνει το λίπασμα για ένα νέο λουλούδι, πιο γερό, πιο ανθεκτικό, πιο πλούσιο σε καρπούς… 
Μέχρι να ανθίσει ένα πανέμορφο ”εμείς”..

Κάθε ενας , Φορτωμένος όνειρα, βιώματα και προσευχές, παίρνει το δρόμο, το δρομάκι το παλιό, που πάει προς το γεφύρι…
Κουβαλά στους ωμους του ένα μπόγο βαρυ που απο τις άκρες του ξεχυνονται οι προσδοκιες.
Ο δρόμος που βαδίζει είναι τραχύς, γεμάτος απο αγκάθια και πέτρες.. όμως είναι αποφασισμένος να περάσει στην απέναντι όχθη.
Θέλει να περάσει το γεφύρι να βρεθεί σε άλλους κόσμους εκεί που έχουν στήσει χορό τα όνειρά του και τον περιμένουν να χορέψει στους ξέφρενους ρυθμούς τους..
Εκεί που η φύση έχει υφάνει ένα χαλί χρυσοποίκιλτο, με όνειρα και προσδοκίες σε δρόμους και ορίζοντες  ανθισμενους  με τα πιο σπάνια φυτά και χρώματα της ελπίδας.
Γύρω του παρότι οι δρόμοι είναι δύσβατοι υπάρχουν χρώματα και εικόνες όμορφες.. μοσκοβολιες απο ανθη λεμονιάς, πορτοκαλιάς..,  ακούσματα πουλιών με κελάηδημα αηδονιών και καρδερίνων.. που του χαϊδεύον γλυκά τ’αυτιά και του δινουν ελπίδα και κουραγιο για να συνεχίσει τον δύσκολο δρόμο..
…… ” Αν ο χρόνος μου είναι η σκέψη, 
Ο τόπος μου είναι το νόημα. 
Τα μέσα μου είναι τα φτερά 
Και ασαφής ο σκοπός μου.Αν ο σκοπός είναι ο χρόνος μου,
Η σκέψη μου είναι τα φτερά.
Το νόημα είναι τα μέσα μου
Και ακαθόριστος ο τόπος.

Αν τρέμει το νερό στην πηγή του,
Το κλάμα εκείνου που διψά δεν ακούγεται.
Κάποιος πέταξε και του ‘φερε να πιει,
Για να ‘χει η σκέψη του νόημα…….” ( ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ)

γεφυρα ελπιδας

Απάνω στο γεφύρι που περπατά, ρουφά ξανά την ομορφιά της ζωής αυτη που τον γέννησε και τον έπλασε να είναι αγρίμι και να ορμά να αρπάξει τα θέλω του, τα πάντα που έχει ονειρευτεί για ένα όμορφο αύριο..
Κάποιες σιγμές γυρνώντας το κεφάλι του προς τα πίσω αναζητα τα παλιά του χνάρια ξέρει ομως ότι δεν υπάρχουν πια ο χρόνος ο άνεμος και το ρυάκι απο κάτω του τα έχουν εξαφανίσει και κάποια απομεινάρια που άφησαν είναι πληγές που ακόμα ματώνουν.

Ο μπόγος που έχει στην πλάτη του  ο γεμάτος όνειρα, βιώματα και προσευχές, τον κτυπά διακριτικά απαλά με φιλική διάθεση και του θυμίζει ότι το γεφύρι τελειώνει και σε λίγο θα βρεθεί στην άλλη όχθη. Παρηγοριά??? Υπενθύμιση??? Ριζικό.???
Μια είναι η αλήθεια..

Το καινούριο ξεκίνημα..

Το γοργό βήμα είναι αυτό που θα προλάβει τις σταγόνες της βροχής που πίσω του αργά – αργά θα σβήσουν όλα τα απομεινάρια της λασπωμένης πληγής του.

……. Οπως στο όνειρο που επιμένει  στο απίθανο και διαρκεί το ένα δευτερόλεπτο μετά το άλλο,
Και γίνεται ολοένα πιο απίστευτο —
Σαν να γύρισες αργά το πρόσωπό σου και το φως του ήλιου αγκάλιασε τις αισθήσεις σου.. και φώτισε με τις λαμπερές του ακτίνες τα όνειρά σου, τις προσδοκίες σου……
Ελισάβετ Πεπ.

 

 

Advertisements

Ενας περίπατος σε άγνωστα συναισθήματα

Published November 26, 2015 by elipep2001

 

Διαβάζοντας ένα site στο διαδίκτυο η προσοχή μου έπεσε σε μια τοποθέτηση στο θέμα των σχέσεων μιας κοπέλας της “ΒΑΣΙΑ”. Μου άρεσε και την αναρτώ και στο δικό μου blog.

Εγραφε:

….”Με αφορμή μία συζήτηση που είχα τις προάλλες, αναρωτιόμουν γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι, ακόμα κι όταν έχουν ξεκαθαρίσει τα συναισθήματά τους, κάνουν λάθη. Αντί να εκδηλώσουν αυτό που νιώθουν πραγματικά (ή έστω να το αναζητήσουν), δημιουργούν σχέσεις που θα τους οδηγήσουν στο πουθενά, αφήνουν τον άλλον με ψεύτικες ελπίδες, που στο τέλος μόνο άσχημο τέλος μπορούν να φέρουν και στους δύο.
    Η πρώτη απάντηση που μου ήρθε ήταν “για να καλύψουν την μοναξιά τους”. Ο συνομιλητής μου δεν συμφώνησε με αυτό. “Μα όλοι μας, όσο και να μη το παραδεχόμαστε, έχουμε τουλάχιστον κάποιους ανθρώπους να νοιάζονται για μας. Ποτέ δεν είμαστε στα αλήθεια μόνοι”. Η αλήθεια είναι πως, παρόλο που κατακρίνω τέτοιες συμπεριφορές, κατανοώ γιατί γίνονται. Έχω κάνει τέτοια λάθη (και μάλλον κάνω και τώρα). 
    Γιατί όσους φίλους και να έχεις, όσους ανθρώπους γύρω σου που να νοιάζονται για σένα, ή όση αισιοδοξία και να σε διακατέχει, στο τέλος της ημέρας είναι αδύνατο να μη νιώσεις ότι θέλεις περισσότερα. Είναι αδύνατο να μη νιώσεις ότι είσαι μόνος, και δε μπορεί κανένας να σε σώσει απ’τις ίδιες σου τις σκέψεις. 
    Για μένα, αυτό είναι ένα απ’τα χειρότερα συναισθήματα και μία απ’τις μεγαλύτερες μάστιγες στην σημερινή εποχή: το να μην είσαι σίγουρος για τους άλλους, ή ακόμα χειρότερα για τον εαυτό σου. Το να περικλύζεσαι από πολλούς ανθρώπους και πάλι να νιώθεις μόνος.

Πώς μπορώ να εκφράσω το τίποτα?
Με τί λόγια να το εξηγήσω?
Υπάρχουν πολλές λέξεις για να περιγράψεις συναισθήματα.
Πώς περιγράφεις όμως την έλλειψη των συναισθημάτων?
Με τί δύναμη να μιλήσεις για εκείνη τη στιγμή?
Τη στιγμή που θα ακουστεί το αντίο, τί θα κάνεις?
Θα φωνάξεις, θα κλάψεις, θα παρακαλέσεις?  Ή θα αφήσεις τον άλλον θα φύγει, να χαθεί?
Κάποιες φορές είναι καλύτερο να αφήνεις τον άλλον. Όχι για να περιμένεις να ξαναγυρίσει σε σένα, -τί εγωιστικό- Αλλά γιατί θα ξέρεις ότι αλλού θα είναι καλύτερα… Κι ας πέρνει μαζί του τη ψυχή σου, όλο σου το είναι.
-Νιώθεις?   – Όχι δε νιώθω πια. Και αυτά τα δάκρυα στα μάγουλά σου?
-Αναπληρώνουν το κενό μέσα μου.

Η νέα αρχή όμως πλησιάζει.
Όχι άλλες αμφιβολίες, όχι άλλες σκέψεις που πονάνε.

Μέχρι τότε?
Δάκρυα να γεμίζουν το κενό.  Το κενό της απουσίας του…..”

Εχοντας λοιπόν στο νού το σημερινό δημοσίευμα κάποιου αστρολογικού site για τον ωροσκόπο μου, έδεσαν όλες αυτές οι σκέψεις στο μυαλό μου και ειδικά η φράση «σταμάτα να παριστάνεις τον Πυγμαλίωνα».

Αυτη η φράση με οδήγησε σε αυτή την αναζήτηση που με μεγάλη μου χαρά μοιράζομαι μαζί σας φίλοι μου, θεωρώντας ότι θα βοηθήσω και σας να καταλάβετε τα πολύ κρυφα σας συναισθήματα που εμποδίζουν την πραγματοποίηση των επιθυμιών και των προσδοκιών στις σχέσεις σας,  σε αυτές που ήδη έχετε ή σε αυτές που θα θέλατε να έχετε. Η ουσία είναι ότι αν όχι όλοι οι περισσότεροι, κάνουμε πολλά λάθη στις επιλογές μας από αδυναμία κυρίως  να επιλέξουμε αυτό που περιμέναμε ή που θα θέλαμε να έχουμε. Έτσι νομίζοντας ότι βρίσκουμε το κατάλληλο πρόσωπο μπλεκόμαστε στα δίκτυα της  σκοτεινής πλευράς του εαυτού μας αφού δεν έχουμε διεισδύσει  να τον διαλευκάνουμε και να τον φωτίσουμε μένοντας σε αυτά τα ίδια λάθη που χρόνια και χρόνια δεν θέλουμε να αλλάξουμε.

Αναζήτησα λοιπόν τον μύθο του Πυγμαλίωνα που ανέφερε η περιγραφή του αστρολόγου για τον ωροσκόπο μου και που η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ακούσει ποτέ.. και αποφάσισα να σας τον γνωρίσω ή αν τον γνωρίζατε (τον μύθο εννοώ) να τον ξαναθυμηθείτε και να αναθεωρήσετε τα μέχρι τώρα συναισθήματα σας ώστε να είναι ένα μικρό μαθηματάκι  για τα επόμενα βήματά σας.

πυγμαλιων

Για όσους δε γνωρίζετε ήδη τον μύθο, επιτρέψτε μου πρώτα να σας τον αφηγηθώ.

«Οι Έλληνες αγαπούσαν τη γλυπτική και γέμιζαν τα σπί­τια, τους δρόμους και τους ναούς τους με αγάλματα. Και στους τάφους ακόμα τοποθετούσαν ανάγλυφες στήλες κι εκεί, πάνω στην πέτρα, οι τεχνίτες παρουσίαζαν καθημερινές σκηνές από τη ζωή των απλών ανθρώπων.

Ένας τέτοιος περίφημος γλύπτης ήταν και ο Πυγμαλίωνας, ο βασι­λιάς της Κύπρου, που μελετούσε προσεχτικά τις κινήσεις των ανθρώπων, τα παλικάρια που έτρεχαν στο στίβο, τα χέρια και τα πόδια τους καθώς δρασκέλιζαν τις αποστάσεις, και συγκέντρωνε στοιχεία για το πώς θα τα “λα­ξεύσει” στο μάρμαρο.

Γι’ αυτό, τα αγάλματα του ήτανε σαν πλάσματα ζωντανά κι όχι ακίνητα κομ­μάτια πέτρας.Όταν ύστερα από αδιάκοπη δουλειά τέλειωνε ένα γλυπτό, καθόταν και του…μιλού­σε. Του μιλούσε με τις ώρες, γιατί ένιωθε την ανάγκη να κουβεντιάζει με κάποιον πολύ δικό του, εκεί σε μια γωνιά, και να του ψιθυρίζει τον πόνο του, να του ανοίγει την ψυχή του.  Τι κι αν ήταν βασιλιάς;  Η δόξα δεν του έδινε χαρά. Ούτε τα δώρα που του χάριζαν τον ικανοποιούσαν. Ούτε το χρυσάφι που σκόρπιζαν στα πόδια του οι δυνατοί της γης, για να σκαλίσει τις προτομές τους στο μάρμαρο και να τους κάνει αθάνατους, του έκανε εντύπωση.Σ’ αυτή τη μοναξιά της ψυχής του, οι μόνοι του σύντροφοι ήταν τα αγάλματα. Αυτά ένιωθε δικούς του, φίλους του. Και μόνο με τη χαρά της δημιουργίας ένιωθε ευτυχισμένος.

Ευτυχισμένος ένιωσε τότε που «έπλασε» την Αφροδίτη, τη θεά της ομορφιάς, την ώρα που αναδύεται μέ­σα από τα νερά, με τη βρεγμένη εσθήτα να κολλά πάνω της και να α­ναδεικνύει, αντί να κρύβει, την ομορφιά του κορμιού της… 

 Η Αφροδίτη του λες κι ήταν έτοιμη να του μιλήσει. Να  του διηγηθεί πώς παρουσιάστηκε μπροστά της η Αμφιτρίτη και της χάρισε ένα τεράστιο κοχύλι. Πώς ξά­πλωσε μέσα του να ξεκουραστεί και ο άνεμος σπρώ­χνοντας την, αγάλι αγάλι, την έφερε στην Πάφο της Κύπρου. .

Μπροστά σ’ αυτό το τόσο ζωντανό έργο του, τη θεά του έρωτα, ο Πυγμαλίωνας ξέσπασε: « Μου λείπει η Αγάπη, Αφροδίτη. Μου λείπει μια γυ­ναίκα, να της αφοσιωθώ, να την αγαπώ πέρα από το χρόνο. Κατάφερα να κάνω ποίηση την τέχνη μου, αλλά μου λείπει η αγάπη, που κάνει ποίηση τη ζωή».

Ένα ανοιξιάτικο δειλινό, γεμάτο μυρωδιές, την ώρα  που ο ήλιος τραβούσε σιγά σιγά προς τη δύση, μια νυ­σταγμένη αναλαμπή του χώθηκε στο εργαστήρι του Πυγμαλίωνα και το γέμισε χρώματα τριανταφυλλένια. Εκείνη τη μέρα του είχαν στείλει ένα κομμάτι μάρ­μαρο από την Πάρο. Μ’ εκείνη τη ρόδινη αναλαμπή ο ά­μορφος όγκος πήρε ένα χρώμα απαλό. Η λεία και κα­θαρή του επιφάνεια θα μπορούσε ν’ αποδώσει θαυμάσια ένα γυναικείο πρόσωπο με ροδαλή επιδερμίδα.

Ο Πυγμαλίωνας άρπαξε τη σμίλη του κι άρχισε να δουλεύει. Με πάθος και πόνο. Ήθελε να σμιλέψει μια γυ­ναίκα γεμάτη χάρη, με γυμνά μπράτσα, μ’ ένα διάφανο  πέπλο διπλωμένο πάνω στους ώμους της, καρφιτσωμένο με πόρπη.

Οι κινήσεις του ήταν ανυπόμονες. Μαρτυρούσαν το μέγε­θος της μοναξιάς του, τη λαχτάρα του να βρεθεί αντιμέτωπος με μια τέτοια θεία γυναίκα, δημιούργημα της τέχνης του. Αφαιρούσε γρήγορα ό,τι νόμιζε περιττό. Το χέρι; του πήγαινε μόνο οδηγημένο από μια θεϊκή δύναμη. .

Οι δυσκολίες που συναντούσε τον προκαλούσαν. Μα είχε την πειθαρχία που χρειαζόταν για να τιθασεύσει το μάρμαρο.  Όταν τέλειωσε το άγαλμα ο Πυγμαλίωνας κάθισε ένα σκαμνί να ξαποστάσει. Το χέρι του έτρεμε. Παράτησε τη σμίλη του. Δεν είχε φάει, δεν είχε πιει, δεν ήξερε καν πόσος χρόνος είχε περάσει. Το κορμί του τον πονούσε, το κεφάλι του στριφογύριζε, η καρδιά του χτυ­πούσε μέσα στο στήθος του σαν σφυρί. .

Ακίνητος, κοίταξε το άγαλμα που είχε φτιάξει. Η γυναίκα που είχε πλάσει ήταν θαρρείς ζωντανή. Θαρρείς πως θα του μίλαγε. Πως θ’ άπλωνε το χέρι τον αγγίξει. Πως, αν πρόβαλε το πόδι της, θ’ άρχιζε να περπατά.  Η φλόγα του λυχναριού τρεμόπαιξε. Του φάνηκε πως το άγαλμα τρεμόπαιξε κι εκείνο τα μάτια του. Ο Πυγμαλίωνας ανοιγόκλεισε δυο τρεις φορές τα δικά του για διαπιστώσει αν ονειρεύεται. Μπροστά του έστεκε μια γυναίκα κάτασπρη σαν το γάλα.

«Γαλάτεια»,  ψιθύρισε.  Το όνομα αυτό του ήρθε αυθόρμητα στα χείλη, και λιποθύμησε. Μ’ ένα σιγανό τρίξιμο η πόρτα άνοιξε και μπήκε μέσα η θεά Αφροδίτη. Προχώρησε, πανέμορφη με το χρυσό φως που τη στεφάνωνε, κι απόθεσε στο κεφάλι της Γαλάτειας ένα λουλουδένιο στεφάνι. Το άγαλμα υποκλίθηκε και χαμογέλασε στη θεά..

Ο Πυγμαλίωνας τινάχτηκε τρομαγμένος από το σημείο όπου είχε πέσει. Έτριψε τα μάτια του, έβα­λε τα χέρια στα μαλλιά του σαν για να τα ξεριζώ­σει…. Έχω παραισθήσεις, σκέφθηκε, όπου να’ ναι, αυτή η μοναξιά θα με τρελάνει.

Το άλλο πρωί ο Πυγμαλίωνας κίνησε για τ’ ακρογιάλι, όπου υπήρχε ο βωμός της Αφροδίτης. Ένας δούλος κουβαλούσε ένα δαμάλι να το θυσιάσει στη χάρη της.

Στολισμένος ο βωμός και τα θυμιάματα μπλέκο­νταν με την αρμύρα της 
θάλασσας. Οι ιέρειες πρό­βαλαν στεφανωμένες κρατώντας δυο δοχεία με νε­ρό και κρασί που τοποθέτησαν πάνω σε τρίποδες. Η μία ιέρεια έχυσε το κρασί στο χώμα κι ο  Πυγμαλίωνας πήρε μια χούφτα αλεύρι από ένα χρυσό δίσκο και το έριξε στην πλάτη του ζώου. Ύστερα μ’ ένα μικρό μαχαίρι πρόσφερε το ζώο θυσία στη θεά.

Ο Πυγμαλίωνας πρόσπεσε στο βωμό με ανοι­χτά τα χέρια και προσευχήθηκε στην αφρογέννητη, να του δώσει μια σύντροφο για την έρημη ζωή του. Μια γαλάζια φλογίτσα ξεπετάχτηκε τότε από τη φωτιά που άναψαν οι ιέρειες. Σίγουρα ήταν θε­ϊκό σημάδι.Μετά απ’ αυτό και μετά από την οπτασία που είχε δει το προηγούμενο βράδυ, ο Πυγμαλίωνας ή­τανε πια σίγουρος ότι κάτι διαφορετικό θα έδινε χρώμα στη ζωή του. Ίσως η θεά να είχε εισακούσει τις προσευχές του.

Με βήμα γοργό γύρισε στο εργαστήρι του.  Άνοιξε την πόρτα με μια ελπίδα στην καρδιά. Κοίταξε το άγαλμα. Έκανε ένα βήμα προς το μέρος του, κι άλλο ένα, κι άλλο ένα δισταχτικά. Η Γαλάτεια κούνησε το κεφάλι χαμογελαστή. Το στήθος της ανεβοκατέβαινε από την ανάσα της. Στα μάτια της τρεμόπαιζαν δυο φλογίτσες. Το βλέμμα της καρφώθηκε με τρυφερότητα στο πρό­σωπο του. Άπλωσε τα χέρια της να τον αγκαλιά­σει.

Όχι! Δεν ήταν παιχνίδι της φαντασίας του. Ή­ταν αλήθεια.  Καθώς την πλησίαζε ένιωσε ένα κύμα, σαν άρωμα, να ξεφεύγει από τα μαλλιά και το κορμί της.

«Γαλάτεια»; ψιθύρισε χωρίς ακόμα να πιστε­ύει στο θαύμα..!!

«Ναι»; άκουσε τη φωνή της να του απαντά.

Μια ηλιαχτίδα περίεργη χώθηκε τότε στο εργαστήρι απλώνοντας τριανταφυλλένια χρώματα για να φωτίσει τη δύναμη της αγάπης, μιας αγάπης που δεν την χωρά­ει ο ανθρώπινος νους, τόσο με­γάλης που

να σ’ ανεβάζει στα σύννεφα.

(Βαρελλά Αγγελική,  περιοδικό «Συνεργασία»)

Στο τέλος,κατάφερε να διαμορφώσει την πιο εκλεπτυσμένη φιγούρα που είχε συλλάβει ποτέ η τέχνη.
Τόσο εκπληκτική ήταν η δημιουργία του, που άρχισε να την ερωτεύεται παθιασμένα.
Φιλούσε τα μαρμάρινα χείλη της, άγγιζε τα παγωμένα χέρια της, έντυνε με περίτεχνα ρούχα το άψυχο σώμα της.
Σύντομα όμως η ελπίδα μετατράπηκε σε οδύνη, αφού το άγαλμα δε μπορούσε να ανταποδώσει την αγάπη που ο Πυγμαλίων προσέφερε.
Ξεκίνησε να δημιουργήσει την απόλυτη γυναίκα αλλά στο τέλος κατάφερε να δημιουργήσει την προσωπική του απελπισία.»

Έτσι κάπως συμπεριφερόμαστε όλοι εμείς, σα τον Πυγμαλίων. Πολλές φορές μας ελκύουν στην αρχή άτομα διαφορετικά από μας και κατεφέρνουν εύκολα να διεισδύσουν στο μυαλό μας. Και αυτή η αντίθεση αρχικά μας ευχαριστεί! Μα μόλις αποζητήσουμε τον έλεγχο της σχέσης που δημιουργείται, οι διαφορές γίνονται ατέλειες και προσπαθούμε να μετατρέψουμε τον άλλον σύμφωνα με τις δικές μας προτιμήσεις. Όπως ο Πυγμαλίων, φιλοτεχνούμε τον χαρακτήρα του άλλου έτσι ώστε να μας ταιριάζει. Και όπως ο Πυγμαλίων, αναπόφευκτα αντιδρούμε, αφού οι προσπάθειές μας να τον αλλάξουμε πέφτουν στο κενό. Το σχέδιο αυτό αποτυγχάνει πάντα: ή ο άλλος αντιστέκεται, μετατρέποντας την σχέση σε πεδίο μάχης, ή παραδίνεται, κάνοντας τον άλλον τόσο άψυχο όσο και το άγαλμα. Σε αυτό το παράδοξο παιχνίδι χάνουμε, ακόμα κι αν κερδίσουμε.
Στο τέλος του μύθου, η Αφροδίτη λυπήθηκε τον Πυγμαλίων και έδωσε ζωή στο άγαλμα. Αυτός και η Γαλάτεια (όπως την ονόμασε) παντρεύτηκαν με τις ευχές της θεάς.

Στον πραγματικό κόσμο όμως δε μπορούμε να ελπίσουμε σε θαύματα. Μπορούμε όμως να σεβόμαστε τις διαφορές του άλλου ώστε να βγάλουμε κάτι αληθινά όμορφο.

Εύχομαι σε όλους μας να το πετύχουμε.

(ELISSAVET PEP)

αγαπη

Αν θες να κoψεις δρoμο, γινε κοφτερος σαν μαχαιρι…!

Published February 17, 2015 by elipep2001

Σταμάτα να είσαι ψευτο-καλούλης!

Γίνε σκληρός, δηλαδή αληθινός, πρώτα με τον εαυτό σου.

Συνεπής, υπεύθυνος, στοχευμένος, λιτός, φλογερός, άπληστος και μαζί ολιγαρκής.

Κάθε στιγμή ζωής είναι μια μάχη, μια απόφαση, μια γεμάτη νόημα επιλογή.

Μην υποτιμάς καμιά στιγμή, κανένα σου λόγο, καμιά σου σκέψη, κανέναν και τίποτα.

Ζύγισε τους ανθρώπους και τα πράγματα σαν να είναι ο θησαυρός σου.

Δεν υπάρχει καθόλου χρόνος και ενέργεια για πέταμα.

Κάθε σκέψη και πράξη σου σε προετοιμάζει για τον σκοπό της ζωής σου.

Μάθε να θέτεις συγκεκριμένους στόχους που ετοιμάζουν “άπιαστους” σκοπούς, δηλαδή σκοπούς που σε υπερβαίνουν, εσένα και τις δυνατότητές σου.

Μάθε να λες πολλά “όχι”.

Το «όχι» σου να είναι «όχι».

Να γίνει δεύτερή σου φύση.

“Όχι” ασήμαντα και σημαντικά, ανώδυνα κι επώδυνα.

Στον εαυτό σου και στους άλλους.

Μάθε, μέσα από τα “όχι” σου, να μην λογαριάζεις ακριβά την γνώμη των άλλων.

Χτίσε με γερές πέτρες την γνώμη σου, ψήλωσε και δυνάμωσε το εγώ σου.

Τόσο, ώστε να θελήσεις ολόψυχα να το εγκαταλείψεις.

Όταν έρθει η στιγμή, να το παραδώσεις για τον ακριβό μαργαρίτη.

Ο δρόμος της ψυχής σου προς το Μεγάλο “ΝΑΙ”, είναι στρωμένος με πολλά μικρά και μεγάλα “Όχι”.

Αν θες πολλά, γίνε πολύς.

Αν θες λίγα, συνέχισε να σαι λίγος.

Πάντως, πάρε απόφαση.

oxi pia nai

” Τι εμαθα απο τη ζωη”

Published January 3, 2015 by elipep2001

anamnhsh

Στη ζωή μου γνώρισα πολλούς ανθρώπους..
 Άργησα όμως να παραδεχθώ την ψεύτικη μάσκα τους  γιατί στη ζωή μου έχω μάθει να κοιτώ με αγάπη και αληθινό βλέμμα όλους τους ανθρώπους που με περιβάλλουν. Ευτυχώς όμως η  ζωή σαν μεγάλος δάσκαλος που είναι μας μαθαίνει στέλνοντάς μας μηνύματα κρυφά ή φανερά τι υπάρχει γύρω μας, δίπλα μας για να μπορέσουμε να αμυνθούμε και περισσότερο να καταλάβουμε τα λάθη και τις αφελείς μας πράξεις. 
Ετσι γνωρίζουμε πλέον πως να πορευτούμε στα δύσκολα σκαλοπάτια της και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας σε σημείο που θα μπορέσουμε να διακρίνουμε τα σωστά και όμορφα μονοπάτια της.

Πρέπει να καταλάβουμε όμως και κάτι άλλο … ότι η ζωή μας είναι σύντομη… Ότι τα χρόνια περνάνε πολύ γρήγορα… Πρέπει να εκφράσουμε την αγάπη μας… Και να μην προσπαθούμε να κρίνουμε… να εκμεταλλευόμαστε… και να μειώνουμε τους γύρω μας  απλά και μόνο για να ανέβουμε σε αξία.

Αυτό που απλά θελω να επισημανω είναι  ότι πιο δυνατό συναίσθημα από την Αγάπη δεν υπάρχει…

ΟΛΟΙ έχουμε έρθει σε αυτή τη ζωή για να πάρουμε μαθηματα.. και να διορθωσουμε τα ανθρώπινα λάθη αφού είμαστε ατελή πλάσματατου Θεού. 

Ετσι λοιπον κι εγώ στη δική μου βόλτα αυτής της ζωής…Έμαθα… μέσα από τη κακία του κόσμου, την αδιαφορία την επιφανειακή και με ημερομηνία λήξης, αγάπη τους… να κρατώ αποστάσεις πλέον… Να αγαπώ όλο τον κόσμο αλλά … Να μην επενδύω σε φιλίες που σήμερα στηρίζονται σε χάρτινες βάσεις και που με το πρώτο φύσημα του αγέρα σκίζονται.  να προσπαθώ να συγκρατούμαι ώστε να μην πληγώσω τον διπλανό μου,…  μα συνάμα αυτόματα στις επιθέσεις να αμύνομαι με τρόπο σταθερό…Έμαθα να νοιάζομαι τον διπλανό μου, να τον βοηθώ, να του στέκομαι και να μην προσδοκώ από εκείνον τίποτε, όχι όμως να τρώω και σφαλιάρες…Όταν με κάποιους ανθρώπους δεν ταιριάζω να φεύγω μακρυά συνεχίζοντας, να τους αγαπώ διακριτικά και να τους νοιάζομαι ακόμα…
Έμαθα να μην γυρεύω κανενός το κακό, μα απλώς να προσπερνώ όποιον με πλήγωσε άσχημα…
Έμαθα να είμαι διακριτικός άνθρωπος, ώστε να μην προκαλώ το φθόνο των συνανθρώπων μου…
Έμαθα να μην επιβάλλω την παρουσία μου, όταν καταλαβαίνω ότι είναι κάπου ανεπιθύμητη…
Έμαθα να σέβομαι τους πάντες, ακόμα και όταν αυτοί δε με σέβονται…
Έμαθα να ξέρω πότε είναι η ώρα να φεύγω όταν πρεπει…
Έμαθα να διαβάζω τα συναισθήματα των γύρω μου….

Έμαθα ακόμα να κλαίω σιωπηλά μέσα στον ήχο της σιωπής μου… Έμαθα μέσα από όλα αυτά που βίωσα… Βιώνω και θα βιώνω να μην κάνω ότι δεν θέλω να μου κάνουν…..
Μα πάνω από όλα έμαθα να ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ !!!

Μέρες Αγάπης αυτες που σήμερα αρχή του χρόνου διανύουμε κι εγώ αντι για ευχές και μηνύματα παραθέτω πιο κάτω ένα κείμενο που εκτός της συγκίνησης θα φέρει και τον προβληματισμό.. είναι λόγια ενός μεγάλου λατινοαμερικανού συγγραφέα.. του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες που έγραψε μια αποχαιρετιστήρια επιστολή λίγο πριν πεθάνει απο καρκίνο στους λεμφαδένες.
 Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του και χάρη στο Ίντερνετ έφτασε και σε μας.

Σας συστήνω να τη διαβάσετε, καθώς πρόκειται για ένα πραγματικά συγκινητικό κείμενο γραμμένο από έναν από τους λαμπρότερους λατινοαμερικανούς συγγραφείς του αιώνα που μας πέρασε. 

 Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.  

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γιαυτό που αξίζουν, αλλά γιαυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!  

 Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. 

  Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. 

Θα ζωγράφιζα μένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη.

Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από ταγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους… 

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα. 

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται!

Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει.

Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.

Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους…

Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.

Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σαυτή τηβαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω. 

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι.

Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σέβλεπα να κοιμάσαι, θα σαγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σέβλεπα να βγαίνεις απ την πόρτα, θα σαγκάλιαζα και θα σου ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά.

Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σέβλεπα, θα έλεγα σαγαπώ και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. 

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μάς δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα θελα να σου πω πόσο σαγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.

Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς.

Γι αυτό μην περιμένεις άλλο, κάντο σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία.

Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πειςσυγνώμη, συγχώρεσέ με, σε παρακαλώ, ευχαριστώ κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. 

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις.
Ζήτα απ
τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις.
Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.“….

ΠΡΟΔΟΣΙΑ – ΕΚΔΙΚΗΣΗ

Published October 12, 2014 by elipep2001

Όταν νιώθουμε προδομένοι από κάποιο άτομο ή από κάποια κατάσταση τα δύο πρώτα πράγματα που μας έρχονται στο μυαλό είναι δύο: από τη μία θέλουμε να πληγώσουμε τον άλλο, να τον κάνουμε να πονέσει και από την άλλη θέλουμε να ξεπεράσουμε αυτή την κατάσταση και να προχωρήσουμε.

Ίσως, με εναλλαγές βιώσουμε και τις δύο συναισθηματικές καταστάσεις, καταφεύγοντας από τη μία σε σκέψεις για εύρεση τρόπων να κάνουμε τον άλλο να πονέσει και προσπαθώντας από την άλλη να επουλώσουμε τις δικές μας πληγές, ώστε να μπορέσουμε να το ξεκαθαρίσουμε μέσα μας.

Όταν νιώσουμε προδομένοι ή πληγωμένοι από κάποιον η πρώτη μας σκέψη είναι να τον εκδικηθούμε, να τον κάνουμε να νιώσει, όπως νιώσαμε κι εμείς, να βρούμε ένα τρόπο να τον πληγώσουμε… Μπορεί να αναλώσουμε αρκετό χρόνο και ενέργεια σε αυτό, αντί να προσπαθήσουμε να επουλώσουμε τα δικά μας τραύματα και να φροντίσουμε τις πληγές μας.

Το βασικό που θα πρέπει να αναρωτηθούμε είναι πόσο θα μπορούσε να μας βοηθήσει η τάση μας για εκδίκηση του άλλου;

Η απάντηση είναι αυτονόητη.

Σίγουρα δεν είναι εύκολο να συγχωρήσουμε κάποιον που μας έχει προδώσει, όμως, είναι σημαντικό αποστασιοποιημένοι πλέον από την βίωση της κατάστασης και αφού έχουν ηρεμήσει κάπως τα συναισθήματά μας, να μπορέσουμε να δούμε την κατάσταση και από την πλευρά του άλλου, αλλά κυρίως να δούμε ποια είναι τα βασικά λάθη που εμείς κάναμε στη συγκεκριμένη περίπτωση, ώστε να μην τα ξαναεπαναλάβουμε.

Προδοσία: απογοήτευση, θυμός, απόγνωση, απώλεια, πληγές, αδιέξοδο…

Προδοσία: χάνουμε κάθε ίχνος εμπιστοσύνης για τον άλλο, ανάγκη να βάλουμε τείχη γύρω μας για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από μελλοντικές προδοσίες, νιώθουμε τρωτοί και ευάλωτοι, γινόμαστε πιο καχύποπτοι, θεωρούμε ότι ποτέ πια δεν θα μπορέσουμε να εμπιστευτούμε κανέναν. Είναι μια μορφή απώλειας, όπου νιώθουμε ευάλωτοι, τρωτοί, ψυχικά αδύναμοι και έχουμε κακή διάθεση.

Θα μπορούσαμε να μάθουμε μέσα από μια προδοσία; Στόχος δεν είναι να γίνουμε καχύποπτοι με όλους, αλλά να μάθουμε ποιους θα εμπιστευτούμε. Στόχος είναι να μάθουμε μέσα από την κατάσταση της προδοσίας που έχουμε βιώσει, χωρίς να ξεχνάμε πως το μόνο που δεν μπορεί να μας βοηθήσει είναι η ενασχόλησή μας με το πώς θα πληγώσουμε τον άλλο. Όσο ασχολούμαστε με εαυτό μας που μας έχει περισσότερη ανάγκη.

Η εκδίκηση μπορεί εκείνη τη στιγμή να λειτουργεί ανακουφιστικά και να μας δίνει την αίσθηση εξασφάλισης μιας ισορροπίας ανάμεσα σε εμάς και τον άλλο, ανάμεσα σε εμάς και τα συναισθήματα που νιώθουμε, ανάμεσα σε εμάς και την κατάσταση που βιώνουμε, όμως, είναι απλά ένας φαύλος κύκλος, από τον οποίο είναι δύσκολο να βγούμε. Η εκδίκηση δεν μας προσφέρει ποτέ ικανοποίηση γιατί μας εισάγει σε ένα ατελείωτο φαύλο κύκλο, όπου η εκδίκηση ακολουθεί μια μείζονα κλίμακα, επιβάλλοντας όλο και πιο ακραίες πράξεις και συμπεριφορές.

«Πριν ξεκινήσεις ένα ταξίδι για εκδίκηση σκάψε δύο τάφους», Κομφούκιος.

Η τάση για εκδίκηση, ίσως, αποτελεί ένα έμφυτο χαρακτηριστικό στοιχείο όλων των ανθρώπων. Αν είχαμε την ευκαιρία όλοι ή σχεδόν όλοι θα θέλαμε να τιμωρήσουμε τον άλλο, που νιώθουμε ότι μας έχει προδώσει και μας έχει πληγώσει.

Το μόνο που μας εξασφαλίζει η εκδίκηση είναι να συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με το άτομο που μας πλήγωσε, με αποτέλεσμα να μην προχωράμε. Η εκδίκηση μας κρατά κολλημένους στο παρελθόν, σε καταστάσεις που έχουν τελειώσει και ουσιαστικά αυτό που κάνουμε είναι να συνεχίσουμε να πληγώνουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας. Η ενασχόληση με το άτομο που μας έχει πληγώσει ή προδώσει ενισχύει ή αναζωπυρώνει τα αρνητικά μας συναισθήματα, μας κάνει να σκεφτόμαστε περισσότερο τον άλλο και εμείς οι ίδιοι προκαλούμε αρνητικές συνέπειες στον εαυτό μας.

Αν και η εκδίκηση ταυτίζεται με την παροχή ηδονικών ανταμοιβών, τις περισσότερες φορές έχει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που το άτομο αναμένει.  Επίσης, εσφαλμένα θεωρούμε ότι η εκδίκηση, ως μια μορφή επιθετικότητας, είναι ένας τρόπος που θα μας οδηγήσει στην κάθαρση. Η τάση για εκδίκηση πυροδοτεί έντονα αρνητικά συναισθήματα και δεν μας βοηθά να χρησιμοποιήσουμε τη λογική, με αποτέλεσμα να δημιουργείται στο μυαλό μας μια μεροληπτική και διαστρεβλωμένη εικόνα της κατάστασης που βιώνουμε. Η εκδίκηση έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ψυχολογία μας, μας οδηγεί σε κακή διάθεση και μειώνει την ικανότητά μας να παίρνουμε ικανοποίηση από οτιδήποτε γύρω μας. Πρόκειται, λοιπόν, για μια τάση που οδηγεί σε αρνητικά συναισθήματα, σε προβληματικές καταστάσεις στις οποίες εμείς οι ίδιοι κρατάμε εγκλωβισμένο τον εαυτό μας και σε μια αυτοσυγκρουσιακή συναισθηματική κατάσταση, όσο και αν θεωρούμε ότι είναι μια προσωπική απάντηση σε μια άδικη αντιμετώπιση που δεχθήκαμε. Θέλουμε να πονέσουμε τον άλλο γιατί μας πόνεσε, θέλουμε να τιμωρήσουμε τον άλλο γιατί μας αδίκησε, θέλουμε να κάνουμε κάτι κακό στον άλλο, γιατί δεν περιμέναμε να μας φερθεί με αυτό τον τρόπο. Προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε τη χαμένη μας ισορροπία, δυσκολεύοντας όμως την κατάσταση και αφιερώνοντας χρόνο και ενέργεια σε κάτι που δεν αξίζει και θα έπρεπε να αφήσουμε πίσω μας…

(Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος, MSc)

 

PRODOSIA

Συμφιλιωση με τα λαθη του παρελθοντος

Published October 10, 2014 by elipep2001

λάθη 

Ο ‘Αλφρεντ Άντλερ είπε: «Πώς μαθαίνεις να κολυμπάς; Κάνεις λάθη, έτσι δεν είναι; Και τι συμβαίνει;Κάνεις κι  άλλα λάθη, κι έχεις κάνει όλα τα λάθη που θα μπορούσες να κάνεις χωρίς να πνιγείς-και κάποια από αυτά τα λάθη, τα έχεις επαναλάβει πολλές φορές-και τι διαπιστώνεις; Ότι μπορείς να κολυμπήσεις; Η ζωή είναι το ίδιο όπως όταν μαθαίνεις να κολυμπάς! Μη φοβάσαι να κάνεις λάθη, γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να μάθεις να ζείς!»

Υπάρχουν ίσως φορές που σκέφτόμαστε το παρελθόν μας και ευχόμαστε να μπορούσαμε να αλλάξουμε κάποια γεγονότα ή εμπειρίες μας.  Ίσως διασχίζει το μυαλό μας η σκέψη, πώς εάν μπορούσαμε  να γυρίσουμε πίσω και να κάνουμε κάποια πράγματα διαφορετικά, π.χ να χειριστούμε διαφορετικά μία σχέση μας, ή να προσπαθήσουμε περισσότερο στη δουλειά μας ή να μην πάρουμε κάποιες «λάθος» αποφάσεις , τότε πιθανόν το παρόν μας να ήταν καλύτερο. Εάν σκεφτόμαστε διαρκώς τα λάθη του παρελθόντος με τρόπο επικριτικό, εάν βιώνουμε συναισθήματα απογοήτευσης και νοσταλγίας γι ‘αυτό που «θα μπορούσε να είχε συμβεί» και μετανιώνουμε για πράγματα που κάναμε ή δεν κάναμε, κινδυνεύουμε να χάσουμε όχι μόνο το παρόν αλλά και την όρεξη που απαιτείται για να «δουλέψουμε»  για ένα καλύτερο μέλλον. Βέβαια, σ’ένα μεγάλο βαθμό, η μετάνοια για το παρελθόν μπορεί να μας βοηθήσει:   να κατανοήσουμε τα πράγματα που μας συνέβησαν, να αποκτήσουμε αυτεπίγνωση και να καταλάβουμε τα κίνητρα και τις αντιδράσεις μας και  ν’ανακαλύψουμε νέους δρόμους προς την προσωπική μας βελτίωση. Το να αισθανόμαστε λοιπόν «μετανιωμένοι» έχει σημαντική λειτουργικότητα  στη ζωή μας. Η μετάνοια όμως και η έντονη αποδοκιμασία των παρελθοντικών πράξεων μας, εάν βιώνονται σε υπερβολικό βαθμό μπορούν να μας οδηγήσουν σε μια διαδρομή πολύ διαφορετική από την προσωπική βελτίωση. Συχνά , μπορεί να φέρουν συναισθήματα θλίψης, αναξιότητας και να προκαλέσουν στατικότητα αντί δημιουργική δράση.

Αν κατανοήσουμε ότι τα λάθη είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μας κι ότι κάποια λάθη έχουν σίγουρα σημαντικότερες επιπτώσεις από κάποια άλλα τότε ίσως μπορέσουμε να συμφιλιωθούμε με τα λάθη του παρελθόντος μας. Όμως, όλοι ανεξαιρέτως κάνουν λάθη, λάθος πράξεις, λάθος επιλογές. Δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, γιατί είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους για να μάθουμε.

Αν μετανοήσουμε, η μετάνοια δεν θα έπρεπε να είναι μια ψυχολογική τιμωρία για τα παραπτώματα μας. Αντί να τιμωρούμε  τον εαυτό μας αποδοκιμάζοντας και απορρίπτοντας τον για τα λάθη του, ας προσπάθησουμε να δούμε  αυτό που μας λέει το συναίσθημα της μετάνοιας: οτι δηλαδή πρέπει ν’αλλάξουμε κάτι στον τρόπο σκέψης, στις συνήθειες ή στη συμπεριφορά μας. Αν Κοιταξουμε μέσα μας θα δούμε την μετάνοια σα μία “φίλη” που προσπαθεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα τον εαυτό μας και να βελτιώσουμε ο,τι χρειάζεται βελτίωση. Εάν θεωρήσουμε ότι το λάθος μας ήταν πολύ σοβαρό και δεν μπορούμε να πάψουμε να κατηγορούμε τον εαυτό μας, είναι σημαντικό να δώσουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να «συγχωρεθεί»όπως ίσως θα την δίναμε και σ’ένα αγαπημένο μας πρόσωπο. Κάνοντας ειρήνη με τον εαυτό μας  θα δούμε πως μπορούμε ν’αλλάξουμε τη ζωή μας από εδώ και πέρα.

Εάν μετανιώνουμε για το παρελθόν, δεν πρέπει να αφήσουμε το συναίσθημα αυτό να «βουλιάξει». Μέσα από την αναγνώριση των λαθών μας, προσφέρουμε στον εαυτό μας την δυνατότητα να γίνουμε καλύτεροι. Όταν η μετάνοια γίνεται ευκαιρία για αλλαγή, έχει τη δύναμη να μας ανυψώσει , να μας κάνει να ξεκαθαρίσουμε τους στόχους και τις αξίες μας. Εάν όμως παραδοθούμε στην αρνητική της διάσταση, ίσως βυθιστούμε σε περισσότερη απογοήτευση.

Όσο και να μετανιώνουμε για τα λάθη του παρελθόντος, το παρελθόν δεν αλλάζει. Αντί να σπαταλάμε την ενέργεια μας σκεπτόμενοι με απογοήτευση πόσο καλύτερα θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα εάν είχαμε κάνει διαφορετικές επιλογές, ας επικεντρωθούμε στο πώς μπορούμε να καλυτερέψουμε τα πράγματα όπως είναι τώρα. Η αλήθεια είναι, ότι ακόμα κι αν είχαμε κάνει διαφορετικές επιλογές, ποτέ δεν ξέρουμε εάν τα πράγματα θα ήταν όντως καλύτερα. Κάθε απόφαση, συνεπάγεται ένα «ναι» κι ένα «όχι» γι’αυτό και θα ήταν καλό να είμαστε προετοιμασμένοι ν’αποδεχτούμε το γεγονός ότι όταν αποφασίζουμε για κάτι, διαλέγουμε ένα πράγμα κι αφήνουμε ένα άλλο πίσω μας.

Ας κάνουμε την κάθε μας μέρα σημαντική. Ας απολαύσουμε το παρόν μας και ας ζήσουμε με τρόπο συμβατό με τις αξίες μας. Εάν για παράδειγμα μετανιώνουμε για τον λιγοστό χρόνο που περνούσαμε με την οικογένεια μας στο παρελθόν, ας προσπαθήσουμε να αφιερώσουμε τον χρόνο που νομίζουμε ότι θα μας ικανοποιούσε και θα προλάβαινε συναισθήματα μετάνοιας στο μέλλον. Εάν μετανιώνουμε για επιλογές στην καριέρα μας, είναι καλό να αναλογιστούμε τι είναι σημαντικό για μας, και κάθε μέρα να κάνουμε ένα βήμα προς την κατεύθυνση που θα θέλαμε να φτάσουμε. Μην ξεχνάμε να απολαμβάνουμε την παρούσα στιγμή και την χαρά που μας δίνουν «τα σωστά μας» γιατί σίγουρα εκτός από λάθη που μετανιώνουμε, έχουμε πράγματα στη ζωή μας τα οποία είναι μαζί μας λόγω επιλογών που δε μετανιώνουμε και για τις οποίες επιλογές έχουμε τη σιγουριά ότι ήταν οι σωστές.