Archives

All posts for the month July, 2014

“Ο Παγωτατζής”

Published July 31, 2014 by elipep2001

Τα καλοκαίρια στις γειτονιές της Αθήνας η χαρά των μικρών και μεγάλων ήταν τα παγωτά. Θυμάμαι κάθε απόγευμα ο παγωτατζής περνούσε την ίδια πάντα ώρα απο τη γειτονιά μου και φώναζε “ΠΑΓΩΤΑ Η ΕΒΓΑ ΕΒΓΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΕΒΓΑ ” και μεις τρέχαμε τους γονείς μας να μας δώσουν χρήματα να προλάβουμε τον παγωτατζή.
Ουρές κάναμε για να πάρουμε ένα ξυλάκι παγωτό ή ένα χωνάκι..
Και μας έκανε τόσο χάζι ο παγωτατζής.. όλο πειράγματα ήτανε..καλόβολος και πάντα γελαστός, ευγενικός και υπομονετικός μας χάριζε τη δροσερή γεύση του παγωτού που εμπορευόταν.
Φεύγοντας μας έδινε υπόσχεση ότι θα περάσει την άλλη μέρα να τον περιμένουμε..
Αναμνήσεις  της πάλαι ποτέ Αθήνας  με  νοσταλγική γεύση μιας εποχής που δεν θα υπάρξει πάλι..

Ο παγωτατζής με το άσπρο καπελάκι και την άσπρη ποδιά του ήταν γραφικός, ευχάριστος, και ο πιο αγαπημένος πλανόδιος μικροπωλητής για τα παιδιά. Με το τρίτροχο ποδήλατο ή το μηχανοκίνητο καροτσάκι έκανε την εμφάνισή του στα συνηθισμένα στέκια και διαλαλούσε το παγωτό του, στα δημοτικά σχολεία, στις εκκλησίες τις Κυριακές και τις γιορτές, στους γάμους και στα πανηγύρια, στις πλατείες, στα παζάρια, στις εκδρομές, στους ποδοσφαιρικούς αγώνες και όπου αλλού σύχναζε πολύς κόσμος. Read the rest of this entry →

Advertisements

Βοτσαλάκι μου και κύμα

Published July 26, 2014 by elipep2001

karavaki

Κι η θάλασσα έχει καημό κι είν’ ο αφρός το δάκρυ
που ‘χει το κύμα όντε ξεσπά στης αμμουδιάς την άκρη

Σιγοψιθύριζα  ένα ρεφρέν, περπατώντας στην παραλία ξυπόλυτη πάνω στην άμμο τη βρεγμένη με τα μικρά βοτσαλάκια να τρυπούν τα πόδια μου.
Ημουν βυθισμένη στις σκέψεις ενός μακρινού ταξιδιού της φαντασίας μου..
Σε τούτη την ονειρεμένη παραλία, τα βότσαλα γλιστράγανε σα φίδια που σέρνονται στο χορτάρι και μπλέκονται στα πόδια σου και σε ρίχνουν κάτω.

Κάποιος είχε πεί “ Ειτε κοκκος αμμου,ειτε πετρα, στο νερο βυθιζονται το ιδιο”... έτσι και οι δικές μου σκέψεις είχαν βυθιστεί στο βάθος του μυαλού μου και σχημάτιζαν εικόνες σπάνιες με πολλά χρώματα και απεικονίσεις που έδεναν με της ψυχής μου τα ανείπωτα.

Τα πόδια μου έβρεχαν τα απαλά αφρισμένα κύματα και τα βοτσαλάκια πηγαινοέρχονταν καθώς το νερό τα ρούφαγε και τα ξερνούσε πάνω – κάτω.  Ο ήλιος  χρωμάτιζε το νερό με τις ακτίνες του και αυτά φαίνονταν να ντύνονται, μια με χρυσή επίστρωση, μια με φιλτισένια και να λαμπυρίζουν σαν μικρά μαργαριταράκια.
Ο παφλασμός του νερού με ταξίδευε σε νοερά μακρινά ταξίδια σε κοραλλένια νησιά όπου ο ήλιος φωτίζει τα ψηλά δένδρα της ζούγκλας και οι ακτίνες του σαν πολύχρωμες ξυλομπογιές χρωματίζουν το τοπίο και δίνουν μια απαλότητα στην  άγρια φύση..

“Οταν ξυπνάω για πρωί… με βρίσκει μεσημέρι, όταν στου νου τη σκοτεινιά…την βρίσκει καλοκαίρι…”
Κι είναι τόσο όμορφα σήμερα, καλοκαιρινά… με έναν ουρανό καταγάλανο .. έναν ήλιο υπέρλαμπρο.. και μια διάθεση ανεβασμένη αφού οι σκέψεις είναι νοσταλγικά όμορφες και οι εικόνες μέσα στο μυαλό μου φαντάζουν τόσο ζωντανές.. όσο τις έζησα και ακόμα πιο όμορφα αποθηκευμένες στο γραμματοκιβώτιο του μυαλού μου..

Το θέμα είναι να βγαίνεις από το τέλμα της καθημερινότητας..!

Να ζεις ,να αγαπάς ,να μαθαίνεις, να ελπιζεις , να χαμογελάς , να κλαις ,να θυμώνεις,να χαίρεσαι, να πικραίνεσαι , να θαυμάζεις.

Να πιάνεσαι από το πιο μικρο για να ελπίζεις για το πιο μεγάλο και να χαμογελάς..

Αυτο ειναι ζωη.. να βρίσκεις ένα όμορφο σκαρί της προτίμησής σου να επιβιβάζεσαι και να ταξιδεύεις σε γαλάζια νερά με μπονάτσα και γαλήνη.. ν’αγαπάς εσένα πρώτα.. και να διασκεδάζεις τη μοναξιά σου με δημιουργικές περιπλανήσεις στα άγνωστα μονοπάτια του νου.. μέχρι να βρείς ένα λιμάνι ν’αράξεις.. να πιεις το καφεδάκι σου .. και να συνεχίσεις με κέφι και ζωντάνεια την υπόλοιπη μέρα σου.. ζωή σου.. και πάει λέγοντας…

Κάποια στιγμή κάποια αναζήτηση θα γίνει πραγματικότητα και τότε όλα θα πάρουν τη μορφη που εσύ επέλεξες..

Αυτές είναι οι σημερινές μου σκέψεις δίπλα στο κύμα και στα πολύχρωμα βοτσαλάκια μιας παραλίας της ψυχής μου..!

 Εύχομαι σε όλους μας θετική ενέργεια, θετικές σκέψεις και ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ..!

ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΩ Σ’ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ

Published July 20, 2014 by elipep2001

……. ” Ένα μικρό λευκό σπιτάκι, με μπλε παράθυρα ήταν το όνειρό σου, ούτε σαλόνια ούτε πολυτέλειες. Ένα ξύλινο τραπέζι από τάβλες καρφωμένες και δυο ψάθινες καρέκλες, ένα κρεββάτι σιδερένιο με σωμιέ, ένα παλιό ξύλινο μπαούλο, ο σοφράς και μια σιφονιέρα.

Read the rest of this entry →