Αγαπη

All posts in the Αγαπη category

ΚΙ ΑΦΟΥ ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΙΔΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΜΟΙΒΑΙΑ ΤΙ ΠΗΓΕ ΛΑΘΟΣ

Published April 29, 2017 by elipep2001


Είναι κάτι πρόσωπα, που ακόμη και τώρα στο άκουσμα του ονόματός τους τρέμεις.

Που τα ψάχνεις στο πλήθος και νομίζεις ότι τάχα μου τα βλέπεις και φουντώνεις με τον ίδιο τρόπο, όπως τότε. Οι παλμοί σου εκτοξεύονται και τα πόδια σου δε σε κρατάνε. Δεν έχει σημασία που ο καιρός πέρασε και ο χρόνος στο πέρασμα του έκλεισε τις πληγές. Εσύ, τα θυμάσαι και φουντώνεις ακόμα. Γιατί κάποια πρόσωπα δεν τα ξεπερνάμε ποτέ και τα κουβαλάμε πάντα μέσα μας.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι όσα κάναμε δικά μας, μα ποτέ δεν κατακτήσαμε. Είναι όσα δε συνέβησαν με τον τρόπο που τους άξιζε, με τον τρόπο που δικαιούνταν. Μαζί τους ένιωσες τα πιο ακραία συναισθήματα. Είδες τον εαυτό σου σε μια εκδοχή του, που δε φανταζόσουν ότι υπήρχε. Τους αφέθηκες χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς δισταγμούς. Γιατί τους γούσταρες πολύ. Τους πόθησες παραπάνω απ’ όσο άντεχες. Και το ένιωσαν κι αυτοί μαζί σου. Άλλωστε, αν δεν ήταν αμοιβαίο δε θα μιλούσαμε για έρωτα.

Η χημεία σας εκρηκτική, εσύ στην καλύτερη σου εκδοχή και οι στιγμές που ζήσατε οι πιο πολύτιμες αναμνήσεις. Ένταση που δεν κατάφερες να νιώσεις ξανά, πάθος που δεν ήξερες πως υπάρχει. Ποτέ τίποτα επόμενο δεν μπόρεσε να σ’ ολοκληρώσει με τον ίδιο τρόπο. Όσο κι αν θέλησε. Όσο κι αν προσπάθησε.

Κι αφού όλα ήταν τόσο ιδανικά κι αμοιβαία, τι πήγε λάθος θα μου πεις;

Η ζωή, μάτια μου. Γιατί παρά τα όσα νιώσατε, δεν καταφέρατε ποτέ να είστε μαζί. Δεν μπήκατε ποτέ σε σχέση, δεν ηρεμήσατε. Δεν ησύχασε ούτε ο έρωτάς σας. Άλλες φορές φταίει το timing, άλλες οι διάφορες συνθήκες και κάποιες άλλες απλώς ο ένας τρόμαξε.

Οι μεγαλύτεροι έρωτες δε γίνονται ποτέ σχέσεις. Κάποιοι, μάλιστα, λένε πως δεν ξυπνάνε και στα ίδια κρεβάτια. Μερικές φορές είναι ιστορίες που ντρέπεσαι να πεις, ιστορίες που θέλεις να κρύψεις. Λες και υπάρχει ανήθικος έρωτας. Κάποιες άλλες φορές είναι ό,τι πιο όμορφο έχουμε ζήσει, η δική μας παραφροσύνη, που δεν άντεξε μέσα στην τόση πραγματικότητα. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι οι άνθρωποι που μας μύησαν στον έρωτα, που μας έμαθαν να αγαπάμε κι ας έφυγαν ύστερα από λίγο. Είναι τα πρόσωπα που μπήκαν κάτω από το δέρμα μας και δεν έφυγαν από μέσα μας παρά την προσπάθεα.

Γι’ αυτό οι έρωτες αυτοί δεν ξεθυμαίνουν και ποτέ, δεν ξεθωριάζουν. Γιατί δεν βρήκαν πουθενά καταφύγιο, γιατί δεν άραξαν σε κανένα λιμάνι, γιατί γεννήθηκαν καταδικασμένοι να πεθάνουν και προκειμένου να σωθούν φώλιασαν μέσα μας.

Τους έρωτες αυτούς δεν τους ξεχνάς εύκολα. Γιατί μαζί τους μεγάλωσες κι έμαθες. Εξαιτίας τους έγινες αυτό που είσαι τώρα. Μπορεί να μη μιλάς πια γι’ αυτούς, να αλλάζεις θέμα όταν η κουβέντα πάει εκεί και να γυρνάς το κεφάλι από την άλλη. Το μούδιασμα, όμως, κι εκείνο το γνώριμο τσίμπημα το νιώθεις ακόμη.

Όσα χείλη κι αν φιλήσεις πάντα τα δικά τους θα ζητάς. Σε όσα κρεβάτια κι αν ξαπλώσεις πάντα στα δικά τους θα εύχεσαι να είχες ξυπνήσει. Κι άθελα σου όσα βήματα κι αν κάνεις μπροστά πάντα θα γυρίζεις πίσω.

Τα πρόσωπα που ερωτευτήκαμε παράφορα και ζήσαμε μαζί τους ένα «παραλίγο μαζί» είναι η μεγαλύτερη κατάρα και η καλύτερη λύτρωση. Είναι τα «αν» που σε στοιχειώνουν ακόμα, είναι το τρίτο ποτό. Είναι τα ξενύχτια, τα τσιγάρα και τα δάκρυα.

Κι αν δεν το έχεις ζήσει, αν δεν το ‘χεις νιώσει δε θα καταλάβεις καν για τι μιλάω, θα σου φανώ υπερβολική και παράλογη. Αλλά εκείνοι που το ένιωσαν ξέρουν.

Γράφει η Ελευθερία Ηλιοπούλου
(πηγη: anapnoes.gr)

ΟΤΑΝ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Published September 19, 2015 by elipep2001

 

Όταν μιλώ για σένα και για μένα,
για την αγάπη που άνοιξε τα πέταλα της  δειλά
στους  μυστικούς  κήπους  της καρδιάς μου
βλέπω  το φως του φεγγαριού

να απλώνει την  ασημένια  βεντάλια του ,
πάνω από τα  σκοτεινά ερέβη της  νύχτας
Χαρίζοντας  μου    την επιθυμία
Να θέλω να πετάξω  και πάλι ψηλά.
και ας είναι τα πόδια μου γερά δεμένα με το  χώμα.

 

Όταν μιλώ για σένα και για μένα, 

για την αγάπη που πρόβαλε θριαμβευτικά
σαν την Πανσέληνο στο μέσο των άστρων
ακούω  τις  γοργόνες να τραγουδούν  τρυφερά
στις βαθυγάλαζες  σπηλιές του Αιγαίου
και  το  τραγούδι  των δελφινιών γλυκά
να συνοδεύει   την άρπα της καρδιάς μου,
κι ας είμαι ένας ναυαγός στην μέση του ωκεανού.

 

Όταν μιλώ για σένα και για μένα
για την αγάπη που ωρίμασε
ευλαβικά ,σαν τον λωτό κάτω
από τις χρυσαφιές  του ήλιου αντένες
ονειρεύομαι   χιλιάδες     περιστέρια να ξυπνούν
στα σκιερά φαράγγια και τις ρεματιές του κόσμου
αγγελιοφόρους   να  τα στείλω στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
για όλα αυτά  που νιώθω  βαθιά  μέσα μου για σένα…

Βάσω  Μπρατάκη


  ΓΙΑ ΣΕΝΑ

” Αν ακουσω τον καλπασμο των κυματων”

Published February 10, 2015 by elipep2001

Έπρεπε να σ’ αγαπώ και να σιωπώ σαν την αμίλητη γοργόνα που ονειρεύεται στα βράχια της ψυχής σου τα λαμπερά μάτια…! 
Έπρεπε να κλαίω και να πενθώ με σιωπηλά δάκρυα όσο ζω.. σαν φεγγάρι που μαράθηκε.. το λυκόφως της αγάπης σου που χάθηκε στη θάλασσα της λησμονιάς. 
Μα η καρδιά αυτό δεν το αντέχει στα βάθη της σα θησαυρό να έχει κρυμμένο μυστικό. 

Γι’ αυτό θα σ’ αγαπώ… σαν ήλιο, σαν αστέρι, σα φεγγάρι στης ζωής μου τον ξάστερο ουρανό στης καρδιάς μου το παλάτι.. θα τραγουδώ αιώνια.. μαζί με τ’ αηδόνια.. τον πιο γλυκό σκοπό..μαζί με τ’ αγγελούδια τα πιο όμορφα τραγούδια για σένα θα τα πω. 
Για σένα και για μένα θα μιλώ σαν να είσαι εδώ μαζί μου στον Παράδεισο.. το ρόδο της αγάπης θα κρατώ στο άπειρο θα μου θυμίζει τ’ άρωμά σου και θα σε νοσταλγώ.. δε θα τ’ αφήσω ποτέ να μαραθεί ό,τι κι αν συμβεί..θα το ποτίζω με φωτεινά δάκρυα θα το φωτίζω με το δροσερό αίμα της καρδιάς…

Από μακριά θα με ακούς…. 

Αν διστάζεις να ζήσεις θα σιωπάς, τα λόγια μου θα φωτίζουν τη σιωπή σου που πληγώνει την καρδιά μου σαν το πιο κοφτερό μαχαίρι.
Αν όμως μ’ αγαπάς στείλε μου τα λόγια του ανέμου…! 
Αν ακούσω τον καλπασμό των κυμάτων θα καταλάβω πως έρχεται κοντά μου ο πρίγκιπας του παραμυθιού των ονείρων. 
Μόνη θα σε περιμένω.. ώρες μελαγχολικές..ψηλά στο βυθό θ’ αγναντεύω το δικό σου ερχομό. 
Στα χαμένα μου όνειρα θα σ’ αναζητώ. 

Στο λευκό μαντίλι της καρδιάς τ’ όνομά σου θα κεντώ με τ’ αθάνατο αίμα της χρυσής κλωστής και σα θα ‘ρθεις για να με δεις θα στο χαρίσω για να μ’ αγαπάς στο χρονικό της ζωής…!!!

aisiodoxia1

Το αηδονι και το τριανταφυλλο

Published January 9, 2015 by elipep2001

Αξία έχει ν’αγαπάς. Μόνο έτσι αποκτά νόημα
η στιγμή και όπως είπε και η μεγάλη φωνή
της ποίησης αν δεν πεθαίνουμε ο ένας για
τον αλλον είμαστε κιόλας νεκροί……

Όλες οι λέξεις μου σε όνειρα τελειώνουν….Κι όλες οι θάλασσες μπροστά σου χαμηλώνουν…

Όλες οι σκέψεις μου αρχίζουν με το πέταγμα των χελιδονιών … με τα τριαντάφυλλα που ανθίζουν..
Με το τραγουδι της φύσης όταν η γή ανθίζει .. με τη μελωδική φωνη των αηδονιών.. με το θρόϊσμα των φύλλων που φυσάει απαλά ο άνεμος… με το κελάρυσμα των νερών της λίμνης και των ποταμών.. με τις ζεστές ακτίνες του ζωοδότη ήλιου.. 
Η αγάπη διακρίνεται παντού.. στο λευκό και στο παλ στο ζεστό χρώμα και στο ψυχρό.. αρκεί να βγαίνει απο μέσα σου βαθειά.. και να κατακλύζει το νου να ομορφαίνει την ψυχή και με σεβασμό να προσέχει να μην χασει τον προσανατολισμό της .. γιατί τότε.. ο χειμώνας θα τα σαρώσει όλα.. η όμορφη βροχή θα κυβερνήσει και το χιόνι θα σκεπάσει και θα θάψει κάθε ζωντανή παρουσία στη φυση και στην ψυχή μας…
Όταν λιώσει το χιόνι θα είναι αργά… Ο ήλιος θα είναι αδύναμος μέσα απο τα σύννεφα να φέρει πάλι την ισορροπία στη φύση και τη ζέστη στις καρδιές μας.

(Ελισσαβετ Π.)