Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Published November 15, 2015 by elipep2001

Μια φορά και ένα καιρό ,έτσι δεν ξεκινούν όλα τα παραμύθια…?

Γιατί και η ζωή μας ένα παραμύθι είναι ,άλλο μικρό άλλο μεγάλο ,άλλο με όμορφο και άλλο με αναπάντεχο τέλος .
Ωστόσο όλα έχουν την μοναδικότητα τους.
Όπως και η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι τόσο μοναδική ,όσο η ψυχή του , η καρδιά του και τα όνειρα του.

Γιατί τι νομίζετε τα όνειρα είναι προσχέδια, μιας πραγματικότητας που επιθυμούμε και θέλουμε να βιώσουμε.
Και είναι τόσο ξεχωριστά και μοναδικά για τον καθένα από εμάς γιατί το κάθε ένα από αυτά δείχνει και ένα κομμάτι από την ψυχή μας.

Γι αυτό θα σας δώσω μια συμβουλή, που αν θέλετε την ακούτε… μην σταματήσετε να διαβάζετε και να λέτε παραμύθια και να μην πάψετε ποτέ να πιστεύετε στα όνειρά σας.
Αν το κάνετε θα χάσετε το πιο σημαντικό κομμάτι του εαυτού σας.
Γιατί θα έρθει η στιγμή που το παιδί σας θα σας ζητήσει να πλέξετε με ασημοκλωστή, σκάλα, για να ανέβει στο φεγγάρι ,και εσείς δεν θα μπορέσετε γιατί ενώ όλα τα υλικά θα είναι μπροστά σας ,εσείς δεν θα μπορείτε να τα πιάσετε,γιατί το παραμύθι είναι αυτό που κρατάει ζωντανά τα όνειρα και τις ελπίδες.
Αν η ελπίδα ειναι χαμένη….τότε και η ασημοκλωστή θα ξεφτίσει.
Μην σταματήσετε να ονειρεύεστε…μην αφήσετε την ψυχή σας να πεθάνει…
Ας ξεκινήσει λοιπόν το κοινό μας παραμύθι στον κόσμο των ονείρων….

Ο Ανδρας στο φεγγάρι …(Παραμύθι απο την Αργεντινή)

 Κάποτε ήταν ένα πολύ όμορφο κορίτσι, που το έλεγαν Αμάτα και ζούσε σ’ ένα μικρό χωριό, περικυκλωμένο από δάση, στους πρόποδες ενός ψηλού βουνού. Η Αμάτα ήταν ονειροπαρμένη και είχε όλο παράξενες ιδέες. Φανταζόταν πως υπήρχε κάποιος άντρας στο φεγγάρι που της χαμογελούσε από ψηλά κάθε βράδυ.

     “Θέλω να τον παντρευτώ, μαμά”, έλεγε πεισματάρικα. “Είναι ο ομορφότερος άντρας που έχω δει ποτέ”.

     “Δεν υπάρχει κανένας άντρας στο φεγγάρι”, ανταπαντούσε απότομα η μητέρα της. “Καιρός να βάλεις στην άκρη τα παιδιάστικα ονειροπολήματά σου. Πολλά παληκάρια του χωριού, ζήτησαν το χέρι σου. Ξέχνα το φεγγάρι και διάλεξε ένα από αυτά”.

     Όμως, η Αμάτα, αν δεν μπορούσε να έχει τον άντρα από το φεγγάρι, δεν ήθελε κανέναν άλλον. Εκείνο το βράδυ, έβαλε τα υπάρχοντά της σε μια τσάντα και το έσκασε από το χωριό. Θα πήγαινε να βρει τον άντρα των ονείρων της και θα του έλεγε πόσο τον αγαπούσε. Εκείνος όμως, θα της απαντούσε?

     Η Αμάτα περιπλανήθηκε στο δάσος, κρυφοκοιτάζοντας μέσα από τα δέντρα. Το φεγγάρι ήταν τόσο ψηλά στον νυχτερινό ουρανό…πως θα έφτανε τον αγαπημένο της? Προσπάθησε να τον φωνάξει, αλλά η φωνή της πνιγόταν από τους ήχους των πλασμάτων της νύχτας. Προσπαθώντας να τον αγγίξει, σκαρφάλωσε στο ψηλότερο δέντρο του δάσους, σκίζοντας το φουστάνι της στα κοφτερά κλαδιά. Και πάλι όμως το φεγγάρι ήταν πολύ μακρυά.

     Η Αμάτα κατέβηκε από το δέντρο και προσπάθησε να σκεφτεί. Στο τέλος αποφάσισε να σκαρφαλώσει στο βουνό. Θα έφτανε το φεγγάρι από την κορυφή του?

    Ξεκίνησε να ανεβαίνει το μονοπάτι, ακολουθώντας τα πανάρχαια περάσματα που είχαν ανοίξει οι βοσκοί, αφήνοντας πίσω της το φιλόξενο δάσος. Το χιόνι στο βουνό, μελάνιασε τα γυμνά πόδια της και οι αιχμηρές πέτρες, ξέσκισαν τις μικρές πατούσες της, αλλά εκείνη δεν έδινε σημασία. Έφτανε πιο κοντά στον άντρα που αγαπούσε. Τίποτα άλλο δεν είχε σημασία. Όταν έφτασε στην κορυφή του βουνού, σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της και φώναξε: “Γειά σου..γειά σου..”

     Και πάλι όμως ο άντρας στο φεγγάρι, ήταν πολύ μακρυά. Βαριά σύννεφα φορτωμένα βροχή, σχημάτισαν μια κουρτίνα ολόγυρά του και εξαφανίστηκε από τα μάτια της. Το καημένο το κορίτσι, πήρε με δυσκολία το δρόμο του γυρισμού, κλαίγοντας με λυγμούς από την απελπισία. Ήταν αποφασισμένη να μην επιστρέψει στο χωριό της. Αν δεν μπορούσε να έχει τον άντρα στο φεγγάρι, δεν ήθελε κανέναν…

     Στο δάσος σταμάτησε για να πλύνει τα κουρασμένα και πληγιασμένα πόδια της σε μια λίμνη. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, το φεγγάρι ήταν εκεί, φανερωμένο πια από τα σύννεφα και επέπλεε στο νερό της λίμνης.  Η Αμάτα, είχε ανεβεί στην κορυφή του βουνού για να τον φτάσει, όμως αυτός ήταν εκεί, μπροστά στα πόδια της. Τι όμορφος που ήταν και πόσο χαρούμενος φαινόταν που την έβλεπε! Άπλωσε το χέρι για να του χαϊδέψει το πρόσωπο και έπεσε με το κεφάλι μέσα στη λίμνη. Το τελευταίο πράγμα που είδε, ήταν το χαμόγελό του…

     Ψηλά, ανάμεσα στ’ αστέρια, ο θεός Τούπα, που παρακολουθούσε όλο αυτό τον καιρό την Αμάτα, δεν άντεξε τόσο πόνο. Ένα τόσο γενναίο κορίτσι, άξιζε καλύτερη μοίρα, ένα πιο ευτυχισμένο τέλος. Ο θεός, ανοιγόκλεισε τα μάτια και η Αμάτα, επέπλευσε και πάλι στην επιφάνεια του νερού, μεταμορφωμένη σ’ ένα πανέμορφο νούφαρο.

     Ακόμη και σήμερα, το νούφαρο και ο άντρας στο φεγγάρι συναντιούνται κάθε βράδυ στη λίμνη και θαυμάζει ο ένας, την αιώνια ομορφιά του άλλου...

φεγγαρι- νουφαρο

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: