Archives

All posts for the month December, 2014

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ

Published December 24, 2014 by elipep2001

Και να, πλησιάζουν χαρούμενες μέρες.
Γιορτές και τα αγγελάκια εκεί στον ουρανό είναι χαρούμενα.
Τρέχουν από δω κι εκεί για να κάνουν τις προετοιμασίες τους για τη βραδιά των Χριστουγέννων. Φτιάχνουν γλυκά και λίστες φαγητών, άλλα ετοιμάζουν τα πιο λαμπερά τους φορέματα, άλλα έχουν αναλάβει το στολισμό τις μεγάλης αίθουσας στο μεγαλύτερο σύννεφο επάνω, για να γιορτάσουν και να ψάλουν το ¨ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία¨.
Η χορωδία δοκιμάζει κι αυτή τις τραγουδιστικές της δυνάμεις ώστε το βράδυ των Χριστουγέννων οι ύμνοι από τα Θεία στόματα των αγγέλων που την αποτελούν να φτάνει τέλεια ως κάτω στο βασίλειο των ανθρώπων.
Φέτος έχουν νέα μέλη στη συντροφιά τους.
Κάθε χρόνο η παρέα των αγγέλων μεγαλώνει και τα παλιότερα αγγελουδάκια αναλαμβάνουν να μάθουν στα νέα, τις υποχρεώσεις τους αλλά και να τα κάνουν να αισθανθούν την αγάπη της νέας οικογένειας. 

Πριν λίγες μέρες μάλιστα υποδέχτηκαν ένα καινούριο μέλος.
Ο μικρός σαστισμένος αλλά και χαρούμενος αγγελάκος προσπαθεί να μπει στην παρέα ,είναι χαρούμενος που βλέπει να τον περιβάλουν τα υπόλοιπα αγγελάκια με τόση αγάπη σαν να τον περίμεναν από χρόνια ,σαν εκεί να άνηκε από όταν γεννήθηκε.
Αλλά ανησυχεί λίγο για τη μαμά που άφησε πίσω ,ώσπου εκείνη να συνηθίσει στην απουσία του.
Ο καινούριος άγγελος δεν έχει πολλά να διηγηθεί στην νέα του οικογένεια αλλά τα αδερφάκια του άγγελοι πια, έχουν να του μάθουν πολλά.
Θα τον ξεναγήσουν στα ονειρεμένα δικά τους μέρη ,θα του μάθουν πώς να περπατά πάνω στα σύννεφα, θα παίξουν τα δικά τους παιχνίδια μαζί του.
Αλλά και θα τον διδάξουν οι μεγαλύτεροι άγγελοι και θα τον προετοιμάσουν να παρουσιαστεί μπροστά στον παππούλη τους αγαπημένο Θεούλη.
Τότε εκείνος θα γελάσει μαζί του και θα απλώσει το χέρι του πάνω στο κεφαλάκι του και ίσως να του μαρτυρήσει γιατί τον διάλεξε να τον κάνει άγγελο και να τον έχει κοντά του.
Ένα μυστικό που κανείς στον κόσμο των ανθρώπων δεν μπόρεσε να μάθει όσο κι αν αυτοί αναρωτιούνται κάθε φορά που ένα παιδί επιλέγεται να γίνει ένα αγγελάκι. 

Και τώρα ο μικρός κάνει τις πρώτες του γνωριμίες περισσότερο με αυτούς που έκαναν το ίδιο ταξίδι με κείνον τον ίδιο καιρό, τους νέους σαν κι αυτόν σαν όταν τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο πρώτη φορά και με φόβο αλλά και χαρά κοιτούν και διερευνούν τα πάντα. Και αφηγούνται ο καθένας την δική του ιστορία αλλά…

-Ε εσείς οι καινούριοι για ελάτε εδώ. Φωνάζει ένας άγγελος ο οποίος έχει ανέβει σε μια συννεφένια σκάλα και προσπαθεί να πιάσει ένα κουτί από ένα ράφι από τι άλλο; Σύννεφα!

Για προσέξτε τη σκάλα μην πέσει γιατί τα σύννεφα που είναι φτιαγμένη σαν να διαλύονται…κι εσύ νεαρέ…

-Εγώ; Λέει ο καινούριος.

-Για πιάσε εδώ το κουτί με τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και θα με βοηθήσεις να στολίσουμε;

-Ναι αλλά εγώ δεν ξέρω, λέει ο μικρός

-Τι δεν ξέρεις; Δεν έχεις στολίσει εσύ εκεί κάτω στους ανθρώπους που ήσουν;

-Εγώ…όχι…είπε ο μικρός στενοχωρημένα.

-Κατάλαβα ,του απάντησε ο μεγάλος. Μην στενοχωριέσαι μικρέ , θα μάθεις και θα δεις και θα χαρείς εδώ με μας όλα όσα δεν μπόρεσες εκεί κάτω.

Μετά τα δυο αγγελούδια άρχισαν να στολίζουν τα σύννεφα με κάθε είδους και χρώμα φως αστεράκια και γιρλάντες σε χρυσό και ασημί και ο μικρός που δεν είχε νοιώσει ως τότε αυτή τη χαρά είχε ένα πλατύ χαμόγελο στο ωραίο στοματάκι του.

Την άλλη μέρα τον φώναξαν να γίνει μέλος στη χορωδία.

-Μα εγώ δεν ξέρω…δεν έχω μιλήσει…

-Μη στενοχωριέσαι μικρέ, τώρα έχεις όλα όσα δεν μπόρεσες να έχεις ως τώρα.

Κι εκείνος δειλά στην αρχή ,άρχισε να τραγουδά ύμνους που δεν είχε μάθει ποτέ ως τότε αλλά τους γνώριζε τόσο καλά…

Εσύ έχεις Θεία φωνή του είπε ο άγγελος που διηύθυνε τη χορωδία. Θα σε κάνουμε  πρώτο τραγουδιστή. Ξέρεις πόση δουλειά θα έχεις όλο το χρόνο;

Ο μικρός χαμογέλασε. Ήταν ευχαριστημένος.

Αργότερα και όταν οι ετοιμασίες ήταν στο τέλος τους και τις λεπτομέρειες ανέλαβαν οι μεγαλύτεροι των αγγέλων, ένας από αυτούς τράβηξε το νεαρό άγγελο κοντά του και του είπε:

Ξέρεις μικρέ ότι εκτός από όλα τα ωραία που συμβαίνουν εδώ ανάμεσά μας, γιατί έχουμε αγάπη για τον καθένα μας, για το Θεό μας και για τους …να εκεί για τους ανθρώπους που ότι κι αν κάνουν εμείς δεν τους κρατάμε κακία και είμαστε κοντά τους στο προσκεφάλι τους να τους προστατεύουμε. Έτσι κι εσύ θα αναλάβεις έναν άνθρωπο ας είναι δικό σου για να τον έχεις υπό την σκέπη σου να τον προστατεύεις και καμιά φορά μπορεί να τον συναντάς όταν εκείνος θα ονειρεύεται.

Του μικρού αγγέλου αυτό του άρεσε πολύ, χαμογέλασε πλατειά και η αγγελική του ψυχή γέμισε χαρά, ευφροσύνη, αγαλλίαση, γαλήνη, ευχαρίστηση και ευτυχία που τόσο πολύ τη δικαιούταν όταν ζούσε στους ανθρώπους αλλά ήταν να τη βρει κοντά στους αγγέλους…

-Ε εσείς που αναλάβατε το στολισμό ,κάτι ξεχάσατε, φώναξε ένας όμορφος ξανθός μικρός άγγελος. Αυτός είχε κάμποσο διάστημα εκεί  και καθώς σκάλιζε την κούτα των στολιδιών βρήκε ένα τεράστιο αστέρι.

Το σήκωσε στα χεράκια του ήταν πανέμορφο!

Ωωωωω είπαν οι άλλοι το πιο ανεκτίμητο απ’ τα στολίδια. Πρόσεξε μικρέ μην σου πέσει. Έχει μεγάλη συναισθηματική αξία. Αυτό είναι το ίδιο που στόλισε φέγγοντας τον ουρανό όταν ο υιός του Θεού κατέβηκε στη γη ως ένα μικρό μωράκι.

Ας το τοποθετήσουμε στο πιο ψηλό σημείο ,κι όταν το βράδυ της Θείας γέννησης φτάσει , το φωτεινότερο άστρο του κόσμου θα λάμψει μέχρι τις καρδιές των ανθρώπων.

 Εκεί, στο ίδιο σημείο όπου πριν λίγες μέρες ένα άλλο αστεράκι έπεφτε για να οδηγήσει μια ψυχούλα άνωθεν…!

Καλά Χριστούγεννα απ’ τη χώρα των αγγέλων

(κατερινα)

 

Advertisements

Θυμήσου…..

Published December 23, 2014 by elipep2001

SOFA LOGIA6pgSOFA LOGIA5jpg

 

triantafyllo sto piano

Περίμενα πως θα ‘ρχόσουν… Νόμιζα πως θα άνοιγες την πόρτα… Κάθε βράδυ το ήλπιζα, το σκεφτόμουν, το πίστευα…
 Κάθε βράδυ…Μα…
Όπως και όλες τις προηγούμενες νύχτες, δε θα φανείς… Θα σκεπάσεις την ανέμελη φιγούρα σου και θα την κρύψεις στο σκοτάδι…
Δίχως φόβο μη χαθεί, δίχως ενδοιασμούς…
Κι έπειτα,
από το πάτωμα θα μαζέψεις τη μάσκα σου…

Το μόνο τελικά που αξίζει είναι ό,τι αγάπησες….
Δε σου κράτησα ποτέ κακία. Παράπονο μόνο…
Να ήξερες πόσες νύχτες προσπαθούσα με τη σκέψη μου να επικοινωνήσω μαζί σου…
Να σου στείλω ένα μήνυμα…
Κι εσύ δεν άκουγες…
Ξέρεις, ο πονεμένος αποζητά τον ίσκιο ενός ανθρώπου,για να καθήσει από κάτω, να κουρνιάσει και να κλάψει με την ησυχία του.
Ο πόνος θέλει μια σκέψη.
Ένα καταφύγιο για να καταλαγιάσει.
Όταν δεν υπάρχει τίποτα γίνεται πιο σκληρός.
Πιο κοφτερός. Σε παίρνει το κατόπι κι όπου σε βρει σε μαχαιρώνει,ώσπου να σε ρημάξει…
Μόνο οι πολύ δυνατοί, οι πολύ οχυρωμένοι τα βγάζουν πέρα.
Κι εγώ δεν ήμουν ποτέ τόσο δυνατή.
Και καθόλου οχυρωμένη.
Εσύ ήσουν πάντα ένας καλός καραβοκύρης.
Είχες πυξίδα…
Κρατούσες την ρότα σου σταθερή..
Άραξες το σκέφος σου σε απάνεμο λιμάνι..
Εγώ το δικό μου το βούλιαξα…
Ναυάγησα…
Ήρθα εδώ γιατί με πέταξαν τα κύματα…Ταξίδευα σ’ ένα άγνωστο πέλαγος κι είχα τ’ αυτιά μου ανοιχτά μόνο για τις σειρήνες..Όπου μου λεγαν πήγαινα…
«Τα κύματα σ’ οδηγούν εκεί που  θέλουν να σε ξεβράσουν. Είναι να μη βρεθεί η ψυχή σου, άδειο κοχύλι, πεταμένη στο θυμό τους. Κάποιοι όμως είναι τυχεροί. Στ’ άδεια κοχύλια της ψυχής τους οι Γοργόνες κρύβουν τα τραγούδια τους. Κάποιοι… δε θα τους βρεις σε κάθε βήμα σου…»
«Το πιο όμορφο γαλάζιο της ψυχής μου το ξόδεψα προσπαθώντας να γλυκάνω το βλέμμα της απουσίας.»
«Πάνω σ’ ένα ζουμπούλι, ξεψύχησε η Άνοιξη…»
«Καθένας έχει διαλέξει μόνος του το σταυρό του, άσχετα αν δεν το παραδέχεται, ή αν δεν το συνειδητοποιεί πολλές φορές.»
“Δε φοβήθηκα ποτέ μου τη βροχή. Φοβήθηκα πολλές φορές όμως αυτούς που μου φώναζαν να γυρίζω πίσω για να μου δώσουν μια ομπρέλα.»
Ποτέ μου δεν αγάπησα τους θριαμβευτές. Τους τροπαιούχους.
Αγάπησα τους μοναχικούς. Τους ορειβάτες. Τους κουρασμένους παλιάτσους.
Αγάπησα αυτούς που έχουν ένα στυφό χαμόγελο και ψάχνουν ένα ανθισμένο κλαδί, για να ενωθούν ξανά με τη ζωή.
Αυτούς που όταν γλιστρήσουν στη λακκούβα με τα λασπόνερα, γελάνε με το χάλι των ποδιών τους.
Καθόλου δε λυπάμαι που με πέταξε έξω από τη δεξίωση ο πορτιέρης, γιατί δε φορούσα το κατάλληλο ένδυμα.
Λυπάμαι μόνο που σπατάλησα πολύτιμο χρόνο, ψάχνοντας τις λάθος διευθύνσεις, που μου είχαν χώσει στην τσέπη διάφοροι επιτήδειοι.
Λυπάμαι μόνο που δεν μπορώ πια να φοράω κατάσαρκα το βλέμμα των ανθρώπων.»

«Θυμάμαι ακόμα εκείνο το γλάρο τον μοναχικό. Πετούσε γρήγορα προς την αντικρινή στεριά, σαν να ήθελε να γλυτώσει από το βλέμμα του Θεού. Θυμάμαι ακόμα εκείνη τη θάλασσα. Τόσο απόλυτα, τόσο αλαζονικά γαλάζια…»

(αποσπασματα απο κείμενα της αλκυόνης παπαδάκη)

Σε πνίγει η αγάπη όταν σε πιάνει από το λαιμό, έτσι δεν είναι, …; Έτσι ακριβώς, …. Η αγάπη πρέπει πάντοτε να σε συνοδεύει· να σου κρατάει συντροφιά· να γέρνεις στον ώμο της και να ονειρεύεσαι. Αν πέσει απάνω σου και σε πλακώσει, τελείωσες.
Που ξέρω; Μπορεί να της είπαν, πως μόνος του κανείς γίνεται από σκουλήκι πεταλούδα. Μόνο που πρέπει πρώτα ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί. Μπορεί να της είπαν, πως ολ’ αυτά τελικά είναι όνειρο, μια φαντασίωση, μια κυριακάτικη εκδρομή στο βλέμμα του Θεού… Που ξέρω;

Χα, οι άνθρωποι! Κατεβάζουν ολόκληρο στόλο και βάζουν μπρος τα κανόνια για να κυνηγήσουν ένα ζευγάρι κοχύλια που ξελογιάστηκαν και βγήκαν τσάρκα στην αμμουδιά. Ένα ζευγάρι Κατειρήνες που ήθελαν να γίνουν κάποτε αστέρια.

Τι μπορεί να προσφέρει, αλήθεια, ένα κίτρινο φύλλο, που θέλησε να πάει κόντρα στο ρεύμα του ποταμού; Μπορεί να μάθει το ποτάμι να ονειρεύεται…

Ποτε δεν μπορεσα να καταλαβω πως γινεται να χανεσαι απο εκεινους
που πολυ αγαπησες.Ν’ αφηνεις πισω σου βαλιτσες με πολυτιμες αποσκευες.
Τρεχει το τρενο, π αναθεμα το…Τρεχει περισσοτερο απο τις 
αντοχες σου.
Ζαλιζεσαι…
Κι ολο ονειρευεσαι να γυρισεις πισω,στους σταθμους που αγαπησες.
Στους σταθμους οπου ξεχασες τις πολυτιμες αποσκευες σου.
Ολο ονειρευεσαι…
Συμβαινει συχνα,οταν δε θελεις ν’αντικρισεις εκεινο που φοβασαι, να γυριζεις αλλου τα ματια σου.

Ποσες φορες αληθεια συναρμολογησες τη διαμελισμενη σου ψυχη…;
Σαμπως θυμασαι…;
Ποσες νυχτες τρυπησες,για να βγεις στο φως…;
Ποση βροχη καταπιες…;
Ποσους ανεμους εκρυψες στην αγκαλια σου…;

Δε σου είπα πόσο είχα ανάγκη εκείνη την ημέρα να σε δω.
Πως δεν άντεχα να κουβαλήσω ως το βράδυ την ψυχή μου.
Δε σου είπα πόσο μου είχες λείψει..

Σου τραγουδά απ’ έξω η χαρα.

Γιατί βάζεις μπαμπακι στ’ αυτιά σου;

Τελικά η μοναξιά….! Η μοναξιά ήταν δυο νούμερα μεγαλύτερη απο την αντοχή μου.Η ερημιά είναι όπως η φωλιά της αράχνης, …. Μόνος του την πλέκει κανείς. Βγάζει την κλωστή από μέσα του, σαν το σάλιο.

“Όλα σε ‘μένα βρήκαν να συμβούν; ” σκέφτομαι καμμια φορά και μονολογώ πάλι τα λόγια της αλκυόνης .. ” Αυτή την καραμέλα γλείφεις συνεχώς και κλαίγεσαι. Όλα συμβαίνουν σε όλους μάτια μου. Στ΄ορκίζομαι………………….Δες τα όλα από την αστεία τους πλευρά. Κάνε λίγο καλαμπούρι. Έστω και μαύρο. Ωφελεί. Κι αν θες να ξέρεις ο μεγαλύτερος χωρατατζής είναι ο Θεός. Ακόμα δεν το ΄χεις καταλάβει; “

Αξίζει να ζεις μέσα στη γυάλα, από φόβο μην πληγωθείς;
Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα!
Κι όταν τσακίζεσαι, να ‘χεις το θάρρος να λες: Με γεια μου, με χαρά μου!
Φτου κι από την αρχή τώρα… Όχι κακομοιριές και κλαψούρες.
Η ζωή είναι όμορφη, παλικάρι μου, μόνο όταν την ζεις…

Όταν κυλιέσαι μαζί της…
Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα…
Κρατάς τις αναμνήσεις σου και προχωράς…
Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ’ αυτό το κόσμο…
Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γης…

(αποσπασματα απο κείμενα της αλκυόνης παπαδάκη)

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Published December 23, 2014 by elipep2001

stoixeionei
“Ό,τι μας στοιχειώνει” είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου του Γιώργου Καββαδία. Μετά από τρία χρόνια “βιβλικής” σιωπής, επιστρέφει στο χώρο που αγαπά με 58 νέα ποιήματα.
Ο καθένας μας μπορεί να βρει μέσα σε αυτό ένα δικό του κομμάτι, μια δική του ιστορία, συναισθηματική, κοινωνική ακόμα και πολιτική. Λέξεις που δε φοβούνται να δείξουν την ταυτότητά τους στον αναγνώστη, αλλά δεν προσπαθούν να τον περιορίσουν κιόλας. Άλλωστε ποιο το νόημα της ποίησης αν δεν μπορείς να ταξιδέψεις μέσα από αυτήν, να θέσεις τον εαυτό σου στη θέση του ήρωα ή της ηρωίδας και με τον καιρό να ανακαλύπτεις νέες έννοιες, νέα μονοπάτια;
Μια έντονα συνειρμική δουλειά, ευαίσθητη και ειλικρινής.
Ένα βιβλίο λοιπόν που για τρία συνεχόμενα χρόνια άλλαζε, ωρίμαζε, έκανε βήματα μπροστά αλλά και πίσω, είναι πλέον διαθέσιμο σε όλους.
Την έκδοσή του έχει αναλάβει εξ’ ολοκλήρου ο ίδιος ο συγγραφέας, με σκοπό να αποφύγει τους μεσάζοντες και να επιτύχει τιμές κόστους στη διάθεσή του.
Δε θα το βρείτε σε κανένα βιβλιοπωλείο, γι’ αυτό όσοι ενδιαφέρονται να το αποκτήσουν, δεν έχουν να κάνουν τίποτα παραπάνω από το να στείλουν ένα email στο info@nyxteridas.gr ή στο georgekavvadias@gmail.com.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα και συγκεκριμένα στον Κορυδαλλό. Σπούδασε Πληροφορική στο Αλεξάνδρειο Τ.Ε.Ι Θεσσαλονίκης, ένα επάγγελμα που ακολουθεί μέχρι και σήμερα ως προγραμματιστής. Την κλίση του στην ποίηση, και γενικότερα στην συγγραφή, ανακάλυψε στα 16 του, όταν κατάλαβε πως αυτό που είχε ξεκινήσει σαν παιχνίδι στο Γυμνάσιο συνέχιζε να βγαίνει από μέσα του σε διάφορες φάσεις της ζωής του. Γράφει στίχους, ποιήματα, πεζά και άρθρα, και κατά καιρούς κείμενά του έχουν φιλοξενηθεί σε διάφορα ηλεκτρονικά περιοδικά, ιστοσελίδες και forums. Επίσης, από τον Οκτώβρη του 2010 μέχρι και το καλοκαίρι του 2011, διετέλεσε αρχισυντάκτης της στήλης που σχετιζόταν με το Ελληνικό Ροκ στο ηλεκτρονικό περιοδικό SouthernRock.gr του Σάββα Συνοδινού.

Ταυτόχρονα με την συγγραφή ωστόσο, ασχολείται και με το ραδιόφωνο από το 2009. Ξεκίνησε από έναν ερασιτεχνικό διαδικτυακό σταθμό που φιλοξενούσε στο σπίτι του σαν φοιτητής, και συνέχισε σε μεγάλους, κυρίως διαδικτυακούς, σταθμούς (DriverFM, RadioMora, XorisOria, RockJukeBox) αλλά και στα FM στα οποία παραμένει μέχρι και σήμερα μέσω του Atlantis FM.

Μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει δύο ποιητικές συλλογές. Το 2007, κυκλοφόρησε η συλλογή με τίτλο “Περπάτησα Στο Δρόμο Που Σκέπασε Η Στάχτη”, και το 2009, η συλλογή με τίτλο “…Από Τις Ερινύες Στις Κήρες…”, σε επιμέλεια Ελευθερίας Κόκκοβα. Όλα τα εξώφυλλα των μέχρι στιγμής συλλογών του, έχει αναλάβει η φωτογράφος Μαριέττα Τούτση.

Επικοινωνία
Website: http://www.nyxteridas.gr
Email: info@nyxteridas.gr, georgekavvadias@gmail.com
Facebook: http://www.facebook.com/gkavvadias

Read the rest of this entry →

ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Published December 10, 2014 by elipep2001
aisiodoxia
Καλημερα ……
Μελωδική και αισιόδοξη..διώχνοντας τα μαύρα σύννεφα.
Σαν τα πουλιά που φτερουγίζουν ψηλά ελεύθερα αψηφώντας τις δυνατές ριπές του ανέμου για να πάνε εκεί που ο ήλιος είναι κυβερνήτης και οι ακτίνες του εισχωρούν στα πιο υγρά σημεία και τα στεγνώνουν..
Εκεί που ο άνεμος γίνεται μουσική σύνθεση απο σένα με μια μελωδία που ζει για πάντα και σε κάνει να μετατρέπεις το θρήνο σε τραγούδι .. το θάνατο σε ζωή.. τη νύχτα να χαράζει πρωινά με χρυσοκέντητες κλωστές…

Read the rest of this entry →

ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Published December 4, 2014 by elipep2001

Στο ξεκίνημα της μέρας η διάθεση μου ήταν στο ναδίρ. Κοιτάζοντας την ηλιόλουστη μέρα που άλλες φορές με χαροποιούσε και εύρισκα όμορφες όλες τις στιγμές της τώρα συνειδητοποίησα ότι κάτι με θλίβει.. λίγο οι βροχερές μέρες και η μουντή ατμόσφαιρα των προηγουμένων ημερών .. ίσως η υπερβολική κούραση απο την καθημερινότητα μου κτύπησαν καμπανάκι δυνατά και με προειδοποίησαν ότι μάλλον κάτι ξεχνώ… 

Θυμήθηκα τα λόγια μιας ψυχολόγου στην τηλεόραση..

…. Εντοπίστε τι σας ενοχλεί και αν δεν μπορείτε να το αλλάξετε, άλλαξτε τον τρόπο προσέγγισής του, ώστε να σας γίνει πιο ευχάριστο. Δες τε το αλλιώς, με λίγα λόγια…Έστω και λίγα λεπτά αφιερωμένα στον εαυτό σας αρκούν για να νιώσετε καλύτερα….
Να θυμάστε ότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι για την καθημερινότητά μας γι’ αυτό μπορούμε να την αλλάξουμε και να την προσφέρουμε στον εαυτό μας πιο ποιοτική: προσπαθήστε να δουλεύετε για να ζείτε και όχι να ζείτε για να δουλεύετε… Η καθημερινότητα σκοτώνει..σκοτώστε και σείς τη ρουτίνα που τόσο αρνητικά επηρεάζει την ψυχολογία σας….”

Κι εγώ έλεγα καλά τα λές φιλενάδα αλλά είναι πολύ δύσκολο αυτό που μας ζητας.. Κάθε μέρα όλο και κάτι έρχεται να μας αποδιοργανώσει, αναστατώσει, διώχνοντας την καλή μας διάθεση φέρνοντας προβλήματα και αδιέξοδα.
Η ρουτίνα είναι αδίστακτη, είναι ύπουλη. Δρα υπόγεια και δημιουργεί προβλήματα. Στο πέρασμά της σαρώνει τα πάντα. Ακόμα και τις σχέσεις -φιλικές, ερωτικές, οικογενειακές- όσο δυνατές κι αν είναι. Θέλουν φροντίδα για να ευδοκιμήσουν. Ποιος θα το κάνει αυτό και πως, αν κάθε μέρα πνίγεσαι… 

Και σκεπτόμενη όλα αυτά.. κάτι μέσα μου με έκανε να σηκωθώ και να φωνάξω δυνατά στον εαυτό μου.. αφού ξέρεις τι σου αρέσει.. είσαι δημιουργική, τα θέλω σου είναι ορατά.. αφιέρωσε λίγο χρόνο για σένα με αυτά που θέλεις να ασχοληθείς..Κάνε πρόγραμμα.. και κυρίως χαμογέλα στη μέρα που ήρθε..Σε μερικές ημέρες έρχονται ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ξέχασέ τα όλα και αφιέρωσε λίγο χρόνο στη δίνη των εορτών.. 
Η πολιτική, τα χρέη, το τσουνάμι που έρχεται θα σε τρελλάνουν.. γράψε τους όλους στα παλιά σου παπούτσια.. ΑΡΚΕΤΑ σε βασάνισαν… η εφορία .. η ΔΕΗ… η ΕΥΔΑΠ .. και όλα τα καθημερινά είναι ώρα να κάνουν στην άκρη..

Πλησίασα το ραδιόφωνο έβαλα μουσική.. δεν μου άρεσε.. ήθελα ηρεμία.. γαλήνη.. ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΦΥΓΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ είπα και ξεκίνησα να γράφω… να ταξιδεύω στον ονειρικό κόσμο των Χριστουγέννων..

Εγινα παιδί.. τι όμορφες μελωδίες χριστουγεννιάτικες.. οι παιδικές φωνούλες με γαληνεύουν.. τα βίντεο με ιστοριούλες χριστουγεννιάτικες με πάνε σε αλλοτινές χώρες.. σε εκείνες που απο μικρή με φιλοξενούσαν στις ονειρικές εικόνες.. ο νούς εκστασιάζεται.. γίνεσαι παιδί.. θέλεις να ζήσεις αυτά τα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ σαν να είναι τα τελευταία.. Όλα ΣΕ ΑΥΤΗ τη ζωή μας τα έχουν στερήσει.. εκτός απο τα χρήματα τώρα μας πολεμούν με ψυχολογικό πόλεμο… αυτός ο πόλεμος γι αυτούς είναι ένα καινούριο παιχνίδι.. ένα παιχνίδι σωματικής και ψυχικής εξόντωσής μας.. που οι ίδιοι θέλουν για δικούς τους στοχασμούς και φιλοδοξίες…

Όμως εγώ θα ξεφύγω απο αυτές τις θλιβερές σκέψεις και θα ζήσω όπως εγώ θέλω αυτά τα “θλιβερά” Χριστούγεννα.. Θα τους δώσω φώς και χρώματα.. πολλή χαρά.. όμορφες εικόνες.. παλ αποχρώσεις, χρυσοκίτρινες ανταύγειες και λευκό του χιονιού και της αγνότητας.. πολλές ελπίδες θα βάλω για στολίδια στο χριστουγεννιάτικο δένδρο μου αλλά και στολίδια απο πολύχρωμα θέλω, μπάλλες με μπόλικη χρυσόσκονη ονείρων και παραμυθιών.. φιογκάκια με κόκκινο χρώμα της καρδιάς,,  ασημένιες κορδέλλες για στόλισμα της ψυχής και βελούδινες φωνούλες με τραγουδάκια χαρούμενα για ήρεμη και γαλήνια ατμόσφαιρα οικογενειακής θαλπωρης και αγάπης…

Το άστρο στην κορυφή του θα είναι γεμάτο αληθινό φώς μέσα απο την δική μου ψυχή τόσο δυνατό ώστε να απλώσει το μαγικό του φώς σε όλους μας μικρούς και μεγάλους, νέους και τιμημένα γηρατειά.. 
Στη φάτνη θα στρώσω ένα πολύχρωμο παραδοσιακό χρυσοποίκιλτο κιλίμι με κέντημα όλες τις όμορφες ευχές μου για όλους αυτούς που αγαπώ και με αγαπούν ώστε όλη η ευλογία και τα χαρμόσυνα θεϊκά μηνύματα να απλωθούν σε όλους μας φέρνοντας ΑΓΑΠΗ, ΧΑΡΑ, ΕΥΤΥΧΙΑ, ΓΑΛΗΝΗ και ΠΡΟ ΠΑΝΤΩΝ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ σε όλο τον κόσμο.

 

christmas2

Μου’παν έλα να πάμε να δεις
Χριστός γεννήθηκε στην άκρη της γης
κι εγώ γυρίζω απόψε στον ουρανό
τ’ αστέρι ψάχνω να’βρω το φωτεινό
ραπαπαπαμ-ραπαπαπαμ
να με πάει στο μικρό βασιλιά
πέρα μακριά.

Μες στη νύχτα παιδί μοναχό
τι δώρο να σου φέρω, που’μαι φτωχό
φέρνω το τύμπανο που μόνο κρατώ
τα κάλαντα να παίξω για το Χριστό
ράπαπαπαμ-ραπαπαπαμ
το πιο ωραίο τραγούδι θα πω
για το Χριστό.

Μες τη φάτνη τα ζωα ξυπνούν
κι απ’έξω ταπεινά βοσκοί προσκυνούν
στην Παναγιάς κρυμμένο στην αγκαλιά
χρυσό στεφάνι, φως, φορεί στα μαλλιά
ραπαπαπαμ-ραπαπαπαμ
σαν με βλέπει η καρδιά μου χτυπά
και μου γελά.